Waarom ik blog

Ik ben deze blog acht jaar geleden begonnen. Acht jaar. Dat was een ander leven, toen nog. Soms vind ik het vreemd om te beseffen hoeveel er in acht jaar kan veranderen, maar als ik daar over begin dan dwaal ik nogal af. Ik weet nog dat ik het heel spannend vond toen – ik durfde niemand te vertellen dat ik een blog was begonnen want ik was bang dat anderen het maar raar zouden vinden dat ik in het openbaar dingen over mijn leven wil vertellen. Dat bleek achteraf heel erg mee te vallen, overigens, maar destijds was het een echte angst van me. Zo mondjesmaat begon ik te delen dat ik een blog had, dat ik daar schreef over mijn reis naar Australië bijvoorbeeld. Er begonnen wat mensen mee te lezen, ik vond wat mensen terug uit het oude Livejournal-tijdperk die ook een blog waren begonnen en zo begon het langzaam een beetje vorm te krijgen en kwamen er wat lezers af op dit domein.

Nu is mijn blog heel anders dan acht jaar geleden. Het zou raarder zijn als het dat niet was: ik ben heel anders dan acht jaar geleden. Al mijn oude posts heb ik ergens anders opgeslagen, mijn blog is nu een soort tijdcapsule geworden van de afgelopen twee jaar. In de afgelopen twee jaar heb ik vooral met heel veel plezier geschreven, áls ik schreef. Met de nadruk op die laatste drie woorden, want er waren ook lange periodes dat ik niet blogde omdat het niet goed met me ging en ik de woorden niet kon vinden. Of periodes waarin ik niet echt in een ritme zat en het me niet lukte om te blijven schrijven. Dan kwam er zo eens in de vijf weken een keer iets online, bijvoorbeeld.

Maar waarom voel ik dan eigenlijk die drang om over mijn eigen leven te schrijven op internet en dat te delen met mensen die ik niet ken? Nou, eigenlijk gaat het me niet eens zozeer daarom. Ik voel vooral de drang om te schrijven. Op sommige dagen is die drang bijna groter dan iets anders en moet ik wel achter mijn laptop kruipen om te beginnen aan een verhaal. En dan word ik er zo gelukkig van als het me lukt om op papier te zetten wat ik wil zeggen. Ik dacht dat ik dat ook zou kunnen bevredigen met het schrijven van een boek, maar hier lees je dat ik er al snel achter kwam dat dat niet aan mij besteed is. Althans, geen roman – ik zou alsnog best een boek willen schrijven. Of allerlei verhalen willen bundelen tot een boek. Hoe dan ook: ik blog omdat het me gelukkig maakt, dat is de voornaamste reden. Het maakt me zo blij om weer op ‘publiceren’ te kunnen drukken!

Daarnaast werkt het schrijven voor mij ook bijna therapeutisch. Als ik ergens mee zit, ergens trots op ben of iets overwonnen heb, dan vind ik het fijn om daarover te kunnen schrijven en het op die manier te kunnen verwerken. Vaak weet ik van tevoren helemaal niet waar ik over zal schrijven en komt het ineens tot me, zoals bijvoorbeeld deze post over het aangeven van mijn grenzen. Maar ook het schrijven van de post over mijn bipolaire stoornis voelde als een stap in mijn proces van acceptatie. En ja, ik vind het dan wel spannend om te horen wat de reacties van anderen zijn – zeker de mensen die ik persoonlijk ken. Maar eigenlijk krijg ik altijd alleen maar fijne reacties op dat wat ik schrijf.

Dat brengt me bij het volgende punt: alles online delen. Dat vroeg laatst iemand aan me, of ik het niet lastig vind om alles online te zetten. Daar moest ik wel even over nadenken, want misschien lijkt het wel alsof ik dat doe. Maar ik denk dat ik, net zoals het grootste deel van alle bloggers, uiteindelijk maar tien procent online zet van mijn leven en de rest blijft gewoon privé. En ja, ik deel best wel grote dingen over mezelf en ja, dat is soms best wel spannend (zeker wanneer ik dus besef wie er allemaal meelezen), maar uiteindelijk deel ik ze omdat ik ervoor kies dat te delen. Dus het voelt alsof ik het zelf in de hand heb, en dat maakt het voor mij veel minder groot.

Voor mij is schrijven er altijd: als het minder goed met me gaat, schrijf ik daar graag over. Als het juist heel goed met me gaat, barst ik van de inspiratie en kan ik niet meer ophouden met schrijven. Mijn blog is de plek die er altijd is om dat te kunnen doen, of ik nou in mijn lelijkste kleren achter mijn laptop zit of helemaal opgemaakt aan het schrijven ben. Het maakt niet uit, het kan altijd.

