Voor R.

De tijd ging te snel en haalde ons in. Zo voelde het, althans. Steeds zie ik het kruispunt voor me: op de hoek een juwelier, aan de andere kant een restaurant. Jouw huis naar links en dat van mij naar rechts. En steeds wil ik dat ik nog even met je mee was gelopen, nog een klein stukje. Dat die laatste knuffel niet echt de laatste zou zijn. ‘Als je hulp nodig hebt, bel me dan,’ is het laatste dat ik tegen je zei. In mijn hoofd moeten daar nog minstens twintig dingen achteraan die je vertelden hoe belangrijk je voor me was geworden. Ik zei ze niet. We zwaaiden nog even en dat was het.

Op je uitvaart sprak iedereen over hoe je rode krullen dansten in de wind. Dat is ook hoe ik je wil onthouden.

Hoe ze dansten toen we samen op de brug stonden. Je arm om me heen, een grote lach op je gezicht. ‘Volgend jaar staan we samen op een boot,’ zei je, terwijl we keken naar alle dansende mensen om ons heen met glitters op ons gezicht en regenbogen in ons haar. ‘Zeker weten,’ beloofde ik, niet wetend dat er nooit een volgend jaar voor jou zou komen. Ik herinner me je ogen, hoe ze straalden toen we even de muziek hoorden waar jij zo gelukkig van kan worden. Hoe je heupen als bijna automatisch heen en weer begonnen te wiegen. Hoe we liepen door de mensenmassa, hand in hand om elkaar niet kwijt te raken. Hoe we koffie dronken (jij een koffie verkeerd met havermelk, ik een cappuccino, altijd en het koekje laten liggen) en praatten over de toekomst. Daar waren we goed in, samen. Fantaseren over wat nog zou komen, over de avonturen die we nog mee zouden maken.

Toen we samen op een kleedje bovenop de heuvel zaten, uitkijkend over de stad die we de onze noemden. De wind speelde met je haar, die avond. We spraken bijna twee uur lang alleen maar over de liefde. Over hoe ik die had gevonden (en dan samen lachen over hoe zoetsappig ik daar van kon worden) en over hoe jij niet wist wat je precies wilde, maar wel heel goed wist hoe liefde zou moeten voelen. Misschien was dat wel ons lievelingsonderwerp, de liefde. Ik herinner me je verhalen over de yurt, over ingewikkelde constructies die ik bijna niet meer kon volgen en weer herinner ik me je ogen. Hoe ze straalden als je sprak over avonden vol liefde.

Dat we samen ineens dansten in een klein kamertje boven een café. ‘Als je dit had geweten, was je vast niet met me meegegaan hè,’ fluisterde je in mijn oor. Hoe ongemakkelijk ik mij voelde om in jouw bijzijn te dansen, hoe gemakkelijk jij bewoog en hoe het uiteindelijk allemaal niet meer uitmaakte toen iemand mijn hand vastpakte en we even samen konden dansen. Ik herinner me hoe ik je bewonderde om hoe je met je lichaam kon laten zien hoe je je voelde. Zo zou ik ook wel willen dansen, dacht ik alleen maar.

Toen je ineens voor mijn deur stond met een bak ijs in je handen. Had je gemaakt voor mij. Hoe je een boekje voor me mee had genomen uit Schotland toen we elkaar voor het eerst – na zeker honderd spraakberichtjes – zagen. Hoe onze eerste ontmoeting ging: minstens drie uur praten in ons lievelingscafé terwijl we de ene na de andere koffie bestelden. Het voelde alsof we elkaar al heel lang kenden, hoe cliché dat misschien ook klinkt. Ik zou willen dat alles opnieuw zou kunnen beginnen en dat ik de afgelopen maand kan vergeten. Dat het een nare droom was. Dat we elkaar opnieuw kunnen ontmoeten, dat ik me weer kan verheugen op berichtjes van je, dat we weer zomaar ineens afspreken voor koffie of dat je me meeneemt naar plekken waar ik normaal nooit zou komen.

We zijn ingehaald en ik kan niet geloven dat jij, uitgerekend jij, er niet meer bent. Met je ogen vol leven en je lichaam vol liefde.

7 Reacties
  • Madam Elisa
    Geplaatst op 07:13h, 21 oktober Beantwoorden

    Wouw wat heb jij dit prachtig geschreven, zo puur, zo diep ik had tranen in mijn ogen. Sterkte

  • Esther
    Geplaatst op 07:33h, 21 oktober Beantwoorden

    Heel veel liefde voor jou en in gedachten voor altijd dansende krullen, stralende ogen en wiegende heupen bij dat ene liedje <3

  • Laurine
    Geplaatst op 13:59h, 21 oktober Beantwoorden

    Wauw, heel pakkend geschreven. Veel sterke en een dikke knuffel.

  • Irene
    Geplaatst op 16:52h, 21 oktober Beantwoorden

    Veel sterkte Anne! Weer prachtig geschreven. Ik voel het in m’n buik.

  • Hester
    Geplaatst op 08:15h, 22 oktober Beantwoorden

    ❤️mooi.

  • Lisa
    Geplaatst op 19:18h, 25 oktober Beantwoorden

    Jeetje, wat heb je dat mooi opgeschreven. Heel veel sterkte.

  • Ilona Wielinga
    Geplaatst op 16:33h, 02 november Beantwoorden

    Wauw, kippenvel.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.