READING

Over hoeveel pijn liefde kan doen

Over hoeveel pijn liefde kan doen

Op de wasmachine liggen de ronde, paarse magneten die ik ooit eens kocht bij een winkel toen we nog midden in Arnhem woonden. Het was één van de eerste aankopen voor ons – toen nog – nieuwe huis. Ze heeft ze op elkaar gestapeld en in een hoekje gelegd. Het kastje in de gang is bezaaid met flarden van spelletjes: een elastiek om paardje mee te spelen, een knuffeltje met een telescopische stang eraan, een bak gevuld met takjes en stenen en heel, heel veel papiertjes. Ik kom er niet aan, ik laat alles liggen zoals het ligt. In de gang zet ik haar pantoffels recht, op haar kamer vouw ik haar pyjama op en leg hem netjes op haar bed, terwijl alles, maar werkelijk ook alles, een klein beetje pijn doet om te zien.

Ik dacht dat het wel zou wennen. Ik dacht dat het gewoon zou worden om elkaar te missen, om dagen zonder haar door te moeten brengen, om haar soms bijna een week niet vast te kunnen houden of niet te kunnen knuffelen. Dat doet het niet, het went niet. Het wordt alleen maar moeilijker. Ik ruik aan haar kleding, open haar geheime lade met al haar schatten erin, doe even net alsof ze er nog is. Het is veel te stil in huis als zij er niet is. Ik zie voor me hoe we lachend op bed springen om te gaan stoeien, hoe ze naast me kruipt als we een filmpje – met wat lekkers, altijd met wat lekkers – kijken op de bank, hoe ze me verbetert als ik me per ongeluk verspreek en hoe ze haar armen uitstrekt voor een knuffel en een kus als ik haar naar bed breng.

In de avond, als ze hier slaapt, sluip ik nog even naar binnen voor ik naar bed ga. Dan ligt ze daar, in haar hoogslaper omringd door alle knuffels, met in haar handen haar twee haasjes. Er is niets zo fijn, mooi en ontroerend als een slapend kind en als dat dan ook nog je eigen mooie, lieve, slapende kind is dan versterkt het dat gevoel alleen maar. Vroeger, toen we nog in Arnhem woonden, lukte het me niet om nog even bij haar te kijken. Dat raakte me te erg, ik werd er te verdrietig van, omdat het me altijd deed denken aan dat ze ook weer zou moeten vertrekken. Inmiddels weet ik dat die twee minuten dat ik naar haar kan staren, terwijl zij droomt over vakanties met een stapelbed, minuten zijn die ik moet koesteren. Voorzichtig leg ik mijn hand op haar arm, geef haar een zacht kusje op haar voorhoofd en luister naar hoe ze ademhaalt.

Ik zou willen dat ik haar al dat afscheid nemen zou kunnen besparen. Dat is misschien wel mijn allergrootste wens. De momenten waarop ze op het schoolplein aan mijn been hangt, me niet meer los wil laten en verdrietig naar me kijkt terwijl ze zegt dat ze me nu al mist. Hoe ze nog even snel naar binnen rent om Fendi een aai te geven, of een knuffel en een kus. Hoe ze zorgvuldig moet kiezen welk speelgoed ze stiekem in haar schooltas stopt als ze denkt dat ik niet kijk. Hoe ze vanuit haar klas naar buiten kijkt om te zien of ik er nog sta, een hartje vormt met haar handen en ik tegelijkertijd een traan over haar wang zie biggelen. ‘Ik weet dat ik je nu heel lang niet ga zien, mama’, zei ze in de auto. Ik kan niet zeggen dat het niet zo is. Ik kan alleen maar zeggen dat ze de komende dagen vast heel veel leuke dingen gaat doen, dat ik dat ook ga doen, en dat we allebei weer heel erg gaan genieten als we elkaar weer kunnen zien. Ik geef haar de stevigste knuffel die ik heb, vouw mijn handen om haar kleine handen en zeg haar dat alles goed komt.

Al die kleine dingen in huis doen me telkens aan haar denken. Raken die plek aan waar het heel veel pijn doet, maar tegelijkertijd ook uit elkaar spat van liefde. Ik kan niet wachten op onze toekomst. Dat wat er nog komen gaat: wat we nog gaan zien, gaan voelen, gaan ruiken, gaan horen, gaan maken. Al die keren dat ze haar kleine handje in dat van mij legt, naar me toe komt rennen voor een knuffel, in mijn oor fluistert dat ze me lief vindt. Ik probeer vooral dáár aan te denken als het lijkt alsof alleen het alleen nog maar even zeer doet. Wat heb ik een geluk met haar, wat hebben wij een geluk met haar. Ze is alles, altijd. ♥


  1. Wauw, een tekst die door merg en been gaat hoor.. Heel mooi om getuige te zijn van je innige band op deze manier.

    Ik voel de pijn… Ik wens je veel moed toe.

  2. Ik wou zeggen dat ik het zo mooi vond, wat je schrijft maar dat is misschien niet het juiste woord. Wel pakkend. Ik voel je pijn maar vooral ook die oneindige liefde door m’n scherm heen.

  3. Kelly

    26 mei

    Ach, zo treffend. Hier is het gemis na 9 jaar co-ouderen ook nog steeds niet gewend. X

  4. Wauw, inderdaad echt een verhaal dat door merg en been gaat. Wat moet dit zwaar en moeilijk voor je zijn, en inderdaad, ook iets om vreselijk te koesteren.

  5. Prachtig geschreven! Dit raakt me echt heel erg <3

  6. Oneindige liefde voor altijd! Prachtig geschreven, het raakt je door alles heen.

  7. marije

    27 mei

    Wat heb je toch een schrijftalent.
    En ik gun elke mini mensje een moeder zoals jij, daar zou de wereld enorm van opknappen.

  8. ‘Ik kan niet wachten op onze toekomst. Dat wat er nog komen gaat: wat we nog gaan zien, gaan voelen, gaan ruiken, gaan horen, gaan maken.’ Dit is zó herkenbaar. Precies omschreven hoe ik het mama zijn ook ervaar. Sowieso heb je het heel mooi verwoord allemaal, kan me door je woordkeuze voorstellen hoe het moet zijn (al weet ik dat niet écht omdat ik het zelf niet meegemaakt heb, maar je snapt me vast). Zoveel liefde maar zo verscheurend tegelijkertijd, dat is heel moeilijk uit te leggen.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.