Some birds sing when the sun shines bright

Ik heb nog nooit geschreven over hoe belangrijk muziek voor me is. Wel over mijn vioolles (en die eerste keer en hoe spannend ik dat eigenlijk vond), over kleine projectjes die ik wel eens tussendoor doe en op Instagram deel ik wel eens wat fragmenten van liedjes die ik heb opgenomen. Maar muziek speelt een veel grotere rol in mijn leven dan alleen maar dat.

Toen ik jong was, zong ik al graag. Dat kan ik me nog goed herinneren. Mijn ouders hadden thuis een piano en daar speelde ik wel eens op. Dat zie ik nu ook terug bij Jula: er komt steeds meer interesse voor de instrumenten in ons huis. Zo leuk! Ik probeer het niet te sturen, maar hoop natuurlijk stiekem dat zij later ook zo graag en zoveel muziek maakt als ik dat doe. Maar goed, terug naar mijzelf: mijn ouders zagen al erg vroeg mijn interesse in muziek en besloten me op een cursus Algemene Muzikale Vorming te doen. Daar leerde ik blokfluit spelen, een beetje noten lezen en ritmes klappen. Vond ik superleuk! Daarna mocht ik dan eindelijk op pianoles. Ik geloof dat ik toen een jaar of zes (of acht?) was.

Die pianoles was de eerste jaren geweldig. Ik oefende trouw, ging natuurlijk me rasse schreden vooruit (want zo werkt dat als je jong bent) en droomde over carrières als concertpianist. Ik herinner me ook nog heel goed mijn allereerste concert. Ik speelde een stukje uit Willem Tell en mijn hart zat niet alleen in mijn keel, maar volgens mij ook in mijn vingers. Ik ben nog nooit in mijn leven zo zenuwachtig geweest, geloof ik. Ik heb geen idee meer hoe het ging, behalve dan dat ik heel gelukkig was toen het voorbij was. Langzaamaan kwam ik dan ook tot de conclusie dat ik er niet per se voor gemaakt was om op te treden voor mensen.

Toen ik wat ouder werd, nam mijn motivatie wat af. Volgens mij is dat heel logisch als je rond de tien jaar bent en andere dingen leert kennen. Ik bedacht toen dat ik op paardrijles wilde en dat ik afscheid van de piano zou nemen. Gelukkig bedacht ik me toch nog op het juiste moment dat ik liever piano wilde blijven spelen en bleef ik op les bij mijn parmantige (dit is echt het juiste woord dat hem omschrijft, geloof me) pianodocent. Ergens rond mijn veertiende bedacht ik dat ik ook graag op zangles wilde. Ik kreeg toen de ene week klassieke zangles en de andere week pianoles. Achteraf gezien was dat een verkeerde keuze en had ik beter gewoon zangles kunnen krijgen in plaats van klassieke. Ik kwam er namelijk later in mijn ‘carrière’ (ahum) pas achter dat ik mijn stem nooit goed heb leren gebruiken voor lichte muziek en het was heel handig geweest als ik dat al wat eerder ontdekt had.

Ik werd zestien en moest een keuze maken voor mijn vervolgopleiding. Dat werd: muziektherapie. Ik wilde een combinatie van muziek en psychologie en dat leek me de beste optie. Die vier jaren waren eigenlijk een feestje. Ik leerde er onder andere drummen en gitaar spelen, schreef mijn eigen liedjes, speelde veel vaker voor andere mensen en overwon mijn podiumangst. Ik genóót er zelfs van. Mijn afstudeerproject was een concert dat ik zelf in elkaar mocht zetten en dat was mijn lievelings om te doen: mijn eigen liedjes kiezen, anderen vragen om met me mee te spelen en samen iets moois maken. Er is niets zo fijn als in zo’n flow met elkaar zitten dat alles mooi klinkt en goed voelt. Dat mis ik nu ook écht wel eens, dat samen improviseren en tot nieuwe ideeën komen.

Na mijn studie kwam de muziek op een iets lager pitje te staan. Ik ging niet werken als muziektherapeut want ik vond mezelf daar te jong voor en kwam terecht in de gehandicaptenzorg. In mijn vrije tijd maakte ik nog wel wat muziek, maar dat was vooral voor mezelf. Ik had in mijn kleine appartementje gelukkig nog een prachtige witte piano staan en daar speelde ik op, maar dat was minder dan ik voorheen deed. Er was gewoon even geen ruimte voor.

