Vertrouwen

De ochtenden voelen zwaarder aan. Alsof het te lang duurt voordat de zon opkomt. Het liefst wil ik in bed blijven liggen met de dekens over me heen, wachtend tot de dag voorbij is en ik weer mag slapen. Bij mijn eerste kop koffie heb ik altijd nog de illusie dat die mijn dag gaat redden. Dat ik me op magische wijze ineens veel meer uitgeslapen voel. Ik heb het gevoel alsof ik vannacht maar een uur heb geslapen, terwijl ik minstens negen uur heb gemaakt. Mijn hoofd doet moeilijk, maakt zich zorgen om alles wat nog gaat komen en wat ik nog moet doen. Mijn grootste zorg is dan altijd of ik wel overal op tijd ga zijn. Dat is geen reële zorg: ik ben altijd op tijd. Kom nooit te laat. Mijn hoofd stopt niet met de zorgen, het gaat maar door en gaat maar door. Iets kleins wordt groter dan groot en ik kan het niet meer overzien tot ik mezelf een halt toeroep. Stop met die gedachten, je schiet er niets mee op. Zet ze uit. Accepteer ze, maar laat ze daarna los.

Ik verveel me, soms. Weet niet wat ik met mezelf aan moet en ga, omdat ik weet dat het goed voor me is, een rondje wandelen in de hoop dat ik me daarna beter voel. De stad voelt vreemd en kil aan, alsof het niet meer mijn stad is en ik op een vreemde plek ben beland. Alle mensen zijn teveel. De drukte maakt me langzaam gek, terwijl ik probeer om uit de stad te komen zodat ik even rust kan hebben. Ik loop naar het water, daar is het rustig en staar naar de overkant. Ik hoor Ramses Shaffy in mijn hoofd: ‘ik kijk naar de wolken die overdrijven, ben dan zo bang dat die eenzaamheid zal blijven’. Een voorzichtige traan rolt uit mijn oog, niet omdat ik me zo verdrietig voel maar omdat ik zo goed kan begrijpen wat hij bedoelt. Ik ben blij dat ik nog steeds zo geraakt kan worden door muziek, door zijn woorden, ondanks alle pillen en stofjes die in mij gestopt worden. Langzaam loop ik terug, ik probeer te glimlachen want ik heb ooit geleerd dat je, als je glimlacht, je vanzelf beter gaat voelen. Misschien werkt het wel, ik probeer alles.

Als ik weer thuis ben, nestel ik mezelf op de bank. Ik doe een poging om een serie te kijken, maar mijn moeilijke gedachten zijn weer terug. Over morgen, over overmorgen. Over weken en maanden na deze dagen. Over mensen om me heen – of alles wel goed gaat en goed gaat komen. Ik zet de serie maar uit en kruip achter de piano. Dat helpt altijd. Ik speel met mijn ogen dicht, laat mijn vingers over de toetsen gaan zoals ik voel dat ze moeten gaan. In de klanken hoor ik de leegte die ik voel. Dat is fijn, want dan is het ergens. Dat is net zoals met schrijven, net zoals ik nu schrijf: als de pijn of de eenzaamheid of het verdriet of de leegte maar ergens vastligt, dan kan ik daarna verder.

Het liefst wil ik weten hoe het komt. Heb ik teveel geslapen de afgelopen dagen? Of was het juist te weinig? Of, nog waarschijnlijker: te onregelmatig? Komt dit nog van dat feestje van zaterdagavond of is het niet mijn eigen schuld? Is het tijdelijk of is het het begin van een lange periode van somberheid? Duurt het langer dan een paar dagen of houdt het binnenkort weer op? Zijn het hormonen, komt het doordat ik mijn psycholoog al even niet gezien heb, zijn het spanningen omdat ik weer ga werken? Ik wil het weten, ik wil het weten zodat ik er iets aan kan doen. Zodat ik er tegen kan vechten, want dat is wat ik gewend ben. Als je je niet goed voelt, moet je dat oplossen. Dan moet je alles doen wat in je macht ligt om je weer beter te gaan voelen.

Maar ik weet ook wel dat het zo niet werkt. Dat ik moet leren dat, ook als het heel goed gaat, er soms wat mindere dagen zijn. Dat dat niet automatisch het begin van het einde betekent en ook niet het einde van het begin. Dat ik er niet in hoef te zwelgen, maar ook niet tegen hoef te vechten. Dat ze er gewoon mogen zijn, dat ik goed voor mezelf moet zorgen en erop moet vertrouwen dat het weer beter gaat worden. Dat geloof ik heus.

9 Reacties
  • nina
    Geplaatst op 21:56h, 18 januari Beantwoorden

    <3

  • Karina
    Geplaatst op 08:11h, 19 januari Beantwoorden

    Wat een herkenbaar gevoel en wat mooi beschreven. Januari duurt altijd zo lang, ik hoop dat je wat zorgen los kunt laten.

    • Anne
      Geplaatst op 08:35h, 19 januari Beantwoorden

      Dankjewel.Ik hoop het ook. Liefs!

  • Angélica
    Geplaatst op 08:45h, 19 januari Beantwoorden

    Mooi weer en ook wel herkenbaar, de angst dat sombere gevoelens misschien wel langer zullen blijven… Januari is idd een lange maand, hang in there! <3

    • Anne
      Geplaatst op 08:52h, 19 januari Beantwoorden

      Dankjewel. En ja, Januari duurt een beetje te lang, denk ik. Jij ook! <3

  • Roxanne
    Geplaatst op 12:17h, 19 januari Beantwoorden

    Mooi dat je je gedachten en gevoel zo kunt verwoorden, helpt het? Bij mij vaak wel. Even delen. Wat steun van anderen. En dat het er gewoon even mag zijn. Dat daar geen taboe op hoeft te rusten. <3 voor jou.

    • Anne
      Geplaatst op 17:46h, 19 januari Beantwoorden

      Ja, het helpt me altijd heel erg om er hier over te schrijven. :) En inderdaad, dat het gewoon mag en kan is al heel erg fijn. Dankjewel! <3

  • Stevie
    Geplaatst op 08:53h, 01 februari Beantwoorden

    Ik denk dat we je allemaal zo goed begrijpen.
    ❤️

    Danku voor jouw mooie schrijfsels te delen, de zon breekt altijd weer opnieuw door.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.