Tweeduizendnegentien

Mijn jaar begon ergens in de Ardennen in een dikke laag mist. Dat is eigenlijk een prachtige metafoor voor hoe ik mij op dat moment voelde. Het leek wel alsof de wereld aan mij voorbij ging en ik maar toekeek, niet echt mee kon doen. Ik probeerde weer te gaan werken, maar dat mislukte door een rottige combinatie van kiespijn en een moeilijk hoofd en dat voelde als een nog grotere faal. Als zelfs werken niet meer lukt, wat lukt er dan nog wel? Alle plannen die ik had voor het nieuwe jaar leken in die eerste maand al in duigen te vallen omdat mijn lichaam me tegenhield. Ik geloofde niet meer dat het nog goed kon komen.

Ergens in het voorjaar ging het weer even wat beter. Ik vond weer wat energie, uit m’n tenen, en besloot dat ik een ander leven wilde. Ik begon weer te wandelen, weer te sporten en kon er (letterlijk) bijna niet meer mee ophouden. Gelukkig zag ik in precies diezelfde periode voor het eerst mijn psychiater en begon ik aan iets dat ik twee jaar lang had tegengehouden: het slikken van medicijnen. Ik kreeg voor het eerst in mijn leven een stempel, schrok daar niet per se van en zag het als een kans om eindelijk wat beter met mezelf om te leren gaan. Mezelf beter te begrijpen. De eerste weken met medicatie voelden weer even als die dikke laag mist in de Ardennen. De wereld trok weer aan me voorbij en dit keer kon ik niets anders dan in bed liggen en het voorbij laten gaan. Zo voelde het, althans.

Eind april had ik twee bijzondere ontmoetingen. De eerste daarvan was met mijn – inmiddels – vriend. Die avond was ik niet per se zenuwachtig, al zou het er de perfecte gelegenheid voor zijn geweest. Ik weet nog precies hoe ik het café binnen stapte, here comes the sun (natuurlijk) klonk en ik hem zag. Het klinkt misschien zoetsappig en een beetje cliché, maar ik wist meteen dat het goed was. We praatten die avond over werk, vooral, en over de dingen die we belangrijk vinden in onze levens, dat herinner ik me nog. En dat ik hem het liefst meteen wilde kussen, daar, in dat café met die zachte achtergrondmuziek en dat gedempte licht. Hij maakte mijn tweeduizendnegentien minstens tien keer fijner dan het zonder hem was geweest. We maakten samen twee Spinvisreisjes (waarbij we naar plekken gaan waar Spinvis over zingt, dat waren nu Nieuwegein en de afsluitdijk, beiden niet echt aanraders overigens), lachten om rare woorden die we ergens hoorden, keken 24 uur lang films in bed en sliepen veel te vaak veel te lang uit. Hij is wie ik hoopte te vinden terwijl ik niet eens aan het zoeken was. Dat is een bijzonder iets.

De tweede daarvan was met Ronja, over haar schreef ik hier. We zagen elkaar vrijwel iedere week voor een wandeling of een koffiedate en wisten in korte tijd al alles over elkaars dromen en verlangens. Soms ontmoet je mensen waarvan je weet dat je ze lang bij je wil houden: zij was er zo één. Ze leerde me te genieten van kleine dingen, van contact in beweging, ze daagde me uit en vertelde me over haar dromen en wensen, we lachten samen, aten ijs op de bank en dronken eindeloos veel cappuccino’s bij Caspar terwijl we praatten over de liefde. Helaas kon ik haar niet zo lang bij me houden als ik had gewild. In de herfst werd ze in korte tijd erg ziek en overleed binnen een maand aan de gevolgen daarvan. Het is gek hoe dichtbij ze nog voelt, soms. Hoe ik soms vergeet dat ze er niet meer is en haar naam als eerste in me op komt als ik zin heb in een goed gesprek (en goede koffie). Ik ben er van geschrokken. Hoe snel het voorbij kan zijn, zelfs al heb je nog zoveel dromen en sta je midden in je leven. Het kan zomaar stoppen.

Mijn voorjaar was met vlagen ook erg moeizaam. Ik herinner me vooral veel angsten en weinig rust. Ik kreeg bijna een nieuw huis, met de nadruk op bijna, want op het laatste moment ging het toch niet door. Dat stelde me toen niet eens zo erg teleur, want ik wist even niet meer hoe ik in hemelsnaam zou moeten verhuizen en überhaupt mijn spullen in zou moeten pakken en dingen op zou moeten zeggen en af zou moeten spreken en aan zou moeten sluiten. Ik wist even niets meer. Ik zag de Spice Girls in Manchester samen met mijn nichtje en kon eigenlijk alleen maar even wakker blijven tijdens het concert, verder wilde ik alleen maar slapen. Dat was anders dan hoe ik het in mijn hoofd had, maar mijn lichaam was op na de drukte van april en mei en deed er alles aan om me weer even bij te laten komen.

