Thuis

Toen ik hier kwam wonen was het een verademing om eindelijk weer een plekje voor mezelf te hebben. Ik herinner me die eerste avonden, tussen alle dozen, in mijn eentje op de grond. Het was gek om weer alleen te zijn na zolang samen te zijn geweest. En tegelijkertijd voelde het alsof het zo hoorde te zijn en ik er eindelijk klaar voor was. Ineens woonde ik midden in de stad waar ik zo verliefd op was geworden, ineens was de stad ook een beetje van mij. Ik leerde nieuwe routes kennen: naar de sportschool, naar de supermarkt. Mijn auto parkeren in de parkeergarage en de tijden waarop je dat wel en niet wil doen. Mijn eerste nachten met Jula. Samen wennen aan een nieuw ritme, vooral veel wennen samen, ja. Een nieuw kamertje voor haar, met oud speelgoed en nieuwe meubels en een huis zonder tuin, maar met uitzicht op de drukte van de mensen in de winkelstraat. Uren brachten we door samen in het raam, kijkend naar beneden.

Het huis voelde meteen als thuis. De hoge ramen, de houten vloer. De deur uitstappen en al ergens zijn. Mijn lievelingswinkel tegenover mijn slaapkamer en iedere dinsdagochtend kijken of de nieuwe collectie er al hangt, gedag zeggen tegen het vrouwtje bij de supermarkt dat daar altijd maar zit te zitten en koffie drinken met vrienden om de hoek bij Babo. Alles voelde meteen zo gewoon – alsof het zo hoorde. Dit was mijn nieuwe leven en ik omarmde het volledig: ook de minder fijne momenten. De nachten die ik doorbracht zonder te slapen, de keren dat ik me verdwaald voelde in mijn eigen huis of in mijn eigen stad, de keren dat ik gewoon vergeten was waar ik hoorde. Maar altijd voelde het nog als thuis en kwam ik hier tot rust.

Totdat ik ineens last kreeg van angsten. Mijn veilige haven werd te veilig en ik durfde bijna niet meer naar buiten te gaan. Mijn route naar de sportschool voelde als het beklimmen van de hoogste berg die je je maar voor kan stellen en naar de supermarkt gaan deed ik alleen nog maar als het echt moest. Ik wilde mezelf het liefst opsluiten: alle deuren dicht, het lawaai van buiten buiten houden en vooral niets meekrijgen van de drukte van de stad. Maar dat is moeilijk als je er middenin woont, leerde ik.

Halverwege het jaar was er bijna een nieuw huis, precies in de periode dat mijn angsten op zijn hevigst waren. Ik fietste er naartoe en kon er niet eens bedenken wat ik ging doen omdat ik a) te bang was om alleen te gaan, b) te bang was om weer terug te moeten en c) te bang was om überhaupt te moeten verhuizen. Toch deed ik het en wandelde ik een rondje door een fantastisch klein huisje, precies op een plek waar Jula en ik gelukkig hadden kunnen worden. Maar ik durfde niet echt. Door allerlei gedoe met papieren ging het mooie huisje aan mijn neus voorbij en door alle angsten was ik er niet eens erg verdrietig om. De angsten verdwenen – godzijdank – na een tijdje, maar het onbestemde gevoel over mijn eigen huis bleef. Het voelde niet meer als van mij, maar als een tijdelijke plek waar ik maar eventjes mocht zijn en nu weer verder moest. En ik kon ineens bijna niet meer wachten, ik moest weg. Zo voelde het.

Ik ging op zoek. Maakte een duidelijk plan in mijn hoofd (dit wil ik wel, dit wil ik niet). Zag een prachtig mooi wit huisje in een dorpje naast Arnhem dat aan mijn neus voorbij ging. Zag een appartement tegenover een park waar ik in mijn hoofd Jula en mij al samen zag spelen. Zag een appartementje helemaal bovenin een gebouw zonder lift, zag een appartement dat veel te klein was, zag een appartement waar ik prima zou kunnen wonen als ik in mijn eentje was en zag een huisje dat ook meteen als thuis voelde, maar voor dertigduizend euro meer verkocht werd dan ik kon besteden.

En nu? Nu zit ik aan mijn grote tafel. Op de achtergrond hoor ik Thanks for the Dance van Leonard Cohen (wat overigens een grote aanrader is, het is zo prachtig) en om me heen branden kaarsen. Het ruikt een beetje zoet, dat is vast één van de kaarsen, en ik heb een dekentje om me heen geslagen. En ik realiseer me: dit is mijn thuis. Ik heb zoveel energie besteed aan weg willen, aan iets anders willen, iets beters en iets nieuws en iets groters en iets goedkopers en iets zonder ellendige parkeergarage en iets met meer rust en iets zonder zoveel mensen, maar dit is mijn thuis nu. Dit is de plek waar alles mis leek te gaan en in de afgelopen maanden weer goed kwam. Dit is de plek waar ik mijn schoenen uit schop na een veel te lange dag en op de bank plof. Dit is de plek waar ik samen met Jula van die trage ochtenden doorbreng, allebei in pyjama, met filmpjes die we allebei leuk vinden. Dit is de plek waar ik met mijn vriend ben, waar mijn vrienden me hebben opgevangen met eten en liefde toen het even niet ging. Dit is de plek waar ik feestjes vierde, grote en kleine.

Dit is de plek waar ik mezelf verloor en uiteindelijk weer terugvond.

7 Reacties
  • Esther
    Geplaatst op 21:59h, 15 december Beantwoorden

    Prachtig geschreven! Thuis komen waar je het altijd al was <3

    • Anne
      Geplaatst op 11:18h, 16 december Beantwoorden

      Dankjewel!

  • Marieke Hermsen
    Geplaatst op 07:39h, 16 december Beantwoorden

    Mooi stukje Anne met fijne foto =)

    • Anne
      Geplaatst op 11:18h, 16 december Beantwoorden

      Ah Marieke, wat leuk dat jij reageert! Dankjewel! :)

  • Sammie
    Geplaatst op 20:57h, 18 december Beantwoorden

    Heel mooi geschreven! Fijn dat de thuis plek ook weer als thuis voelt!

  • Audrey
    Geplaatst op 13:13h, 20 december Beantwoorden

    Wat mooi dat het thuisgevoel er eindelijk weer is!

  • Tineke
    Geplaatst op 12:53h, 30 december Beantwoorden

    Ah wat fijn zeg! Dat thuis als thuis voelt is zo belangrijk!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.