READING

Wat hardlopen me dit jaar bracht

Wat hardlopen me dit jaar bracht

Het is januari, begin van dit jaar. Ik trek mijn hardloopschoenen aan, vol tegenzin, om een rondje over de bruggen te rennen. De John Frostbrug af, de Nelson Mandelabrug op. Onderweg wandel ik, want het lukt me nog niet om een vol rondje te blijven rennen. In mijn oren klinkt – zoals altijd tijdens het rennen – Arcade Fire, want daar krijg ik energie van. Onderweg zie ik vrijwel niets. Ik let alleen op mijn eigen rondje, hoe zwaar het is, hoe ontzettend stom ik het eigenlijk vind om te doen en kijk ik om de vijf minuten op mijn horloge om te zien hoe lang ik er nog over doe.

Als ik thuis kom, ben ik altijd trots. Trots dat ik weer geweest ben, ook al was het afzien, en trots dat ik heb volgehouden. Maar tegelijkertijd baal ik ook wel een beetje, want het lukt me niet om het in mijn eentje op te bouwen. Ik blijf steeds op hetzelfde niveau hangen omdat het me simpelweg niet lukt om te rennen zonder een stukje te wandelen. Als ik moe ben, wil ik daar graag aan toegeven en dan is wandelen erg verleidelijk. Toch blijf ik doorgaan met hardlopen: twee, drie keer per week trek ik mijn hardloopschoenen aan voor een rondje door het Sonsbeekpark of over de bruggen. Het lukt me niet om er echt van te genieten, het blijft vooral overleven.

In de zomer loop ik niet. Dan stop ik altijd, lijkt het wel. Het lukt me niet om met het warme weer door te gaan en ik voel me er vreselijk schuldig over. Als ik een vrije ochtend heb, is het eerste wat ik denk ‘nu zou ik kunnen gaan hardlopen’, maar ik doe het niet. Totdat ik via via hoor over een hardloopgroepje in mijn nieuwe dorp. Mijn eerste gedachte? Dat is niets voor mij, ik ben veel te langzaam en ik ben niet geschikt om met een groep te lopen. Ik hou ervan om de vrijheid te hebben te kunnen gaan wanneer ik maar wil, vind het heerlijk om één te zijn met de muziek die ik aan het luisteren ben tijdens het rennen en ik moet op mijn eigen tempo kunnen lopen. Maar toch schrijf ik me in.

Die eerste keer is vreselijk. Mijn conditie is niet meer wat het geweest is en het is hard werken om de rest van de groep bij te houden. Ze zijn – op één vrouw na – allemaal sneller dan ik ben en dat betekent dat ik dus altijd achteraan loop. We bouwen snel op: van drie minuten rennen naar vijf minuten naar zeven tot we uiteindelijk vijfentwintig aan één stuk lopen. En het lukt me gewoon. Iedereen in de groep is trots op me, want ze weten allemaal hoe zwaar ik het in het begin vond. We lopen door de heuvels, door het dorp en met intervallen en zonder muziek in mijn oren. Ik klets onderweg met de vrouw die net zo snel is als ik, kom onderweg een ander groepje tegen en roep even dat het allemaal best oké gaat, kom mezelf tegen en realiseer me dat dit is waar het om gaat.

Ik loop nu een uur aan één stuk, zonder al te veel problemen. Door de heuvels van de Posbank, zonder muziek, met mensen die allemaal harder rennen dan ik en het maakt me niets meer uit. Ik geniet van de uitzichten over de hei, leer onderweg dat ik meer kan dan ik denk dat ik kan (zie, ik zei het toch, ik onderschat mezelf altijd), wil soms bijna opgeven maar ga tóch door en ontdek dat ik heel erg gelukkig word van hardlopen. Het gevoel hebben dat je het nog uren kunt volhouden terwijl je aan het lopen bent? Dat is één van de fijnste dingen die er zijn, volgens mij.

Hardlopen zorgde ervoor dat het goed bleef gaan met mijn hoofd. Toen ik even in een dipje zat, zorgde het blijven hardlopen ervoor dat het weer beter met me ging. Dat geloof ik heilig. Omdat het me een sterk gevoel geeft, zelfvertrouwen, en het idee dat ik alles aankan. Op dagen dat ik anders de deur niet uit zou komen, trok ik mijn hardloopschoenen aan omdat ik nou eenmaal had afgesproken met mijn groepje om te gaan lopen en dus moest ik wel. Terwijl het regende, ontzettend koud was of ik een vermoeiende dag achter de rug had. En iedere keer weer voelde ik me beter nadat ik geweest was. En iedere keer weer voelde ik me sterker. Ik hoop dat het me lukt om dit te blijven volhouden!


Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.