READING

Waarom ik proefsamenwonen een goed idee vind

Waarom ik proefsamenwonen een goed idee vind

Mijn vriend en ik hebben besloten om te gaan proefsamenwonen. Ik krijg er best wel wat wisselende reacties op: ‘maar waarom moet je dat eerst proberen, kan je dat niet beter gewoon doen?’ of ‘als het voor de proef is, is het nog steeds niet echt’. Het is ook niet eens een woord, het bestaat eigenlijk niet echt en ik ken dan ook niemand anders die dat ook gedaan heeft. Als je op internet zoekt naar de term, krijg je allerlei artikelen te zien over huurbewaring: je eigen huis aanhouden tijdens proefsamenwonen, kennelijk kan dat in bepaalde gemeentes. Ons idee is dus niet eens zo gek!

Vandaag is de zevende dag van dit proefsamenwoon-avontuur. Het duurt in totaal twee weken – heel misschien drie, ik heb namelijk een hele spannende week vol presentaties in die derde week en zou het dan heel fijn vinden als Jorn nog bij me is zodat ik niet zo kan stressen – en daarna gaat hij gewoon weer terug naar zijn eigen huis. Of we moeten het zo fijn vinden dat we al zijn spullen datzelfde weekend nog verhuizen (al is daar nog geen plek voor in dit kleine huisje, haha) en hij definitief bij me intrekt. Maar ik vermoed dat we eerder zullen zeggen dat we nog zo’n periode gaan plannen, bijvoorbeeld in het voorjaar en dan een beetje langer. Of misschien komen we tot de conclusie dat we (of één van ons) er echt nog niet aan toe zijn en dat we nog even moeten wachten. Het kan wat mij betreft nog alle kanten op! En dat maakt het voor mij juist zo leuk.

Ik was vergeten hoe fijn het is als er iemand op je wacht als je thuiskomt. Of hoe fijn het is om iedere ochtend naast je verkering wakker te worden. Ik was vergeten dat het heel handig is dat je met z’n tweeën het huishouden doet (praktisch, maar wel waar) en dat er altijd iemand is om je verhaal aan te vertellen. In mijn eentje wonen vind ik heerlijk, maar ik vind het ook heel fijn om samen te zijn. Ik wist niet meer dat samen eten écht anders is dan in je eentje met een bord eten op schoot voor de televisie te eten (dit klinkt treurig, hè) en dat je altijd kunt overleggen, van kleine dingen tot grote dingen.

Ik heb één keer eerder samengewoond. Dat deden we toen na een half jaar, maar in die zes maanden daarvoor woonden we al praktisch samen. Het was geen beslissing: het ontstond gewoon zo en we waren er allebei blij mee. Voor mij was het toen helemaal een groot verschil, ik wist nog niet wat me te wachten stond en hoe fijn het is als je je lief altijd kan zien wanneer je dat maar wil. Toen ik vervolgens, na een aantal jaar, weer in mijn eentje ging wonen moest ik erg wennen. Ineens was het stil in huis, zeker op de dagen dat Jula niet bij me was, en kon ik helemaal zelf bepalen wat ik wilde doen. Ik vond het moeilijk om mijn structuur vast te houden, at op rare tijden en haalde mijn slaapritme door de war. Als er iemand bij je in huis woont, spreek je af om samen te eten en slapen en is dat allemaal een stuk gemakkelijker heb ik gemerkt. 😉 Ik was bang dat ik het moeilijk zou vinden om me vrij te voelen in huis als Jorn er ook is. Dat blijkt heel erg mee te vallen. Ik ga gewoon mijn eigen gang (en om acht uur naar bed als ik denk dat dat een goed idee is) en dat is prima.

Ik kan nog geen conclusie schrijven. Nog niet vertellen wat ik er nou uiteindelijk van vind, want hé, we zijn pas net begonnen en misschien denk ik er over een week weer heel anders over. Vooralsnog is het echter hartstikke fijn en ben ik vooral blij dat we het zo aangepakt hebben. Ik voel heel goed wat ik er van vind om weer samen te wonen – en dat was het belangrijkste, samen met hoe Jula het vindt – en hoe ik dat zou willen in de toekomst. En of dat nou nog lang duurt of al volgend jaar gaat gebeuren: dat zien we nog wel!


Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.