11 Reacties
  • Esther
    Geplaatst op 09:35h, 22 februari Beantwoorden

    Ja! Check! Ik heb meerdere blogs (gehad) en schrijf nu voor mijn bedrijf ook heel graag. Dat gevoel dat je moet schrijven herken ik ook heel erg en dat je niet precies weet waar het naartoe gaat als je gaat zitten om te schrijven. Door de jaren heen is er wel een vertrouwen ontstaan dat er altijd “iets” uitkomt en durf ik ook te schrappen als ik iets wil publiceren. De originele versie blijft dan gewoon voor mezelf of gebruik ik soms om een volgend artikel over te schrijven, in mijn kloffie, onder een dekentje op de bank ;-)

    • Anne
      Geplaatst op 11:35h, 23 februari Beantwoorden

      Ah ja, herkenbaar hoor! :-) Ik geloof ook altijd wel dat er ‘iets’ uitkomt inmiddels en als het helemaal niets is, dan verwijder ik het gewoon weer en begin opnieuw. En soms helpt zo’n blogpost waar ik niet tevreden ben juist om inderdaad iets nieuws over te schrijven!

  • Nikita
    Geplaatst op 11:53h, 22 februari Beantwoorden

    Ik denk dat wat jij vertelt ook exact de reden is waarom ik blog. Heel herkenbaar geschreven! Het fijne van bloggen is ook gewoon dat je altijd zelf bepaalt wat er online komt. En hoe en wanneer. En bloggen en schrijven verbindt mensen trouwens, alleen al daarom is bloggen een fantastische hobby :)

    • Anne
      Geplaatst op 11:36h, 23 februari Beantwoorden

      Inderdaad! Je hebt zelf de controle, dat is zo fijn. En ik heb al best wel wat mensen leren kennen via het bloggen, dus het verbindt zeker ja! Dat heb ik niet eens genoemd in deze post maar is voor mij wel een belangrijk aspect :-)

  • Tineke
    Geplaatst op 15:55h, 22 februari Beantwoorden

    Heel herkenbaar! Hier blijft ook heel veel privé, bloggen is een van mijn grootste hobby`s en ik kan er gewoon echt niet meer zonder..

    • Anne
      Geplaatst op 11:36h, 23 februari Beantwoorden

      Zo voelt het voor mij ook! :-)

  • Annelies
    Geplaatst op 16:55h, 22 februari Beantwoorden

    Bij mij voelt het helemaal hetzelfde.
    En ik deel zeker ook niet alles, maar ik probeer wel heel open te zijn op mijn blog en als dat dan herkenbaar is voor iemand anders dan word ik daar extra blij van, want er zijn ook heel wat mensen online die die kant niet laten zien en ik vind het net belangrijk dat er ook ruimte is om dat wel te doen.

    • Anne
      Geplaatst op 11:37h, 23 februari Beantwoorden

      Ja, dat herken ik wel. Ik vind het wel fijn om positieve reacties te krijgen als ik iets heb geschreven wat ik zelf heel spannend vind om te delen, bijvoorbeeld. En ik krijg dan soms inderdaad ook reacties van mensen die het herkennen, dat is helemaal fijn.

  • Nikki
    Geplaatst op 16:29h, 24 februari Beantwoorden

    Mooi :-)
    Lijkt me fijn om een plek te hebben waar je alles al zolang opschrijft. Ik hop altijd maar wat van domein naar domein, haha. Maar het begon ooit allemaal op Livejournal idd. Dat waren nog eens tijden.

  • Irene
    Geplaatst op 13:28h, 25 februari Beantwoorden

    Herkenbaar!!! Ik deel ook best veel op mijn blog maar veel dingen deel ik ook niet. Zo lang het goed voelt :) En ik vind het heel fijn als ik iets spannends heb gedeeld en mensen reageren daar heel positief op. Dat geeft mij dan altijd moed en energie en het helpt me ook wel om ‘in het echt’ dingen ook aan te pakken of bespreekbaar te maken.

  • Sas
    Geplaatst op 16:20h, 28 februari Beantwoorden

    Mooi en herkenbaar. Bloggen is al ruim 11 jaar een grote hobby van me … Kan echt niet meer zonder en ben erg blij dat ik toen deze stap heb gezet, in dat tijdperk. Was toch wel anders dan nu ;-)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.