Slapeloze nachten

Niet slapen betekent niet het einde van de wereld. Die zin zeg ik vooral tegen mijzelf en probeer ik te herhalen als ik voor de zoveelste nacht op rij naar het plafond lig te staren. Buiten hoor ik soms een verdwaalde kroegganger, om vier uur ’s ochtends rijden de eerste vrachtwagens door de winkelstraat om de nieuwe voorraden te brengen. Het klinkt zo vertrouwd en vertrouwder dan ik zou willen. Om half zes hoor ik iemand op een krakkemikkige fiets voorbij fietsen – misschien op de terugweg naar huis of juist onderweg naar zijn werk. En ik lig daar maar, wakker te zijn.

Niet kunnen slapen is al vaker een probleem geweest. En, nu ik me er iets meer in heb verdiept, is het voor mij ook één van de eerste tekenen dat ik niet zo goed in mijn vel zit. Vroeger had ik periodes waarbij ik gemakkelijk mijn dag- en nachtritme kon omdraaien en de hele nacht wakker was en piekerde over alles wat nog moest (en vooral: ‘of alles ooit wel goed zou komen’). Uiteindelijk kwam het dat altijd wel, een beetje althans. Dit keer was het misschien wel wat anders. Het begon in de eerste dagen van de lente, toen ik net verhuisd was naar Arnhem. Mijn hoofd wilde niet stoppen met nadenken en het voelde alsof ik continu in een staat van alertheid was. Alsof Jula naast me lag te slapen en ieder moment wakker kon worden en ik dan ook meteen wakker moest zijn. Ieder geluid, iedere beweging, ieder zuchtje wind zorgde ervoor dat ik wakker werd en wakker bleef. Vaker nog schrok ik wakker uit een steeds terugkerende nachtmerrie over mijn ziekenhuisopname van een paar jaar geleden. In paniek weer gaan slapen? Nee, dat lukt niet. En dus sleepte ik me ’s ochtends naar mijn werk, met wallen tot aan mijn navel en een lichaam dat gek genoeg veel te veel energie leek te hebben voor de uurtjes slaap die ik had gehad.

In de zomer besloot ik mijn slapeloosheid te omarmen en maakte ik er bijna een feestje van. Dan maar niet slapen, stom lichaam. Dan maar wakker blijven en de gevolgen de volgende dag maar dragen, ook al heb je maar een uurtje geslapen en staat er een propvolle werkdag op je te wachten. Eén nacht in de week sliep ik dan weer een klein beetje bij, zo’n zes of zeven uur achter elkaar, om vervolgens de andere nachten weer alleen maar wakker te zijn en te draaien en te woelen. Ik vond wat manieren waardoor ik wél gemakkelijker in slaap bleef (wijn, helpt goed) en kreeg medicatie om beter door te kunnen slapen. Maar van al deze oplossingen begon ik me niet beter te voelen. Sterker nog: het werd steeds moeilijker om überhaupt overdag mijn bed nog uit te komen. Ondertussen deed ik dat nog wel, ik ging gewoon maar door. Zolang ik niet aan de vermoeidheid toe zou geven, zou het wel goed komen. Daar was ik van overtuigd. Ik besloot iets meer te gaan sporten, zodat ik in ieder geval vermoeid genoeg zou zijn om te kunnen slapen. Maar het probleem was niet dat ik niet moe was. Dat leerde ik al snel.

In de herfst was het op. Mijn lichaam wilde eigenlijk niets meer. Ik leek wel te moe om te slapen en als ik eenmaal in bed lag, was ik alleen maar bang dat ik na een uurtje of twee wéér wakker zou worden en het weer allemaal mis zou gaan. Zo voelde dat, althans. Ik kon gewoon niet meer zonder slaap. Niets leek nog te lukken – boodschappen doen, autorijden, koken, sporten. Ik kreeg nieuwe medicatie die er voor zorgde dat ik wat meer tot rust kon komen. Het leek alsof ik even moest ‘resetten’ (of: ik hoopte dat het dat was). Gewoon, even een paar nachten goed bijslapen en dan lukt het allemaal wel weer. Dat even een paar nachten werd een veel langere periode. Ik probeerde alles wat ik maar kon bedenken of kon vinden – lezen voordat ik ging slapen, m’n telefoon buiten de slaapkamer laten, mijn slaapkamer koel houden. Warm douchen voor het naar bed gaan, een slaapmeditatie. Alles hielp wel een beetje, maar goed slapen deed ik nog steeds niet.

Nu is het winter. Soms slaap ik goed – een paar nachten achter elkaar zelfs acht uur. Soms slaap ik niet: dan houdt Jula me wakker, dan hou ik mezelf wakker, dan houden de geluiden op straat me wakker. Soms zijn er nachten waarin ik alleen maar bezig ben met hoeveel uur slaap ik die nacht heb en dat het te weinig is om te functioneren, soms zijn er nachten dat het me niet zoveel uitmaakt en ik de stem van mijn oma hoor: ‘ook als je niet slaapt, rust je toch.’ En soms slaap ik dus ineens, zomaar, een gewone nacht zoals vroeger. Dan open ik mijn ogen en zie ik dat het al half acht is en dat ik dus daadwerkelijk geslapen heb. Een hele nacht. En zolang die nachten er weer zijn – dat het vanzelf lijkt te gaan, heb ik ook wel vertrouwen dat het weer goed komt.

