Waarom het best bijzonder is dat ik nu een Fendi heb

Ken je dat? Van die aannames over jezelf die je vroeger ergens een keer hebt opgebouwd, altijd zijn bevestigd en je ze daardoor heilig gelooft? Daar heb ik er nogal veel van. Het zijn vooral dingen die ik niet kan of waar ik niet goed in ben, helaas. Zo kan ik bijvoorbeeld niet sporten (ook al loop ik al langer dan zes jaar hard), ben ik niet goed in het vinden van de weg en verdwaal ik altijd én ben ik geen dierenvriend. Die laatste is ook behoorlijk hardnekkig.

Ik ben eigenlijk altijd bang voor dieren geweest. Dat begon bij vogels (waarschijnlijk een cadeautje van m’n broer, omdat hij ontzettend bang is en je dat in je kindertijd vaak overneemt) en dat werd eigenlijk steeds maar groter, tot ik bang was voor vrijwel alle dieren. Voor mijn werk kwam ik vaak in huizen van mensen die hun dieren niet zo goed konden opvoeden en werd ik nogal vaak bewandeld door katten, honden en alles wat daar maar te vinden was. Dat heeft het zeker niet geholpen.

Die angst voor vogels is er nog steeds een beetje. Het is niet half zo erg meer als het was: waar ik vroeger altijd om zou lopen op straat als er een paar duiven zaten, durf ik nu gewoon mijn eigen pad te vervolgen en me er weinig van aan te trekken. Dat heb ik vooral geoefend door het heel veel te doen en helpende gedachtes in mijn hoofd te prenten. Dat helpt dus ook daadwerkelijk, net zoals bijvoorbeeld bij mijn angst voor parkeergarages (en het feit dat ik er altijd in eentje moet parkeren bij mijn huis, maar hé, nog zes weken en dan hoeft dat niet meer ;-)). Hoe dan ook, terug naar die vogelangst: ik liet zelfs vijf vogels tatoeëren om me er aan te helpen herinneren dat ik niet zo bang voor de wereld hoef te zijn. Dat is een proces waar ik nog steeds in zit, ik vind veel dingen nog eng en spannend, maar het gaat steeds beter.

Een paar jaar geleden was het nog ondenkbaar geweest dat er een kat bij mij in huis zou wonen. Niet alleen om praktische redenen, maar vooral omdat ik het niet zou durven. Ik dacht altijd dat ik dieren gewoon niet begreep en er daarom ook vooral niet aan moest beginnen. Maar dankzij een goede vriendin van mij die ze wél snapt, Jula die heel enthousiast is over dieren en ik die in een proces zit waarin ik bezig ben met mijn angsten overwinnen durfde ik het zomaar ineens wel aan. En toen Fendi op ons pad kwam, kon ik niet anders dan volmondig ja zeggen.

Je bent niet wie je altijd bent geweest, dat heb ik geleerd. Jezelf zijn is geen statisch begrip. Je blijft je ontwikkelen, ook al doe je daar niet eens je best voor. En aannames die je van jezelf hebt, of die anderen van je hebben, hoeven niet altijd te kloppen. Je mag best het tegendeel bewijzen, of er achter komen dat het tegendeel waar blijkt te zijn.

8 Reacties
  • Annelies
    Geplaatst op 09:26h, 24 juni Beantwoorden

    Wat een mooi inzicht. En iets waar ik de laatste weken ook mee bezig ben, maar fijn om hier nog eens de reminder te lezen :-)

    • Anne
      Geplaatst op 07:13h, 25 juni Beantwoorden

      Dankjewel! Wat toevallig dat het voor jou ook een thema is :-)

  • Louise
    Geplaatst op 09:33h, 24 juni Beantwoorden

    Wat stoer dat je vogels op je lichaam hebt laten tatoeëren, terwijl dat een angst is die je wil overwinnen :) En groot gelijk: ik snap ook niet zo goed dat we ons zelf wijsmaken dat we ooit ‘klaar’ zijn met nieuwe inzichten krijgen, angsten overwinnen. Met die mentaliteit had ik nu nog steeds in luiers rondgelopen, of had ik nooit leren fietsen ;)

    • Anne
      Geplaatst op 07:13h, 25 juni Beantwoorden

      Thanks! ;-) Ik vond het toen zelf helemaal niet stoer, maar juist logisch. Nu terugkijkend ben ik het wel een beetje met je eens. En inderdaad, zo is het maar net. Groeien stopt niet op je 18e, gelukkig :-)

  • Angélica
    Geplaatst op 12:57h, 24 juni Beantwoorden

    Wat mooi! :) Ik heb jaren geleden een kat in huis gehaald maar daar werd ik helemaaaaal naar van, soort bindingsangst? Wilde het echt niet! Nou durf ik nooit meer denk ik 😂

    • Anne
      Geplaatst op 07:14h, 25 juni Beantwoorden

      Haha oh echt? Ik kan het me wel voorstellen trouwens, zo’n beestje brengt een boel verantwoordelijkheden met zich mee ;-)

  • Hester
    Geplaatst op 21:13h, 24 juni Beantwoorden

    Ik herken dat wel, dat je er in blijft geloven dat je iets bent of zou moeten zijn, terwijl dat soms nergens meer op gebaseerd is / niet meer zo is. Je eigen overtuigingen daarin spelen een grote rol, maar ook die van je omgeving: soms is het ook best lastig om los te komen van het beeld dat zij over je hebben en blijven herhalen.

    • Anne
      Geplaatst op 07:15h, 25 juni Beantwoorden

      Inderdaad! Als je omgeving een bepaald beeld heeft gevormd, is het des te moeilijker om je daarvan los te wrikken lijkt het soms wel.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.