365 vragen • november

01/12/2021

Ik kan niet geloven dat november al weer bijna ten einde is. Gisteravond, op een feestje, zei iemand iets als ‘ja, dat was in augustus, dus al weer even geleden’ en in mijn hoofd was dat nog maar een week terug. Dat is dus niet zo! Ik beantwoord ook deze maand weer, zoals ik al bijna een jaar lang doe, de vragen die Irene bedacht. 1. Heb je naar advies van iemand geluisterd? Daar moet ik lang over nadenken! Vast wel, ik kan het me alleen niet zo herinneren. Ik heb ook wel eens periodes dat ik een beetje moe word van ‘alle’ adviezen (bijvoorbeeld als ik in twee weken tijd drie behandelaren spreek) en dan merk ik altijd aan mezelf dat ik dat wat gemakkelijker naast me neer leg. 2. Wat zou je leven nog fijner kunnen maken? In de categorie bereikbaar: dat mijn longen weer gewoon normaal functioneren en ik weer kan hardlopen. Daar kijk ik echt naar uit! In de categorie onbereikbaar: ik zou wel een vakantiehuisje willen. Bijvoorbeeld in een bos, of ergens in Scandinavië. Gewoon een fijne plek om af en toe even naartoe te kunnen en helemaal te kunnen ontspannen. Lijkt me heerlijk! 3.…

Lees verder

Dagboekje 47 • 2021

29/11/2021

Maandag In de ochtend breng ik Jula naar school. Ik ga haar eventjes niet zien omdat Jorn en ik een paar dagen op vakantie gaan en dat vind ik best moeilijk, zeker als we zulke fijne dagen achter de rug hebben. Als ik weer thuis ben, kruip ik op de bank met mijn borduurwerk en kijk ik een prachtige documentaire (Jason, over een jongen die intensieve traumabehandeling krijgt). Als Jorn wakker is, pakken we samen de spullen in voor onze vakantie en stappen we in de auto. Zin in! We zouden eigenlijk naar Berlijn gaan, maar gezien de huidige maatregelen is dat geen goed idee. Daarom hebben we dat reisje geannuleerd en rijden we in plaats daarvan naar de Woude, een eilandje in het Alkmaardermeer. Daar slapen we in een b&b met het uitzicht op de foto hierboven. Zo mooi! Ik borduur me helemaal suf. Maar echt. Ik geloof dat ik wel zeven of acht uur borduur vandaag, ik kan gewoon niet meer ophouden. Tussendoor kijken Jorn en ik nog allerlei rare filmpjes over Marco Borsato. We hebben allebei een intense hekel aan Marco Borsato (maar het voelt toch een beetje verkeerd om dat te zeggen, het is wel echt…

Lees verder

Daar waar de stilte begonnen is

27/11/2021

De boom fluistert dat de bladeren steeds zwaarder beginnen te voelen, de takken beginnen te hangen en er moet iets losgelaten worden. Het is onvermijdelijk. We hebben het gehoord, we hebben het gevoeld: de harde klap, het geluid van lichamen op de grond. We waren erbij. Een schreeuw misschien, of een voorzichtige traan die uiteindelijk terecht kwam tussen de bladeren, landde op de grond. Het ligt er nog steeds. Verweven met de aarde, verzwaard door het verdriet. We horen de namen door het landschap klinken, één voor één. Een korte adempauze tussendoor en dan weer verder. Ze staan, zonder dat we het kunnen zien, geschreven in de bladeren, gegraveerd in de basten van de bomen, verzonken in de grond. Hier zijn woorden gesproken die niemand ooit zou willen zeggen, hier zijn angsten gevoeld die niemand zich zou moeten kunnen voorstellen. Misschien is er hoop geweest, zo af en toe en dan een heel klein beetje, maar vervloog het al snel in de wolken. Ongrijpbaar, onvoorstelbaar. Iets verderop, daar waar de struiken groeien en het gras gezaaid is, hangt een grote grijze, zware mist. Niet iedereen ziet het, een enkeling loopt er voorbij en soms, heel soms, blijft er iemand staan…

Lees verder

Zes jaar

25/11/2021

Ik kijk naar haar terwijl ze ligt te slapen. Haar mond een beetje open, zachte snurkgeluidjes. In haar rechterhand één van haar haasjes, de ander ligt verdwaald op het kussen. Het liefst wil ik haar even aanraken. Mijn hand op haar wang, een zachte kus op haar voorhoofd. Mijn arm om haar heen, even bij haar zijn. Nog eventjes maar. Zes jaar is ze geworden. Groot, maar ook zo klein. Als ze daar ligt te slapen, is ze weer het kleine meisje. Ik zie haar voor me als peuter, of zelfs als baby. Ik herinner me de eerste keer dat ik haar zag, hoe ik haar vastpakte, haar alleen maar tegen me aan wilde houden, hoe mijn hart ontplofte van liefde. Ik probeerde me voor te stellen hoe ze zou zijn als ze ouder wordt, als meisje van twee, van vier en zelfs als meisje van zes. Nooit kon ik bedenken dat ze zou worden wie ze is, zo vol liefde en vol fantasie. Haar kleine, compacte lijfje en haar volle blonde haar. Hoe ze me met haar grote ogen kan aan kijken, zeker als ze iets ‘echt, maar mama, echt heel erg graag wil’ en hoe het voelt als…

Lees verder