Starry starry night

De wachtkamer is precies zoals ik me van tevoren had voorgesteld. Een wat klinische ruimte met kuipstoeltjes en witte muren en recht voor me een beeldscherm met een afbeelding van een piano. ‘Calming classical music’, staat daar in het lelijkste lettertype ooit onder geschreven. Met zo’n lettertype werkt dat niet per se kalmerend in mijn hoofd. Ik vraag me af hoeveel mensen hier opgefokt zitten, of gespannen. Of hoeveel mensen er zijn zoals ik, waar eigenlijk natuurlijk helemaal niets mee aan de hand is en die gewoon normaal zijn en wel moeten. Of ik eerst een vragenlijst over mijn gezondheid wil invullen, komt de assistent aan me vragen. Ik heb natuurlijk geen pen bij me en vijf minuten en wat gestuntel later ben ik aan het schrijven. De laatste vraag is ‘voelt u zich gezond?’ en ik kan niet anders dan denken dat dat een strikvraag is. Nee, eigenlijk niet, wil ik invullen. Maar daar mag ik niet uit kiezen. Het is ja of nee en dus kies ik voor het eerste. Na de vragenlijst over mijn gezondheid is het tijd voor het eerste gesprek. Met een psycholoog, in dit geval. Ze vraagt me te beginnen bij het begin en ook daarvan kan ik niet anders vinden dan dat het een strikvraag is. Want wat is het begin? De oerknal? Mijn geboorte? Het moment dat ik voor het eerst thuis zat en me vreselijk voelde? Of het afgelopen jaar waarin er ineens veel te veel gebeurde en waar ik niet meer zo goed mee om kon gaan? ‘Er is geen goed of fout hoor,’ zegt ze vervolgens, terwijl haar wangen rood beginnen te kleuren van het typen terwijl ik praat en ondertussen proberen te luisteren. Ik weet heus wel dat er geen goed of fout is, maar vragen moeten gewoon duidelijk zijn, want dan weet ik wat ze van me verwacht. Ik begin dus maar ergens, halverwege, met vertellen.

Na ongeveer anderhalf uur zijn we klaar. Haar wangen zijn inmiddels zo rood dat het lijkt alsof ze afgeven als je er langs strijkt met je hand en ze zegt me dat ze alle informatie moet verwerken én mijn ingevulde vragenlijsten moet bekijken, dus ik hoef even een half uurtje niets te doen. Niets doen. Alsof ik dat kan, niets doen. Wat doe je dan, als je niets doet? Ga je dan zitten en wachten tot de tijd voorbij is? Ik besluit een rondje te lopen en kom ineens middenin een begraafplaats terecht. Dat was niet de bedoeling. Google Maps vond dat het een park was – snap ik eigenlijk best wel – en ondanks dat het toch wat luguber aanvoelt, besluit ik daar even te gaan zitten.

Een half uur later word ik weer verwacht. Ik ben, zoals altijd, precies op tijd en de lelijke wachtruimte is nog net zo lelijk als daarvoor. De psychologe heeft nog steeds de meest rode wangen die ik ooit in mijn leven heb gezien en ik zit te wachten tot de psychiater tijd voor me heeft. Een psychiater – dan is het serieus, hoor. Zo voelt het althans. Dit is de derde die ik in een jaar tijd ga zien en ik kan me niet voorstellen dat ik hem vaker dan één keer zal zien, want over het algemeen willen zij allemaal dingen voor mij waar ik het niet per se mee eens ben. Psychiaters nemen alle tijd die ze nodig hebben en dus zit ik drie kwartier later nog te wachten. Ondertussen heb ik al vijf keer mijn Instagram-app geopend om te kijken of er nog iets spannends gebeurd is (nee), heb ik het boodschappenlijstje voor vanavond al gemaakt (iets met sla en garnalen) en heb ik alle onbeantwoorde berichten gelezen en er zelfs op gereageerd. Mensen gaan zich straks nog zorgen maken omdat ik ineens zo snel iets terugstuur. Dan hoor ik m’n achternaam en ik geef hem een hand. Hij ziet eruit zoals een psychiater eruit zou moeten zien en neemt me mee naar z’n kantoor.

En ineens is het twee uur later en ik heb hem alles verteld over mezelf. Hij knikt af en toe, schudt zijn hoofd soms enigszins driftig heen en weer en geeft zelfs wat vaderlijk advies – want zijn dochters zijn bijna net zo oud als ik en dus voelt het alsof dat moet, zegt hij. Deze psychiater is eigenlijk gewoon een mens en niet per se een arts en dus durf ik het aan om naar hem te luisteren. En ook te luisteren naar wat hij heeft te zeggen over dat ingewikkelde hoofd van mij. Hij vraagt zich af of we nog de vragenlijst moeten invullen over de stoornis die ik lijk te hebben of dat we allebei wel weten dat dat is wat het is. Ik weet het niet zo goed, mijn hoofd doet ingewikkeld, antwoord ik. We besluiten het niet doen en hij begint aan iets wat bijna een ode lijkt aan mensen die net zo zijn als ik. Heel creatief, bijvoorbeeld. Vincent van Gogh. En intelligent ook nog eens. Winston Churchill. Oja – en bipolair. Dat ook.