De zomer duurde, zoals altijd, voor mij te lang. Het was te warm, mijn hoofd deed te moeilijk en ik kon maar moeilijk wennen aan mijn nieuwe medicijnen. Er was een festival waar ik maar een paar uurtjes kon zijn omdat alles me aanvloog, er waren logeerpartijtjes bij mijn ouders om aan de warmte in mijn huis te ontsnappen en er waren picknicks in het park met het liefste kleine meisje dat ik ken. Er waren ook heel veel fijne dingen in de zomer, dat wel. Maar ze verbleken een beetje bij het feit dat ik mij niet goed voelde en de hoop een beetje begon op te geven dat dat nog zou gaan gebeuren. In september leek het eindelijk weer wat beter te gaan: Jula en ik hadden tien dagen vakantie samen en die brachten we door aan zee met mijn ouders en thuis, met z’n tweeën. Het leek het alsof er weer wat energie in mij stroomde om de dagen aan te kunnen.

Toen het eindelijk herfst werd, leek het nog weer wat beter te gaan. Het verkleuren van de bomen en de geur die in de lucht hangt doen iets goeds met me, dat is zeker. Mijn medicatie was eindelijk juist ingesteld en ik begon te geloven dat het weer goed zou komen. Dat helpt ook. Ik werd tweeëndertig, ging naar Porto met mijn liefste vriendinnen, ging in mijn eentje naar Kopenhagen en zag daar ein-de-lijk the National live. Ik maakte niet genoeg herfstwandelingen, maar begon wel weer met hardlopen en dat bleek de beste keuze van heel 2019 te zijn. Ik leerde dat extra kilo’s echt niet zo erg zijn als ik dacht en al helemaal niet als het medicijn dat daarvoor verantwoordelijk is er ook voor zorgt dat ik weer beter in mijn vel zit. En december? December is een goede maand. Ik begon aan een project om weer wat gezonder te worden, liep hard door de regen en in de zon, zong bij een rolschaatsvoorstelling, vond (hopelijk, nog even duimen) een nieuwe baan en was over het algemeen gewoon weer eens gelukkig.

Tweeduizendnegentien was een ingewikkeld jaar. Een jaar van uitersten. Eentje waarin ik me ontzettend eenzaam voelde en eentje waarin ik me meer dan gelukkig prijsde met alle fijne mensen om me heen. Waarin ik woog wat ik wilde en ontzettend ongelukkig was en woog wat ik vooral niet wilde en goed in mijn vel zat. Waarin ik eindelijk kon leren loslaten wat al lang moest gebeuren en waarin ik de liefde opnieuw vond. Een jaar waarin ik zocht naar een nieuw thuis om uiteindelijk te concluderen dat ik dat allang was. Een jaar dat me leerde dat sommige dingen gewoon tijd kosten, dat je geduld moet hebben en dat je uiteindelijk vanzelf je weg wel vindt. Dat het niet erg is om hulp te vragen of te krijgen. Een jaar waarin ik leerde dat niets vanzelfsprekend is, ik moest leren omgaan met verlies en verdriet, waarin ik vaker probeerde te vertellen dat het niet goed ging als het dat niet ging. Waarin ik maanden hoopte dat ik me zo goed zou voelen als ik nu doe.

En voor het nieuwe jaar? Voor het nieuwe jaar heb ik vooral heel veel hoop. ♥

9 Reacties
  • Tessa Admiraal
    Geplaatst op 14:15h, 24 december Beantwoorden

    Prachtig geschreven Anne! Fijn 2020 gewenst <3! Liefs.

    • Anne
      Geplaatst op 21:42h, 28 december Beantwoorden

      Dankjewel Tessa, jij ook!

  • Angélica
    Geplaatst op 18:36h, 24 december Beantwoorden

    Fijn geschreven weer :) Een turbulent jaar is het geweest voor je! Op naar een mooi 2020 :)

    • Anne
      Geplaatst op 21:42h, 28 december Beantwoorden

      Dankjewel! :) Turbulent is precies het juiste woord om m’n jaar te omschrijven, ja.

  • Saskia
    Geplaatst op 12:14h, 26 december Beantwoorden

    Mooi<3
    Op naar een fijn 2020!

    • Anne
      Geplaatst op 21:42h, 28 december Beantwoorden

      Dankjewel, ook voor jou!

  • Esther
    Geplaatst op 16:40h, 27 december Beantwoorden

    Kus!

  • Pauline
    Geplaatst op 19:32h, 06 januari Beantwoorden

    Wat een mooie beschrijving van jouw jaar. Een goed 2020!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.