Overigens: op mijn nachtkastje ligt het boek Beter in je vel met self-care van Suzy Reading. Zij wijdt ook een heel hoofdstuk aan slaap en ik vond het verrassend leerzaam en een aanrader voor iedereen die beter voor zichzelf wil leren zorgen.

10 Reacties
  • Irene
    Geplaatst op 09:50h, 15 januari Beantwoorden

    Oh dit lijkt me echt verschrikkelijk! Het is zo’n vicieuze cirkel waar je maar moeilijk uit raakt. Ik raak ook in paniek als ik er aan denk dat ik te weinig slaap ga hebben en dan de dag er na zo enorm moe zal zijn en door het malen raak ik net niet in slaap. Alleen heb ik er gelukkig amper nog last van. Ik hoop dat je er snel uit raakt. Het lijkt me alleszins wel een positief teken dat je nu toch af en toe een “normale” nacht hebt! Geeft inderdaad wat hoop en vertrouwen dat het wel weer goed komt. Ik ga het boek eens opzoeken. Lijkt me interessant!
    Trouwens, mooi nieuw jasje hier! <3

    • Anne
      Geplaatst op 12:58h, 16 januari Beantwoorden

      Dankjewel! :) Ik was weer eens toe aan iets nieuws!

      En ja, het is echt een vervelende vicieuze cirkel die weinig goeds doet voor je mentale gezondheid, kan ik wel zeggen. Het duurt al zo lang, dat ik nu toch hoop dat ik echt op de goede weg ben.

  • Sanne
    Geplaatst op 18:21h, 15 januari Beantwoorden

    Fijn dat je inmiddels soms een paar nachten slaap kan pakken. Je lichaam zal het ook nodig hebben! Interessant ook hoe dat soort dingen bij iedereen anders werken. Ook als ik niet goed in mijn vel zit of er van alles om mij heen gebeurd, slaap ik namelijk als een blok. Ik denk juist eerder dat ik dan nog meer slaap nodig pak. Dat boek noteer ik even voor mezelf.

    • Anne
      Geplaatst op 12:59h, 16 januari Beantwoorden

      Ja! M’n lichaam is echt uitgeput, gaat dan een beetje in een soort van overlevings-stand. En inderdaad, ik denk dat veel aan je hoofd hebben op iedereen een andere uitwerking heeft. Bij mij werkt het uiteindelijk ook wel door op heel veel andere gebieden, maar slaap is altijd één van de eerste. Helaas. En ja, boek is een echte echte echte aanrader.

  • Rachel
    Geplaatst op 10:59h, 16 januari Beantwoorden

    Jeetje wat heftig om dit te lezen zeg, medicatie en yoga before sleeping werkt wel enorm goed. Misschien dat dit wel bij je werkt? Ik hoop het voor je!

    • Anne
      Geplaatst op 13:00h, 16 januari Beantwoorden

      Medicatie slik ik al een tijdje. Niet iedere nacht, maar wel als ik al aanvoel dat het een lastige nacht gaat worden. Yoga before sleeping heb ik nog nooit geprobeerd, goede tip! Dat ga ik eens opzoeken. Dankjewel :)

  • Anne
    Geplaatst op 19:33h, 16 januari Beantwoorden

    Niet slapen is echt een marteling. Ik weet niet wat je aan medicatie gebruikt maar bij mij doet zopiclon echt wonderen. Oxazepam, lorazepam hielp allemaal niet.

  • Anne
    Geplaatst op 19:36h, 16 januari Beantwoorden

    Niet slapen is echt verschrikkelijk! Ik slik zopiclon, werkt super goed. Ook oxazepam en lorazepam geprobeerd maar dat hielp amper.

  • Malu
    Geplaatst op 20:52h, 24 januari Beantwoorden

    wat ontzettend vervelend en ontzettend slopend moet dit zijn voor geest en lijf. Ik heb ook periodes dat ik een week niet slaap. Uiteindelijk heb ik ook aan de bel getrokken medicatie gekregen. Ik slik quetiapine en dat zijn echt mijn ‘happy pills’. Ik slaap hierop heel erg goed, mits ik ze op tijd in neem. Wat voor mij ook helpt is rond half 10 geen schermen meer. geen tv, geen telefoon, geen laptop op schoot Maar lekker lang lezen. Of van te voren een uurtje in bad voor mijn bloedsomloop. Ik merk wanneer ik het lekker warm heb ik meteen als een baby in slaap val, ik heb het nogal snel koud ’s avonds. Ook slapen met een volle maag werkt niet. MIjn regel is dat ik na het avondeten niets meer hebben, enkel kruidenthee en water.
    Ik denk dat je dit allemaal al hebt geprobeerd, maar ik denk graag met je mee.

  • Lizzy
    Geplaatst op 15:36h, 04 februari Beantwoorden

    Ah, wat vervelend om dit te lezen en helaas ook heel erg herkenbaar. Ik heb ook al sinds een aantal jaar last van slapeloosheid. Het ging eigenlijk alweer een tijdje goed, maar de laatste twee weken lig ik toch weer het grootste gedeelte van de nacht wakker. Veel liefs en sterkte gewenst <3

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.