Wij en de wereld

De wereld is van ons als je je kussen pakt en tegen dat van mij aan legt zodat onze hoofden elkaar bijna raken. Je kleine neus is koud, want buiten is het koud en buiten komt altijd een beetje naar binnen in dit huis. Zelfs als we ons verstopt hebben in ons kleine paleis, hier onder de dekens. Je hand op mijn wang, ‘je bent lief, mama’, fluister je. Je andere hand houdt haasje stevig vast, want haasjes mogen nooit losgelaten worden. Je vraagt of het al ochtend is en als ik eindelijk ‘ja’ zeg, haal je opgelucht adem en hoor ik een enthousiaste ‘yes’ uit je mond komen. Binnen een paar tellen ben je uit bed. In de woonkamer is het nog een beetje warm, gelukkig, en jij loopt daar rond in je – nog steeds – veel te grote pyjama.

Je stelt altijd dezelfde vragen in de ochtend: of de verwarming nog een beetje hoger mag en wat ik heb voor op je broodje. Ik heb altijd hetzelfde, jij wacht altijd vijf minuten met antwoord geven en kiest dan altijd hetzelfde. En toch blijf ik erop wachten, op je antwoord. Terwijl jij je broodje eet, doen we samen een spelletje. Meestal kies je Wie is Het? en moet ik raden en mag jij kiezen. Je kiest het liefst steeds dezelfde persoon uit en ik doe net alsof ik niet weet wie je nu weer hebt gekozen. Soms wil je dan even bij me op schoot zitten, nestel je je hoofd precies in de ruimte tussen mijn borst en mijn kin in en zitten we zo even een paar minuten te genieten van onszelf. Want dat kunnen wij wel.

Als het tijd is om onze kleren aan te doen, maak ik er een spelletje van en degene die het snelst is, wint en mag kiezen wat we daarna gaan doen. Natuurlijk ben ik altijd heel dom en doe ik mijn trui verkeerd om aan of vergeet ik om een bh aan te doen en moet alles weer uit, dus meestal win jij. En dan kies je voor nóg een spelletje samen of spelen met Sofie. Sofie is de pop en zij gaat naar de kinderopvang (bij mij) en jij brengt haar, want jij bent haar moeder, maar meestal wil ze niet. Dan moet je haar troosten (‘ach, liefje toch’, zeg je dan) en met heel veel overtuigingskracht zorg je er dan toch voor dat Sofie bij mij komt. Jij gaat dan werken, want dat doe je, en werken is in mijn slaapkamer en betekent dat je rondjes loopt en wacht tot het eindelijk zover is dat je Sofie mag ophalen. Als je haar dan weer ophaalt, is ze altijd heel blij om je te zien, wil ze meteen van mijn schoot af en binnen drie minuten is er weer sprake van hetzelfde probleem: Sofie wil niet naar de kinderopvang.

Meestal heb je geen zin om naar buiten te gaan en wil je liever binnen spelen, maar uiteindelijk krijg ik je zover en lopen we samen langs de galerij naar buiten. Jouw hand in die van mij, wij en de wereld. Je loopt nog steeds door de stad of die van jou is, wil het liefst iedere winkel waar ook maar iets roze is naar binnen. Soms gaan we samen naar de bibliotheek en meestal mag je dan vijf (‘wow, vijf? vijf’) boeken uitkiezen om mee te nemen naar huis. We drinken ergens koffie – en jij mag altijd, maar dan ook echt altijd, mijn koekje – en lopen hand in hand weer naar huis. Als we onderweg nog wat roze tegenkomen, gaan we naar binnen om even te kijken.

Thuis is thuis voor jou. Dat heeft wel eventjes geduurd. Ik ben ook weer thuis geworden: in de avond, als ik je in bed heb gelegd en je zachtjes zegt ‘ik hou van jou’. Of als je kiest wie er naast je mag zitten met het eten. Als je gevallen bent en een knuffel nodig hebt, als je niet luistert en een grens nodig hebt, als we samen lachen om rare liedjes die we zingen. Als je in je boekje schrijft ‘mama is de liefste’. Ik wil niets liever dan jouw thuis zijn, ook al is dat maar de helft van onze tijd.

8 Reacties
  • Tineke
    Geplaatst op 08:15h, 03 januari Beantwoorden

    Wat ben jij een verschrikkelijke lieve mama!

    • Anne
      Geplaatst op 09:15h, 03 januari Beantwoorden

      Wat een lieve reactie! Ik hoop dat ik dat ben, ja, dankjewel! <3

  • Irene
    Geplaatst op 20:21h, 03 januari Beantwoorden

    Ooh wat hartverwarmend dit <3 Zo mooi! Je lijkt me inderdaad een mega lieve mama!

    • Anne
      Geplaatst op 10:35h, 06 januari Beantwoorden

      Wat lief! Dankjewel <3

  • Maudy
    Geplaatst op 10:06h, 04 januari Beantwoorden

    Prachtig hoe je dit kunt omschrijven! Zo beeldend dat ook ik er spontaan emotioneel van werd. Heel mooi Anne :)

    • Anne
      Geplaatst op 10:35h, 06 januari Beantwoorden

      Ah, dankjewel!

  • Sanne
    Geplaatst op 11:33h, 05 januari Beantwoorden

    Wat een prachtig verhaal weer! Je weet het kleine en alledaagse zo mooi te omschrijven. Kan me voorstellen dat het ook voor zo’n klein meisje tijd nodig heeft om weer een thuis te vinden, maar wat fijn dat jullie dit allebei weer hebben gevonden
    PS ik las het kopje eerst als “Jan, wij en de wereld” en vroeg me al af wie Jan dan was, haha.

    • Anne
      Geplaatst op 10:36h, 06 januari Beantwoorden

      Dankjewel! Ja, het blijft soms nog wel wennen voor haar om heen en weer te gaan merk ik, maar uiteindelijk is het allemaal wel op z’n plek gekomen. Gelukkig. En haha! Ik snap je verwarring ja, ik zie het nu zelf ook staan.. haha!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.