Over willen dat alles weer normaal is

Soms zou ik willen dat alles weer normaal is, wat normaal dan ook is.

Als ik bij de bedrijfsarts zit, bijvoorbeeld, en ze me vraagt of ik denk dat ik alweer kan werken. Dan ligt het woord ‘ja’ op het puntje van mijn tong. Er is vrijwel niets dat ik liever zou willen dan weer gewoon werken en dat er vorig jaar niets mis ging en ik gewoon nog kon doen wat ik altijd deed. Soms voelt het als een oplossing om weer simpelweg terug te keren naar hoe mijn leven was toen ik net weer alleen was (alsof dat zou kunnen) en te doen alsof er niets gebeurd is, maar a) dat kan niet, b) dat is geen oplossing en c) het is niet alsof er toen niets aan de hand was.

Als ik in de auto zit en op de één of andere manier ineens verlam door een soort angst die ik niet ken (of niet echt, of misschien wel een beetje, maar liever niet zou willen herkennen) en eigenlijk niet vooruit of achteruit durf en wil dat iemand me optilt en naar huis brengt. Dan verlang ik naar van die autoritten in zomers waarbij ik de lelijkste liedjes opzette en mee kon zingen zonder dat ik me zorgen maakte over het krijgen van een ongeluk, het aanrijden van iemand, het afslaan van de motor, en ga zo maar door.

Als Jula bij me is en we de hele ochtend gespeeld hebben en mijn hart eigenlijk overloopt van liefde, maar ik tegelijkertijd niet meer kan. Soms ben ik zó moe dat ik alleen maar kan slapen en godzijdank kan mijn moeder dan eventjes langskomen om me te helpen, maar ik zou niets liever willen dan dat dat niet meer nodig was. Ik zie ze nog voor me, ik kan het bijna nog voelen – de dagen waarop ik barstte van de energie en niets teveel leek en we fietsten door de stad samen en niet op de tijd hoefden te letten omdat ‘mama nog moet rusten’, maar gewoon konden doen waar we zin in hadden. God, wat zou ik graag willen dat die dagen er weer komen.

Als ik op een festival sta en ik alleen maar kan denken aan slapen. Als de mensen om me heen er teveel worden, terwijl het er normaal niet genoeg kunnen zijn. Als de muziek niet meer klinkt zoals muziek zou moeten klinken, maar alleen nog maar een dreun wordt die je eraan herinnert hoe anders alles ineens lijkt te zijn geworden.

Als ik achter m’n piano zit en er niets is of komt. Als het gewoon leeg blijft en ik alleen in mijn hoofd de muziek kan horen die ik zou willen maken. Als ik probeer te zingen en na drie minuten al stop omdat het klinkt alsof ik dat nooit meer in m’n leven zou moeten willen. Of als ik achter m’n laptop zit en probeer om woorden te vangen voor hoe ik me voel, maar de pagina’s leeg blijven en de woorden niet komen. Dan denk ik aan hoe ik soms, ’s nachts, ineens kon schrijven of ineens kon zingen. Samen zingen, ook. Hoe ik daar onbevangen van kon genieten zonder alleen maar te denken ‘ooit kon ik hier echt van genieten’.

Als er een hulpverlener bij me thuis komt om met me te praten over hoe alles gaat en ik alleen maar wil zeggen dat ik allemaal wel zelf kan, ik dat 30 jaar lang zonder hulp heb gekund en dus ook eigenlijk gewoon weer zou moeten kunnen. Als de gesprekken steeds vaker gaan over de psychiater en over medicijnen en over of ik nog wel slaap, of ik nog wel eet, of ik niet teveel sport, of ik niet teveel drink, of ik niet teveel geld uitgeef en dat eindeloze rijtje aan dingen die zouden kunnen gebeuren, stel dat. Soms lijkt het wel alsof het steeds vaker daarover moet gaan, terwijl er jaren waren waarin dat er niet eens was. Of ik het niet herkende, vooral.

Soms haalt mijn hoofd een trucje met me uit. Dan voelt het alsof ik abnormaal ben, alsof iemand gezegd heeft dat dat vanaf nu zo is en er niets meer gaat worden zoals het altijd was. Maar ik ben nog steeds dezelfde en niet alles is ziekte, niet alles is stoornis – sterker nog, maar een klein gedeelte van wat van mij is, is dat. Maar zo nu en dan is het ineens moeilijk om dat te zien.

 

14 Reacties
  • Yvette
    Geplaatst op 21:07h, 05 juli Beantwoorden

    Brok in mijn keel, pijn in mijn buik en tranen die prikken. Wat onwijs naar voor je, wat prachtig opgeschreven en wat pijnlijk herkenbaar… xx

    • Anne
      Geplaatst op 14:07h, 13 juli Beantwoorden

      Jee, wat een lieve reactie Yvette. Dankjewel! En sterkte voor jou. X

  • Nora
    Geplaatst op 22:10h, 05 juli Beantwoorden

    Dank je voor het (voort)bestaan blog. Dank je dat je al die bitterzoete verhalen wil delen, gemaakt als een prachtig schilderij waar ik steeds naar blijf kijken en geen genoeg van kan krijgen. Elk stuk voelt als een cadeautje. <3

    • Anne
      Geplaatst op 14:07h, 13 juli Beantwoorden

      Nou! Ik word hier bijna verlegen van. Dankjewel. :)

  • Florine
    Geplaatst op 09:54h, 06 juli Beantwoorden

    ❤️❤️

  • Audrey
    Geplaatst op 13:27h, 08 juli Beantwoorden

    Wat een prachtige, open blog!

    • Anne
      Geplaatst op 14:07h, 13 juli Beantwoorden

      Dankjewel Audrey!

  • Louise
    Geplaatst op 14:08h, 08 juli Beantwoorden

    Zo mooi open opgeschreven. <3 Blijf schrijven.

    • Anne
      Geplaatst op 14:07h, 13 juli Beantwoorden

      Dankjewel. Ik doe m’n best. ;)

  • Zina
    Geplaatst op 06:08h, 09 juli Beantwoorden

    Lieve Anne, wat een prachtig stuk weer. Pijnlijk herkenbaar, dat ook. Hoop voor jou dat er snel weer dagen komen vol energie, keihard mee krijsen met liedjes in de auto en alles wat je maar wil <3

    • Anne
      Geplaatst op 14:08h, 13 juli Beantwoorden

      Dankjewel lieve Zina! Ik hoop het ook. Steker nog – ik kan bijna niet wachten. :) <3

  • Ilona Wielinga
    Geplaatst op 08:52h, 10 juli Beantwoorden

    Wauw wat een prachtig, oprecht artikel. Erg herkenbaar ook. Ik denk dat dit een van de moeilijke kanten van psychische problemen is. Je moet accepteren dat de situatie is zoals die is, hoe moeilijk ook.

    • Anne
      Geplaatst op 14:08h, 13 juli Beantwoorden

      Dankjewel! En dat zou goed kunnen, ik weet het niet. Het is in ieder geval best ingewikkeld, vind ik. ;)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.