Vijf jaar geleden

Ik herken de geur van het ziekenhuis. Het winkeltje waar ik de snoepjes kocht toen ik me weer wat beter begon te voelen. Het restaurant waar ik naartoe ging toen ik eindelijk weer uit mijn kamer kon. In mijn herinnering was het gebouw veel groter en nog veel lelijker dan het in werkelijkheid is. Ik voel zijn hand in de mijne en dat is het fijnste gevoel dat ik me nu voor kan stellen. We lopen samen verder, we moeten rechtsaf. Ik zie de kleine drempeltjes in de vloer en herinner me hoeveel pijn ze deden toen ik daaroverheen werd gereden naar mijn volgende scan. Het zijn niet eens drempeltjes te noemen, je ziet ze bijna niet.

Maar het gaat niet over de pijn. Ging het daar maar over, dan was het misschien veel gemakkelijker geweest. Het gaat over het gevoel van alleen op een kamer liggen en dat ze vergeten zijn je alarm bij je neer te leggen en dan zoveel pijn hebben en niemand kunnen bereiken. Het gaat over de angst die ik toen voelde: niemand hoort me, niemand ziet me. Een verpleegkundige loopt ons voorbij en ik voel dat ik van binnen onwillekeurig huiver. Ik heb een hekel gekregen aan die witte pakken sinds mijn ervaring hier. Ik voel nog steeds zijn hand stevig in de mijne en dat maakt dat ik door kan lopen. Ik had verwacht dat ik hier huilend naar binnen zou moeten, in paniek. Maar ik kan nog ademhalen, ik ben er nog.

Het gaat over wakker worden op een uitslaapkamer in je eentje, midden in de nacht. Hallucinerend van de ketamine, denkend dat je in Rusland bent en ze net je organen hebben gestolen. Iets wat ik nog wel eens vertel op feestjes, met een grote glimlach, maar waar eigenlijk niets leuks aan was. Er was niemand om me gerust te stellen, toen. Soms schrik ik nog wel eens midden in de nacht wakker en denk ik dat ik daar weer ben. Ik kan de ruimte nog precies uittekenen. Vooral hoe donker het was, dat herinner ik me goed. Met het quasi-geruststellende gepiep van de apparaten die mij in de gaten moesten houden.

We zijn inmiddels bij de wachtkamer. Die ziet er precies zo uit als een wachtkamer eruit zou moeten zien. Hij houdt nog steeds mijn hand vast. Ik denk terug aan het moment dat ik wakker werd uit de operatie en het gevoel had dat er iets heel erg mis was, maar dat niemand me geloofde. Ik heb nog nooit zoveel paniek gevoeld als toen. Als je zelf voelt dat er iets heel erg mis is, maar iedereen om je heen doet alsof je gek bent, dan zorgt dat voor heel veel stress. Dat heb ik wel geleerd. Die nacht ging het mis en werd ik ineens met spoed gezien door een arts die concludeerde dat er inderdaad iets mis was gegaan en dat ik niet gek was, maar toen was het al te laat. Ik weet nog hoe de verpleegkundige die middag tegen me zei dat ik, als ik mijn ex zou zien, me vast wel beter zou voelen en weer naar huis zou willen. Ik probeerde haar duidelijk te maken dat het niet ging over willen, maar over kunnen.

Ik hoor mijn achternaam en wordt naar binnen geroepen. Een vrouw zit tegenover me, een paar jaar jonger dan ik ben, denk ik. We bespreken mijn klachten – die niets te maken hebben met mijn ziekenhuisopname van toen, godzijdank – en ze haalt er een collega bij. Ik zie het meteen weer voor me: de bezorgde blikken van de artsen om mijn bed heen. Nee, we weten niet wat er precies aan de hand is maar ja, we weten wel dat het goed mis is. Ik herinner me de medium care, hoe ze zalf op mijn ogen smeerden omdat ze zo uitgedroogd waren. Ik herinner me de pijn in mijn buik en die keer dat ze me lieten vallen. Dat ik belde en er niemand kwam. De slang voor de sondevoeding die naar binnen gebracht werd omdat ik niet meer kon eten.

De afspraak is klaar en ik loop in mijn eentje terug naar het restaurant. Er is iets veranderd. De gangen lijken vriendelijker, de geur lijkt anders. Het is niet meer de enge plek waar alles is misgegaan: het is ook de plek waar ik zelf mijn angst wist te overwinnen, waar ik leerde hoe sterk ik ben en waar ik korte metten maakte met alles en iedereen die toen niet goed voor me kon zorgen. Want ik kan gewoon terug gaan, kennelijk.

8 Reacties
  • Emmy
    Geplaatst op 17:23h, 23 februari Beantwoorden

    Och Anne… wat hartverscheurend om te lezen… wat heb je veel moed gehad om hier terug te komen. Wat dapper dat je ervoor kon kiezen om je klachten te delen. Hoop dat die niet ernstig zijn overigens :-*

    • Anne
      Geplaatst op 11:20h, 24 februari Beantwoorden

      Dankjewel! Nee, niets ernstigs aan de hand gelukkig :-) En eigenlijk heel fijn om zo’n positieve ervaring op te kunnen doen op die plek die als vreselijk in mijn geheugen gegrift stond.

  • Angélica
    Geplaatst op 22:35h, 23 februari Beantwoorden

    Oef, wat heftig :( Ik heb vorig jaar voor het eerst in mijn leven in het ziekenhuis gelegen (voor een geplande operatie), twee nachtjes, en vond het echt verschrikkelijk. Zoveel pijn ook en ik had nog wel superlieve zusters! Wat moet dit naar zijn geweest, pfft :(

    • Anne
      Geplaatst op 11:21h, 24 februari Beantwoorden

      Ugh, dat klinkt ook heel naar! Ik lag er bijna drie weken en dat was echt veel te lang en dus helemaal niet fijn, maar gelukkig kon ik het op deze manier een beetje overwinnen.

  • Hester
    Geplaatst op 09:30h, 24 februari Beantwoorden

    Wow, wat heftig. Enorm knap dat je weer terug bent gegaan – en dus eigenlijk ook wel goed, want blijkbaar kon dat ook.

    • Anne
      Geplaatst op 11:21h, 24 februari Beantwoorden

      Dankjewel! Ja, ik ben blij dat ik het niet uit de weg ben gegaan. En trots!

  • Saskia
    Geplaatst op 16:18h, 28 februari Beantwoorden

    Wat heftig en inderdaad vooral dapper. <3
    Goed van je dat je deze stap hebt gezet.

    • Anne
      Geplaatst op 07:36h, 29 februari Beantwoorden

      Dankjewel! <3

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.