READING

Waarom ik (nog) niet stop met therapie

Waarom ik (nog) niet stop met therapie

Drie jaar geleden bezocht ik voor het eerst een psycholoog. Dat klinkt als nog niet zo heel erg lang – sommige mensen zijn járen in therapie – maar voor mij voelt het al als een heel eind: ik heb ontzettend veel geleerd en merk dat ik steeds meer van het geleerde in de praktijk kan toepassen. Vraagstukken waar ik me eerder geen raad mee wist, zijn niet zo’n grote vraag meer en ik kan mijn vragen steeds beter uitstellen: mijn psycholoog zag ik uiteindelijk nog maar eens in de vijf weken. Toch schrok ik een beetje toen ze a) vertelde dat ze ging stoppen bij de praktijk en b) dat ik misschien geen therapie meer nodig zou hebben.

Mijn eerste reactie? Nee, dat gaat me niet lukken. Het is nog te vroeg. Ik merk dat ik nog steeds uitkijk naar de afspraken die ik heb staan, ook al is het maar eens in de zoveel tijd, om alles weer even op een rijtje te kunnen zetten. Er komt dan zo’n hele brij aan woorden uit me en die moeten hun plek vinden. En dan weet ik ineens weer wat waar vandaan komt, waarom ik reageer zoals ik reageer en zie ik dat alles z’n plek heeft. Dat is heel waardevol en lukt me nog niet altijd even goed in mijn eentje. Dan worstel ik soms nog teveel met het oordelen over mijn eigen gedachten en gevoelens, bijvoorbeeld.

Mijn tweede reactie was ‘ja, misschien lukt het ook wel’. Ik heb nog steeds een psychiater die ik eens per maand zie én een SPV-er die eens per maand bij me komt en misschien is dat ook wel voldoende? Ik heb zoveel geleerd in de afgelopen jaren dat het me ook wel moet lukken om de komende jaren zonder therapie door te gaan, dacht ik. Misschien vóelt het alleen alsof ik die afspraken nog nodig heb, maar is dat maar een gevoel en niet daadwerkelijk de realiteit. Dat is soms zo lastig te onderscheiden: wanneer ben je gewoon nog een beetje afhankelijk en moet je je loswrikken en wanneer heb je iets nog echt nodig? Daarnaast betekent doorgaan met therapie ook weer wennen aan een nieuwe psycholoog. Dat vraagt toch wel een investering, vind ik, en heeft altijd weer wat tijd nodig. Met mijn vorige psycholoog klikte het zó goed, ik ga er vanuit dat ik dat niet terug ga vinden. Dat was uitzonderlijk.

Ik heb het met best wel wat mensen besproken. Uitgelegd wat mijn voors en tegens zijn. Het helpt me dan niet als iemand anders zegt ‘dit zou ik doen’, maar juist het vertellen zelf helpt me om een beetje ordening in mijn gedachten te krijgen. Eigenlijk precies zoals ik in therapie doe! Mijn conclusie was dan ook dat ik het gevoel heb dat ik er nog niet aan toe ben om helemaal zonder therapie verder te gaan. Er zijn nog teveel dingen die spelen in mijn hoofd waarbij ik het gevoel heb dat ik dat zetje nog nodig heb. Nog te vaak dat ik denk ‘dit wil ik bespreken met de psycholoog’.

Daarnaast gaat er een spannende ontwikkeling plaatsvinden in mijn leven: ik ga stoppen met één van mijn medicijnen. Echt een grote stap, op eigen verzoek, die hopelijk het afvallen wat makkelijker gaat maken. Het is zo’n soort medicijn dat ervoor zorgt dat je flink aankomt en dat die kilo’s niet meer willen verdwijnen, dus hopelijk lukt het om wat centimeters te verliezen als ik gestopt ben. Stoppen brengt de nodige alertheid met zich mee: het kan gebeuren dat er een schommeling in mijn stemming komt (dit keer een piek, dus naar boven) en daar moet ik – en mijn omgeving – een beetje op letten. Ik heb echter het vertrouwen dat het niet meer zo uit de hand loopt als het heeft gedaan omdat de omstandigheden veranderd zijn. Plus: ik wéét nu wat ik heb, ,dus kan het zelf in de gaten houden. Door het stoppen met dit medicijn heb ik ook het gevoel dat ik nog een extra controle nodig heb van een psycholoog. Iemand die met me meekijkt, naast de mensen die dat al doen. En de wetenschap dat de zorg opgehoogd kan worden als dat nodig is!

Al met al was het dus geen gemakkelijke keuze. Ik weet nog steeds niet of ik er goed aan doe, maar heb wel het gevoel dat het allemaal goed zal komen. En dat is het belangrijkst!

 


  1. marije

    10 januari

    Volgens mij is het hele proces van wikken en wegen ook al leerzaam (en vermoeiend ;-)) Wat fijn dat er mensen in je omgeving zijn die meedenken zonder meteen te roepen wat je moet doen.
    Misschien nog een optie (die je niet hoeft te verantwoorden hier uiteraard) om de frequentie met spv of psychiater wat te verhogen zodat zij mee blijven kijken maar je niet aan een nieuw iemand hoeft te wennen.
    Fijne dag!!

    • Anne

      14 januari

      Dat klopt. Best vermoeiend! En dankjewel voor je optie, dat is er inderdaad eentje om eens over na te denken.

  2. Fijn hoe je hier over schrijft! Het is niet gemakkelijk om een stap richting therapeut te zetten, laat staan om die opeens te moeten loslaten wanneer je merkt dat je vooruitgang boekt. Ik hoop dat het allemaal goed komt (en dat zal wel!)

    • Anne

      14 januari

      Lief van je, ja, dat komt zeker goed. Het is even puzzelen wat het beste gaat werken, maar daar kom ik wel uit 🙂

  3. Angela

    13 januari

    Super goed dat je hierover schrijft! Ik heb zelf Borderline en ga ook binnenkort therapie ervoor volgen. Leuk geschreven ook!

    • Anne

      14 januari

      Oh wat spannend! Veel succes alvast!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.