Zomaar een zaterdagavond

Het is zaterdagmiddag, ergens rond half vijf: het begint voorzichtig donker te worden terwijl we wachten tot de eerste sneeuw zich aandient. Jula kan bijna niet op haar stoel blijven zitten. Ze beweegt maar heen en weer naar de vensterbank om te kijken of ze de eerste sneeuwvlokjes al ziet vallen. Ze wacht al weken op sneeuw. Het is haar beloofd, maar kwam maar steeds niet en nu het toch wel heel erg echt lijkt te worden, kan ze niet meer wachten. Ze heeft haar muts, sjaal en handschoenen al klaargelegd voor als de sneeuw er is, want in haar hoofd mag je zonder niet naar buiten. Niet als het gesneeuwd heeft, want dan is het écht koud.

Ze kan zich niet meer herinneren dat ze al eerder sneeuw heeft gezien. Twee, was ze toen, en we waren nog bij elkaar. Namen haar mee op de slee naar buiten, met haar rode wangetjes en bevroren vingers. Prachtig vond ze het, al dat wit om haar heen. Ze kon er geen genoeg van krijgen. En nu, drie jaar later, is het weer zover. Of ik dan wel een slee heb? Nee. Ze kijkt teleurgesteld. Of Fendi al wel eens sneeuw gezien heeft? Waarschijnlijk niet, want hij is nog maar drie, concludeert ze zelf. Of we morgenvroeg meteen in de sneeuw mogen gaan spelen? Zelfs in pyjama? Mag best. Wel met een jas eroverheen, dan.

Ze vraagt me of ik vannacht op haar kamer kom logeren. Zij in haar half-hoogslaper, ik op een iets te dunne matras onder haar bed. Er lijkt me weinig gezelliger dan dat, dus ik antwoord dat ik dat een goed idee vind. Ze kijkt blijer dan ze ooit heeft gedaan. En mogen we dan ook kletsen voor het slapen gaan? Ja, maar niet te lang. En ga je dan tegelijkertijd met mij slapen? Ja. Om zeven uur liggen we in bed. Het is koud, ik voel de kou door het matras heen komen en mijn tweepersoons dekbed met sprei beschermen me net niet genoeg tegen de kou. Ben je nog wakker? Hm-hm. Waar zullen we over kletsen? Over wat we morgen gaan doen? Wat gaan we morgen eigenlijk doen?

Ik vertel haar dat we bij opa en oma gaan logeren. Yes, hoor ik boven me. Daar wordt ze blij van. Mogen we dan knuffels meenemen? Mijn allerliefste knuffels? En mijn haasjes? Nee, want opa en oma hebben ook een haasje. Maar je mag wel knuffels meenemen. Of we dan samen de koffer mogen inpakken? Ja. We pakken samen de koffer in, morgenvroeg. Maar eerst gaan we slapen, Jula, het is al bijna midden in de nacht.

Half zes ’s ochtends. Of het al ochtend is? Nee. Het is nog steeds midden in de nacht. Zes uur ’s ochtends. Of er al sneeuw ligt? We gaan over een uurtje kijken, nu moeten we nog slapen. Kwart over acht ’s ochtends: is het al ochtend, mam? Het is hartstikke ochtend – we hebben zelfs uitgeslapen. Doe het gordijn maar open, dan kan je zien of er sneeuw ligt. Op de daken, auto’s en het gras ligt een dun laagje. Het is nog steeds koud. Ze komt even bij me liggen, wurmt haar kleine lichaampje tegen me aan en komt dan tot de conclusie dat het te krap is. Ze verhuist weer naar boven.

Als we beneden zijn, draai ik meteen de verwarming hoog en maak de jaloezieën open. Ze wil samen met mij een spelletje doen. Fijn was het hè, vannacht. Zo knus, op mijn kamer, fluistert ze. Onder haar arm klemt ze haar twee haasjes. De knuffels die mee moeten naar opa en oma liggen al klaar op mijn bed, haar kleren hebben we al uitgezocht. Gaan we zo in de sneeuw spelen? Nee, antwoordt ze. Ze wil binnen blijven en kijken naar de sneeuw. Ik druk haar stevig tegen me aan en samen bewonderen we de voorzichtig witte wereld om ons heen. Je gaat nu zeggen dat je mij de liefste van de wereld vindt, hè? Ja, dat ga ik inderdaad. Ik vind je de liefste van de wereld.


  1. Esther

    21 januari

    So so sweet! Wat is Jula al goed in verheugvreugde!!

    • Anne

      21 januari

      <3 Ja hè? Ben ik zo blij mee!

  2. Audrey

    21 januari

    Oooo, wat lief! Logeren bij je kind op de kamer is wel echt een leuk idee.

    • Anne

      21 januari

      Het was ook heel gezellig, dat gaan we zeker vaker doen 🙂

  3. nina

    21 januari

    ahh hoe heerlijk dit. <3

  4. Laurine

    21 januari

    Ooh zo lief dit! Ik kan alleen maar glimlachen tijdens het lezen.

  5. Wat ontzettend lief en een leuk artikel om te lezen.

  6. Nora

    22 januari

    Prachtig geschreven, ik word er helemaal blij van! Jula heeft maar geluk met zo’n lieve, toffe moeder 💖

    • Anne

      22 januari

      Ah wat lief van je, dankjewel Nora! <3

Leave a reply to Audrey Click here to cancel the reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.