Van die lege dagen

Ze zijn er best veel in mijn leven. Van die dagen waarop ik eigenlijk niets hoef, er niets in mijn agenda staat en ik de hele dag thuis kan blijven als ik dat wil. Ik werk nog maar zestien uur in plaats van de tweeëndertig (en zelfs achtendertig) die ik ooit deed en daardoor blijven er zeeën van tijd over. Zo voelt het althans.

Vroeger was het wel anders. Toen ik nog veel meer werkte, bestonden mijn weken uit vroeg opstaan, de hele dag werken, thuiskomen en snel eten en daarna door naar sport of muziektheater. Vrije avonden waren er bijna niet, lege dagen waren er helemaal niet. De weekenden waren gevuld met Jula en nuttige dingen doen waar ik doordeweeks geen tijd voor had. Dat ritme vond ik fijn. Iedere ochtend op dezelfde tijd wakker worden, ergens verwacht worden en dan acht uur lang afleiding. Dat werkte goed voor mijn onrustige hoofd. Tegelijkertijd was het vaak ook wel een beetje overleven: écht tijd om bij te komen was er niet. Ik denderde maar door.

Nu zijn ze er dus wel. De lege dagen. Werkafspraken vallen weg door de maatregelen die genomen worden, werken doe ik vanuit huis en alle leuke dingen die er waren gaan niet door, lijkt het wel. Daardoor is er veel meer ruimte. Ruimte die ik soms te overweldigend vind, merk ik. Dan staat ik ’s avonds naar mijn lege agenda voor de volgende dag en vraag ik me af hoe ik die door ga komen. Ik hoop altijd dat dat is met veel schrijven, muziek maken en gezond eten, maar soms verval ik ook in oud gedrag en hang ik voor de televisie, eet ik nauwelijks iets fatsoenlijks en ga ik me alleen maar sip voelen.

Het helpt me om naar buiten te gaan. Om te wandelen, al is het in mijn eentje. Het geeft een beetje structuur aan die dagen. Of weten dat ik in de avond nog moet hardlopen, bijvoorbeeld, en sowieso nog naar buiten moet. Laat ik het zo zeggen: het helpt me gewoon om buiten te zijn. In het verleden – nog niet zo lang geleden, een paar maanden maar – deed ik vooral dutjes om structuur aan mijn dag te geven. Dan wist ik dat ik ’s middags nog ging slapen en op die manier een paar uur zou vullen. Dat wil ik niet meer, zeker niet nu ik het niet nodig heb om de dag door te komen vind ik het zonde om mijn uren in bed door te brengen. Het zorgt ervoor dat ik ’s nachts minder slaap, maar ook dat ik het gevoel heb dat ik een beetje terugval. En dat wil ik niet.

Het helpt me ook om dingen te maken. Om te schrijven, zoals nu bijvoorbeeld. Of om achter mijn piano te kruipen, een top100 hitlijst te vinden en al die liedjes te gaan spelen. Er één liedje uit te kiezen en die proberen te perfectioneren, helemaal eigen te maken. Ik neem vaak op wat ik speel, zodat ik terug kan horen waar het fout gaat en waar ik nog aan moet werken. Daar kan ik zo uren mee bezig zijn. Maar al dat maken is ook vermoeiend. Je kunt niet hele dagen maar blijven maken, heb ik geleerd.

Ik vind het moeilijk om tot rust te komen. Dat lukt me niet zo goed. Als ik een serie kijk, val ik vaak in slaap en kan ik me niet goed concentreren op het alleen maar kijken. Op de bank met een boek zorgt er ook voor dat het me moeite kost om mijn ogen open te houden én ik vind het moeilijk om een boek te vinden dat me echt boeit. Muziek luisteren doe ik graag, maar vaak zijn dat te weinig prikkels en denk ik dat ik meer nodig heb. Dat is natuurlijk onzin, maar dat is moeilijk af te leren. Het is bij mij alles of niets: of vol in actie iets maken en daar helemaal in op gaan, of een dutje doen op de bank omdat ik al mijn energie op heb verbruikt en bij moet komen.

Die lege dagen. Ze zijn moeilijk, lang, soms een beetje eenzaam en tegelijkertijd zorgen ze ervoor dat er nieuwe dingen blijven ontstaan. Ik denk dat ik ze maar moet koesteren.

2 Reacties
  • Angélica
    Geplaatst op 19:02h, 02 november Beantwoorden

    Mooi geschreven en heel herkenbaar! Helemaal nu ik fulltime zzp-er ben en even geen opdrachten heb. Elke dag is eigenlijk leeg, met af en toe een opdracht die ik nog af moet maken. Het voelt ergens heel kalm en fijn en tegelijkertijd soms ook verstikkend en lamlendig. Ik merk dat ik er heel lui van word. Gek is dat eigenlijk he. Wellicht heeft het ook met het seizoen te maken, wordt je ook niet al te energiek van…

    • Anne
      Geplaatst op 12:14h, 04 november Beantwoorden

      Dankjewel! Ja, ik herken precies wat je schrijft: het heeft iets heel fijns, maar tegelijkertijd is het ook verstikkend. EN ja, ik word er ook een beetje lui van. Merk dat het me moeite kost om vroeg op te blijven staan en me aan te kleden, want ja: waar doe ik het eigenlijk voor? Maar goed, ik wéét ook dat het belangrijk is dat wel te blijven doen. Dus ik probeer het vol te houden. ;-)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.