Wat er wel was

Avonden met een ondergaande zon die maar niet naar beneden leek te willen gaan terwijl we praatten over onze dromen en alles wat nog komt. Of nog zou kunnen komen.

Ze waren er heus wel, af en toe. Nachten zonder onderbrekingen en ochtenden met veel meer energie. Vroege wandelingen door het Sonsbeekpark, extra dutjes, koffie met havermelk en een dansvoorstelling waar ik ineens onderdeel van werd. Nieuwe dingen uitproberen ook al is er een bijna verlammende angst die er alles aan doet om me te stoppen: maar het dan wel doen en dat het dan lukt. Oude dingen opnieuw doen en ontdekken dat het me nu niet meer gelukkig maakt. En dan tegelijkertijd beseffen dat er nu maar weinig is dat dat kan, dus is het dan wel echt?

Goede gesprekken met iets teveel wijn, een liedje van Roosbeef dat iets teveel wij(n) heet en het nieuwe album van the National. Ik maakte lange wandelingen met de mooiste uitzichten en vergat een foto te maken omdat mijn gezelschap zo goed was. Ik speelde drie keer mee in een theatervoorstelling en deed niets om mezelf voor schut te zetten. Het gevoel van iets moois maken met een groep, dat was er wel, het gevoel van samen zijn en ergens bij horen. En thuis komen na een lange dag en dan alleen zijn, maar dat het eigenlijk best oké was. Misschien een beetje anders, maar niet zo treurig als het ook wel eens kan zijn.

Ochtenden met Jula en samen foto’s maken en terugkijken, samen spelen met het poppenhuis en alle knuffels en dansen op de lelijkste liedjes die er bestaan. Samen eten maken, spelen met water, knuffels in de ochtend in bed (de fijnste ooit!) en een uitgeput meisje tegen m’n schouder aan.

Vrienden die me het huis uit sleuren als ik mezelf eigenlijk wil opsluiten, vrienden die zeggen dat ik vooral nog even mag slapen en vrienden die 2 uur in de auto zitten om mij te zien spelen in de voorstelling. En na afloop nog trotser zijn dan ze zelf voor mogelijk hadden kunnen houden. Een gedicht van Willem Wilmink, een boek van Marieke Lucas Rijneveld en de drang om te schrijven, ook al lukt dat soms niet. Kleine lammetjes die op je af komen rennen, tijdens een wandeling overvallen worden door een groep schapen (dit klinkt anders dan het is) en tijdens diezelfde wandeling stiekem iemands hand vasthouden. Konijnen op de kinderboerderij en een nieuwe portemonnee van Monki en mijn moeder die me helpt op dagen dat ik alleen maar in bed moet liggen.

De afgelopen weken zijn niet de mijne. Ze zijn zwaarder dan ooit, mijn lichaam lijkt alleen maar te willen slapen en ik kan moeilijk bedenken dat er ook nog leuke dingen zijn. Helaas. Ik probeer te onthouden wat er wel is. Wat er wel fijn is, zodat ik het op kan schrijven en terug kan lezen en kan begrijpen dat het niet alleen maar ellendig en zwaar is. Maar dat er genoeg anders is en zal zijn.

 

2 Reacties
  • Nel
    Geplaatst op 20:17h, 29 mei Beantwoorden

    Zo herkenbaar allemaal , het zal beter gaan , geef het tijd
    dikke knuffel in donkere dagen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.