We nemen het allemaal mee

Ik doe weinig zo graag als naar je kijken terwijl je slaapt. Meestal op de kop, met je benen op het kussen en je hoofd bij het voeteneind. Je kleine armen horizontaal over het bed gespreid, knuffels om je heen. Liefst in alleen je onderbroek. Ik zie je buik zachtjes op en neer bewegen, ik kan je ribben tellen als ik zou willen en ik hoor je rustige ademhaling. Soms een snurkje tussendoor – als een oude opa, zo klink je dan – met je hoofd naar de zijkant gedraaid. Ik zou willen dat ik kon zien waarover je droomde. Soms vertel je het de dag er na, soms weet je het niet meer. Soms verklap je het een beetje in je dromen, dan zeg je een paar woorden en daar maak ik dan uit op waar het over gaat.

Dit is onze laatste nacht hier samen in dit huis. Jouw kleine kamertje met de slingers die ik daar twee jaar geleden ophing omdat ik vond dat we het leven een beetje meer moesten vieren. Het bruine kastje dat ik op wonderbaarlijke wijze in mijn eentje ophaalde en naar boven sjouwde. Vol moed en wilskracht om van ons huis een thuis te maken, dat weet ik nog. Jouw speciale laatje waar je al je schatten in bewaart: de onderbroek die je aan wil doen op je verjaardag, de armbanden die je van mijn nicht hebt gekregen, een lange blonde staart die je in je haar kan vastklikken waardoor je op Elsa lijkt (en dat wil je graag als je vier jaar bent) en allerlei dingen die je gekregen hebt, gevonden hebt, verzameld hebt.

Een verdwaald skateboard, een rotan stoeltje dat ik vond bij de kringloop en dat mee naar huis moest, een mand met spullen voor in het nieuwe huis en een flamingo die volgens jou perfect gaat passen in onze toekomstige tuin. De kleine rode piano die we voor je kochten toen je nog maar een baby was en die van ons oude, gezamenlijke huis, meeging naar mijn nieuwe huis in Arnhem. Zo zijn er een paar dingen die ik heb meegenomen en die nu bij ons horen en niet meer van toen zijn. De ukelele aan de muur die je steevast ‘mijn gitaar’ noemt, de grote manden met knuffels die symbool staan voor onze dagen in de stad – met iets teveel cadeautjes, misschien – maar nu gaan verhuizen naar een plek waar de collectie niet veel groter gaat worden.

We nemen het allemaal mee. Gelukkig nemen we alles mee en blijft niets achter. Herinneringen. Onze spullen. Hoe gelukkig we hier samen zijn geworden in dit huis, jij met je la vol schatten en ik met jou.

4 Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.