Weer samenwonen

Ik was vierentwintig toen ik voor het eerst ging samenwonen. Ik vond het spannend, wist niet goed wat me te wachten stond en woonde al acht jaar op mezelf, dus kon ik er wel aan wennen om weer met iemand mijn omgeving te moeten delen? Eigenlijk ging het veel soepeler dan ik toen dacht. Als je verliefd bent, is er niets fijner dan al je tijd met die persoon doorbrengen of vooral: dat die ander er is als je thuiskomt, of dat je samen eten maakt bijvoorbeeld.

Weer leren om alleen te zijn
Na mijn scheiding heb ik ongeveer twee jaar weer alleen gewoond. In die twee jaar heb ik ontzettend veel geleerd. Dat het écht een grote stap is om weer in je eentje te zijn, bijvoorbeeld. Ineens had ik lege avonden op de bank met mezelf en wist ik niet goed wat ik met al die tijd aan moest. Ineens was er niemand meer om na mijn werkdag bij uit te puffen en te vertellen wat ik allemaal had meegemaakt. Ik ontdekte dat ik het eigenlijk heel moeilijk vind om een goede structuur aan te houden in mijn eentje: dat ik soms bijvoorbeeld mijn avondmaaltijd gewoon oversloeg of vergat, dat ik echt niet altijd zin had om voor mezelf te koken en dat huishoudelijke klusjes gewoon echt niet leuk zijn als je ze in je eentje moet doen.

Vrijheid
Er zaten natuurlijk ook fijne dingen aan dat weer alleen zijn. Ik voelde ineens vrijheid: ik kon bepalen hoe ik mijn tijd indeelde. Als ik iedere avond een vriendin wilde zien, dan was dat geen probleem. We konden ongestoord kletsen, bijvoorbeeld. Ik kon zelf bepalen wat ik wilde eten, hoe ik mijn huishouden wilde doen en er had niemand last van me als ik weer eens achter de piano kroop en begon te zingen. Ik hoefde even met niemand anders – behalve dan met Jula – rekening te houden. Dat vond ik fijn. Als ik zin had om een rondje door de stad te lopen, pakte ik mijn spullen en liep ik de deur uit. Als ik zin had om even raar te doen met Jula? Niemand die me zei dat het niet kon. Ik kon mijn eigen gang gaan, mijn eigen keuzes maken.

Dat gevoel van vrijheid vond ik heerlijk. Het gaf me het gevoel dat ik echt volwassen was, op de een of andere manier. Ik moest m’n eigen boontjes doppen, m’n eigen huishouden voeren en dat ging me – met de nodige ups en downs – prima af. Dat vond ik wel iets om trots op te zijn!

Proefsamenwonen
In augustus verhuisde ik naar het huis waar ik nu woon. Ik kocht het in mijn eentje, dacht vooral aan hoe het Jula en mij zou passen en (nog) niet aan de toekomst. Ja natuurlijk, mijn vriend en ik wilden in de toekomst wel gaan samenwonen, maar hoe we dat precies wilden? Dat was nog niet duidelijk. En wanneer? Dat al helemaal niet. Misschien zou het nog wel een paar jaar duren en ik wilde een huis kopen dat bij mij paste. Waar ik me thuis zou voelen. En dat lukte! Mijn huis is in een hele korte tijd écht mijn thuis geworden, ik zou nergens anders willen wonen dan hier en voel me hier helemaal op mijn gemak.

Na een paar maanden in dit huis kwamen mijn vriend en ik tot de conclusie dat we het fijn zouden vinden elkaar vaker te zien. We wisten allebei nog niet hoe we dachten over samenwonen. Ik was bang dat ik me misschien weer opgesloten zou voelen, zeker nadat ik me zo vrij had gevoeld, en voor hem gold wel een beetje hetzelfde denk ik. Tegelijkertijd merkten we allebei dat we toe waren aan een volgende stap in onze relatie. En dat we elkaar gewoon heel erg leuk vinden, haha. We besloten om drie weken op proef samen te gaan wonen. Ook met het oog op Jula vond ik dat een fijne gedachte: geen overhaaste beslissingen nemen, eerst uitproberen en ontdekken of we er allemaal wel aan toe zijn. Het bleek een schot in de roos. Het was zo ontzettend fijn, het maakte mijn thuis nog meer een thuis en ik kijk er heel fijn op terug.

Waar ik aan moet wennen
Inmiddels hebben we besloten dat hij rond de zomer definitief bij mij intrekt. Een heel fijn vooruitzicht. In de tussentijd pendelt hij heen en weer, wat betekent dat hij zo’n vier a vijf dagen per week in mijn huis is. Dat lijkt, voor mijn gevoel althans, al heel erg op weer samenwonen. Het is best een uitdagende tijd: ik werk twee dagen per week en doe dat vanuit huis, hij werkt in principe ook vanuit huis en soms zitten we aan de eetkamertafel allebei te werken. Dan zit je wel heel erg op elkaars lip.

