Over nieuwe dingen leren (en mijn eerste vioolles!)

Vannacht droomde ik er al over: ik zag mezelf met een viool die ineens nogal veel weg had van een gitaar op mijn schouder balanceren en maakte met de strijkstok wat willekeurige bewegingen in de lucht. In mijn hoofd ging het niets worden, die eerste keer vioolspelen. En dat terwijl ik zulke hoge verwachtingen van mezelf had (en wanneer heb ik die nou eens niet?). Al veel langer dagdroom ik er over, al sinds die keer dat ik de snaren van een viool beroerde tijdens een stage en besloot dat ik ooit zou leren om dat prachtige instrument te bespelen.

Dan is het ineens zover. Dinsdagochtend, elf uur, in het echt. Mijn allereerste vioolles. Van tevoren zoek ik minstens tien keer uit wat de handigste manier is om er te komen en die handigste manier is er niet, want alles betekent dat ik óf erg moet haasten óf lang moet wachten. Ik besluit om voor het lange wachten te kiezen. Voordat ik aanbel bij nummer vijftig, loop ik nog een extra rondje door de wijk. Dan gaat de voordeur open en een lange, slungelige man met warrig haar staat voor me. We wisselen wat beleefdheden uit en ik volg hem naar de lesruimte. ‘Wacht even,’ zegt hij, ‘dan pak ik mijn proefles-viool.’ Want dat is wat dit is: een proefles. Een les om erachter te komen of dit een instrument is dat bij mij past. We raken aan de praat over wat ik al speel: piano, gitaar en ik zing. Hij heeft er wel vertrouwen in dat het met de viool en mij dan ook wel goed gaat komen, zegt hij.

Daar gaan we dan. Hij legt de viool op mijn schouder en even voel ik al mijn spieren samenspannen. Is het gek dat ik dit zo spannend vind? Ik vind het vooral eng om iets te proberen waarvan ik geen idee heb of ik het wel kan. Het is als in het diepe springen met je ogen dicht en geen zwembandjes om en dan maar zien waar je terecht komt. En ja, ik weet het ook wel, het is maar een vioolles: voor mij is het een groot iets. Het is lang geleden dat ik iets nieuws durfde te leren omdat ik vooral zo bang was dat ik het niet zou kunnen. We spelen wat kinderliedjes. Hij doet voor, ik doe na. Dat gaat beter dan verwacht. Ik voel hoe mijn vingers de snaren aanraken, dat voelt niet alsof ze er voor gemaakt zijn.

Het echte werk gaat gebeuren: we pakken de strijkstok. Hij laat me zien hoe je die strak moet draaien, maar omdat ik zo gespannen ben lukt het me bijna niet om ‘m vaster te maken. Uiteindelijk lukt het en met een zenuwachtig lachje giechel ik: ‘zie je wel, ik kan het wel.’ Dan gaan we strijken, dezelfde liedjes die we net tokkelden. Ik ben zo voorzichtig dat je alleen maar wat gekras hoort en er amper geluid uit komt. ‘Je mag wel wat harder duwen hoor, je maakt niets kapot.’ Zegt de vioolleraar. Ik realiseer me dat ik niet zo voorzichtig ben omdat ik bang ben iets kapot te maken, maar dat ik zo weinig geluid wil maken omdat ik bang ben dat het vals is en niet mooi klinkt. Tijdens mijn eerste les. Tijdens mijn eerste les! Hij speelt met me mee en ineens klinkt het een stuk beter. ‘Dat was mooi,’ zeg ik, ‘maar dat kwam vooral door wat jij speelde.’

We praten erover. Over mijn studie, muziektherapie, en over hoe volgens hem een viool de spiegel van je ziel is. Ik vertel hem dat deze eerste vioolles een mooie parallel is naar mijn leven: hoe ik dingen soms niet durf aan te gaan omdat ik zo bang ben het fout te doen. Dat voorzichtige, krassende geluid dat ik maakte is zo tekenend voor hoe ik nieuwe dingen aanpak. Voorzichtig, zo min mogelijk ruimte innemend. Sorry als ik het fout doe! Sorry als het niet goed genoeg is! Sorry dat ik niet perfect ben!

Ik sta weer buiten met een telefoonnummer van de vioolbouwer in mijn hand. Ik besluit haar meteen te bellen en een afspraak te maken. Donderdag ligt er een viool voor me klaar, over een week heb ik mijn volgende les. Want weet je, misschien vind ik het wel spannend: ik durf het wel aan te gaan. Ik ga het leren, hoor, dat vioolspelen.

12 Reacties
  • Zina
    Geplaatst op 08:59h, 05 februari Beantwoorden

    Ah wat goed dat je dit hebt gedaan! Super spannend om iets nieuws op te pakken, maar het klinkt alsof het heel goed is geweest. Ben zelf al weken aan het twijfelen om me op te geven voor een schrijfcursus en nu ik dit lees denk ik dat ik het gewoon maar moet gaan doen.

    • Anne
      Geplaatst op 20:03h, 09 februari Beantwoorden

      Ja, heel spannend! Maar het was inderdaad heel goed. Voelde me er meteen ook sterker door, gek hoe dat dan werkt. Dus ja, ik zou zeker zeggen: ga die schrijfcursus doen! ;-)

  • Louise
    Geplaatst op 09:42h, 05 februari Beantwoorden

    Wat goed dat je doorzet! :) En straks je eigen viool, wat tof.

    • Anne
      Geplaatst op 20:04h, 09 februari Beantwoorden

      Dankjewel! En ja, hij ligt nu hier in hui, zoooo fijn is dat!

  • Emmy
    Geplaatst op 11:32h, 05 februari Beantwoorden

    Dapper ding! Zowel deze eerste les als gelijk het contact opnemen met de vioolbouwer. Wauw!

    • Anne
      Geplaatst op 20:04h, 09 februari Beantwoorden

      Dankjewel! Kus!

  • Annelies
    Geplaatst op 17:31h, 05 februari Beantwoorden

    Viool leren spelen lijkt me echt heel moeilijk, maar zo knap als je het kan. Over een paar weken gaat het ongetwijfeld al een pak beter.

    • Anne
      Geplaatst op 20:04h, 09 februari Beantwoorden

      Het is ook wel heel moeilijk, ja. Ik zal nog wel flink wat lessen nodig hebben voor het echt iets is. Maar dat is prima.

  • nina
    Geplaatst op 19:27h, 05 februari Beantwoorden

    ahh tof!

    • Anne
      Geplaatst op 20:04h, 09 februari Beantwoorden

      Hihi thanks! <3

  • Nicole Orriëns
    Geplaatst op 09:11h, 07 februari Beantwoorden

    Wat bijzonder zeg! Ik heb altijd wel eens gitaar willen leren spelen, maar een viool lijkt me nog een stuk lastiger.

    • Anne
      Geplaatst op 20:06h, 09 februari Beantwoorden

      Gitaar is ook leuk om te leren! Dat heb ik tijdens m’n opleiding geleerd, vond het niet zo moeilijk als het soms kan lijken. ;-)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.