De ruimte begint na deze woorden ineens te worden wat het is. Witte muren, een houten tafel. Een groot beeldscherm en een toetsenbord dat daar best wel ver van af ligt. Een vreemde man tegenover me die me zegt dat er eigenlijk wel iets mis is met mijn hoofd, maar dat we daar iets aan kunnen doen, hoor – met medicijnen en therapie en regelmaat. Een rustig en regelmatig leven leiden, dat vooral. Ineens voel ik afstand, denk ik. Tussen mezelf en de rest van de wereld en het allerliefst zou ik willen dat ik een bubbel om mezelf heen kon maken waarin niets meer binnen kan komen en ik gewoon kan zijn zoals het is. Maar hé – ik ben hier met een reden, zeg ik tegen mezelf. Ik heb hier last van. Ik heb nachten niet geslapen, lopen spoken. Ik heb mezelf opgesloten, durfde bijna niet meer naar buiten, kon niet meer eten, at juist teveel, kon niet meer praten, sprak juist alleen nog maar. Iemand vertelt me hoe het is en dat ik er iets aan kan doen. En dat het niet raar is dat gebeurde wat gebeurde en dat het niet raar is dat ik me voel zoals ik me kan voelen. En dat het beter gaat worden vanaf nu.

22 Reacties
  • Lonneke Sluiter
    Geplaatst op 17:03h, 05 mei Beantwoorden

    Sterkte, Anne. Je schrijft mooi!
    Groetjes, Lonneke

    • Anne
      Geplaatst op 09:24h, 08 mei Beantwoorden

      Wat lief dat je reageert, Lonneke. Dankjewel!

  • Silke
    Geplaatst op 17:40h, 05 mei Beantwoorden

    Ik vind je ongelofelijk mooi schrijven en ik hoop dat het inderdaad beter gaat worden vanaf nu!

    • Anne
      Geplaatst op 09:24h, 08 mei Beantwoorden

      Dankjewel voor je reactie Silke! Ik hoop het ook, en eigenlijk denk ik: dat kan alleen maar, want nu weet ik zoveel meer dan een paar maanden geleden. :)

  • Cila
    Geplaatst op 18:41h, 05 mei Beantwoorden

    Wat heb je dat mooi geschreven. Ik hoop dat je hoofd rustiger wordt. Zet m op!

    • Anne
      Geplaatst op 09:25h, 08 mei Beantwoorden

      Dankjewel Cila! Dat gaat me lukken ;)

  • Marije
    Geplaatst op 21:46h, 05 mei Beantwoorden

    Dappere en moedige vrouw. ❤️❤️❤️

    • Anne
      Geplaatst op 09:25h, 08 mei Beantwoorden

      Dit is zo lief. <3

  • Esther
    Geplaatst op 07:14h, 06 mei Beantwoorden

    ❤🙏❤

    • Anne
      Geplaatst op 09:25h, 08 mei Beantwoorden

      Liefs voor jou!

  • Nina
    Geplaatst op 08:36h, 06 mei Beantwoorden

    <3

  • Irene
    Geplaatst op 08:54h, 06 mei Beantwoorden

    Moedig van je! Ik hoop ook dat het wat kalmer wordt in je hoofd. ♡

    • Anne
      Geplaatst op 09:26h, 08 mei Beantwoorden

      Dankjewel Irene. Ik hoop ook dat er een beetje rust gaat komen, maar ergens voelt dat als onvermijdelijk en dus goed. X

  • Thyra
    Geplaatst op 09:33h, 06 mei Beantwoorden

    Wat heb je dit prachtig opgeschreven. Ik hoop dat je hoofd gauw wat rustiger wordt. Sterkte <3

    • Anne
      Geplaatst op 09:26h, 08 mei Beantwoorden

      Dankjewel! Voor allebei. :) Ik hoop het ook.

  • Ines
    Geplaatst op 16:04h, 06 mei Beantwoorden

    Wens je veel rust toe en dat het inderdaad alleen maar beter wordt!!

    • Anne
      Geplaatst op 09:27h, 08 mei Beantwoorden

      Dankjewel lieve Ines!

  • Maudy
    Geplaatst op 08:21h, 07 mei Beantwoorden

    Wauw Anne, wat kun jij dingen toch prachtig omschrijven. Ik wens je heel veel sterkte en succes met alles wat er komen gaat! Liefs

    • Anne
      Geplaatst op 09:27h, 08 mei Beantwoorden

      Wat lief dat je dat zegt! Dankjewel! Voor je compliment en voor het meeleven (noemen we dat zo? Klinkt een beetje stom misschien, haha, maar dankjewel dus!).

  • Louise
    Geplaatst op 10:57h, 08 mei Beantwoorden

    Wat heb je dit dapper en mooi beschreven. Het wordt beter :)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.