Er zijn natuurlijk ook weer een paar dingen waar ik aan moet wennen. Bijvoorbeeld dat er soms ineens dingen opgeruimd zijn die ik niet zelf heb teruggelegd. Ik ben niet zo heel erg netjes en laat vaak dingen slingeren. Mijn vriend daarentegen heeft voor alles een vaste plek. Zo vind ik soms mijn gebruikte telefoonkabeltjes weer terug in de kast. Heel handig, maar het betekent ook dat ik af en toe echt aan het zoeken ben! Ook merk ik dat ik het soms moeilijk vind om dingen uit handen te geven. Zo bood mijn vriend gisteravond aan om te koken. Dat vind ik zo lief! Maar tegelijkertijd ook heel moeilijk, want ik voel me dan meteen schuldig dat ik aan het niksen ben. Ik heb dan het gevoel dat ik ook iets nuttigs moet doen, wat dan ook.

We moeten – natuurlijk – rekening houden met elkaar. Dat betekent dat we onze agenda’s op elkaar af moeten stemmen. Iets wat ik nog wel eens vergeet, omdat ik zó gewend ben dat weer in mijn eentje te doen. Het zorgt wel eens voor onhandige situaties, maar we hebben afgesproken dat we er op gaan letten en ik geloof dat het dan goed moet komen.

Ik denk dat je die kleine dingetjes die het samenwonen zo fijn maken toch snel vergeet of als vanzelfsprekend gaat beschouwen. Hoe gezellig het is om samen een maaltijd te bereiden, bijvoorbeeld. Of hoe fijn het is als de ander je dat een keer uit handen neemt. Hoe je samen in hele korte tijd kleine rituelen ontwikkelt, zoals elke avond een zakje chips eten. Dat het écht heel waardevol is om ’s avonds met elkaar de dag door te kunnen nemen, te bespreken waar je tegenaan loopt. Soms worden kleine dingen in je hoofd zo groot en is het zo handig om ze alvast uit te spreken. Als er altijd iemand om je heen is, doe je dat nou eenmaal sneller. Ik vind het, ondanks de kleine dingen waar ik weer aan moet wennen, echt heel leuk dat ik met zo’n fijn iemand mijn tijd kan doorbrengen. En gelukkig vindt Jula dat ook!

 


  1. Mooi hoor! Het is best wel een uitdaging ook om tijdens een lockdown je goed bewust te zijn van de kleine dingen die het zo speciaal maken. En als ik het zo lees, zit het helemaal goed tussen jullie 🙂 Keep it up!

    • Anne

      11 februari

      Dankjewel, Robin. Ik vind het wel echt moeilijk om die fijne dingen nog te blijven zien überhaupt, merk ik. Maar inderdaad: het lukt! Zeker als ik kijk naar mijn relatie. Dus dat is fijn!

  2. Saskia

    11 februari

    Lijkt me inderdaad zeker een uitdaging, van samenwonen, alleen zijn en weer samenwonen. En dan komt corona ook nog om de hoek kijken. Maar zeker een mooie stap in jullie relatie!

    • Anne

      11 februari

      Ja, grote veranderingen! Maar wel hele fijne. 🙂

  3. Wat een fijn artikel om te lezen.
    Zelf heb ik nog nooit alleen gewoond maar ik kan me voorstellen dat het aanpassen aan elkaar wel een dingetje kan zijn, zo te zijn komt alles wel goed 🙂

    • Anne

      11 februari

      Dankjewel Angela. Oeh, dat kan ik me helemaal niet voorstellen, dat je nooit alleen hebt gewoond! Ik vond het heerlijk, die jaren op mezelf. Maar ben ook wel heel blij dat ik het nu weer kan delen met iemand. 🙂

  4. Audrey

    11 februari

    Ik word helemaal blij van dit artikel! Zo leuk dat jullie gaan samenwonen! Proefsamenwonen is wel echt gewoon een heel goed idee, zeker met het oog op Jula inderdaad. Ik kocht mijn huis ook in mijn eentje en mijn vriend kwam eigenlijk langzamerhand steeds een dag meer. Vond ik ook een fijne manier om het op te bouwen. Met de verhuizing van zijn piano was het echt rond.

    • Anne

      11 februari

      Lief, dankjewel Audrey! Ja, ik ben ook blij dat we het op deze manier aangepakt hebben.

  5. Tamara

    11 februari

    Wat een leuke post! Ik vind samenwonen persoonlijk echt heerlijk, ik ben eigenlijk echt geen alleen-woon-materiaal, haha. Maar kan me voorstellen dat je er na een poos echt alleen zijn ook echt moet aan wennen. We hebben ook allemaal onze eigen gewoontes en als we dat dan opeens delen met iemand, ja, dan kan dat weleens raar doen. Ik had het voordeel dat mijn man nooit echt alleen gewoond heeft, dus hij heeft zijn gewoontes vooral rond mij gesponnen. Handig :p

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.