Dat bleef eigenlijk een hele tijd zo. Muziek werd ondergeschikt en dat voelde eigenlijk heel raar, want het was zo belangrijk voor me geweest in de jaren daarvoor. Ik maakte nog wel muziek: ik deed mee aan muziektheatervoorstellingen en repeteerde daar iedere week voor, maar pas na mijn scheiding was er echt weer ruimte voor muziek. Ik weet nog dat ik op de bank in mijn appartement in Arnhem zat en op de knop drukte om een digitale piano te bestellen: een hele grote aankoop, maar wel mijn beste sinds tijden. Ik heb nog nooit zoveel gespeeld als in de weken daarna. Ik speelde alsof mijn leven ervan afhing en heel misschien was dat ook wel een beetje zo. Het ging toen niet goed en de muziek sleepte me er doorheen. Ik startte ook een eigen projectje met een vriendin van me: wekelijks kwamen we bij elkaar om te repeteren voor muziek bij de buren. Dat ging helaas niet door, maar dat oefenen deed me weer een beetje denken aan mijn studietijd. Samen iets moois maken, zo voelde dat.

En nu? Nu zit ik weer bij een muziektheatergroep. We repeteren voor een voorstelling in juni, maar de vraag is natuurlijk of die door kan gaan. Daarnaast maak ik thuis ook nog heel veel muziek. Ik speel piano, improviseer vooral veel, en zing zeker iedere dag wel een paar liedjes. Het liefst neem ik ze op, zodat ik terug kan luisteren wat ik beter kan doen (en eerlijk: soms vind ik het ook gewoon fijn om naar mijn eigen stem te luisteren, dat heeft iets rustgevends). Daarnaast ben ik begonnen met viool spelen. Dat was een grote stap: zo’n nieuw, ingewikkeld instrument leren bespelen vraagt veel tijd en geduld. Ik ben gewend dat ik alles wat ik aanraak meteen kan bespelen, maar bij een viool is dat zeker niet het geval en kost het me veel meer moeite. Het is fijn om te merken dat er vooruitgang in zit, ook al gaat het maar langzaamaan, en ik ben jaloers als ik mijn vioolleraar hoor spelen: zo wil ik het ook kunnen!

Ik zou graag weer met een groepje mensen muziek willen maken zoals ik dat graag doe: op basis van improvisatie, samen zoeken naar mooie klanken en op die manier iets moois kunnen maken. Het lijkt me ook heel fijn om weer zangles te krijgen, dit keer geen klassieke zangles, en meer te leren over het gebruik van mijn stem. Nu is het zo’n zoektocht naar ‘opnieuw leren zingen’ die ik voor mijn gevoel in mijn eentje aan het doormaken ben, hoe fijn zou het zijn om daar een beetje hulp bij te krijgen! Ik zou graag een hapidrum willen kopen, beter gitaar willen leren spelen en misschien ook nog eens leren om saxofoon te spelen. Maar dat komt allemaal wel. Tijd genoeg.

2 Reacties
  • Nikki
    Geplaatst op 13:30h, 04 november Beantwoorden

    Wat mooi dat muziek zo belangrijk voor je is. Het grappige is dat ik dat ook altijd tussen de regels door gelezen heb in je blogs. Er spreekt een enorme liefde voor muziek uit, ook als je het maar terloops noemt. Ik heb heel veel bewondering voor mensen die een instrument (laat staan meeerdere instrumenten) goed kunnen bespelen. Mijn talenten liggen eh… elders ;-)

    • Anne
      Geplaatst op 13:14h, 05 november Beantwoorden

      Oh wat een leuke reactie, dat vind ik echt tof om te horen! Ik denk dat mensen die mij kennen mijn liefde voor muziek goed herkennen, maar dacht dat het hier nooit zo duidelijk was. Toch wel, dus. ;-) En nou, zo heb ik dus weer heel veel bewondering voor mensen die goed kunnen schilderen. Daar ben ik stiekem wel een beetje jaloers op!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.