READING

Over hoe Jula & Fendi nader tot elkaar kwamen

Over hoe Jula & Fendi nader tot elkaar kwamen

Jula en ik hadden er samen al over zitten fantaseren: als we in het nieuwe huis zouden wonen, mocht er een kat bij ons komen wonen. Jula wilde het liefst een meisjespoes (niet gelukt) en een kitten (ook niet gelukt), maar toen konden wij nog niet weten dat een paar maanden later Fendi bij ons zou komen wonen. Ik weet nog precies hoe die dag eruitzag, de dag dat Fendi bij ons kwam. Ik facetimede Jula meteen, die bij mijn ouders was, om haar te laten zien dat Fendi bij ons binnen was en dat hij de misschien mocht blijven Ze vond het minstens net zo spannend als ik het vond.

Toen ik definitief hoorde dat Fendi mocht blijven, was Jula dan ook de eerste die ik belde. Ze was zó gelukkig! Ze kon niet wachten om Fendi te ontmoeten en weer bij mij te zijn, zo lief. De eerste ontmoeting tussen die twee verliep heel soepeltjes: Jula durfde Fendi nèt te aaien en Fendi liet het allemaal toe. Ik was zo blij dat het allemaal zo goed ging! In die eerste weken leerden ze elkaar rustig kennen. Jula vond het allemaal nog een beetje spannend en Fendi leek niet zo gewend te zijn aan jonge kinderen, dus ze konden op hun gemak aan elkaar wennen.

Toen kwam er ineens een omslag. Fendi haalde een keertje – zonder nagels, maar toch – uit naar Jula omdat ze te ver ging (ze dook er bovenop) en Jula schrok daar zo van dat ze ontzettend bang werd voor Fendi. Ze durfde niet meer met hem in één ruimte te zijn, hield Fendi continu in de gaten en ik moest steeds tussenbeide komen als Jula ging eten, want vooral dan was ze bang dat Fendi naar haar toe zou komen. Geloof me, die weken waren bijna niet te doen: het is echt onmogelijk om die twee uit elkaar te halen in het kleine appartement dat ik had en eigenlijk was dat ook niet wat ik wilde. Ik wilde dat Jula weer opnieuw zou wennen aan de aanwezigheid van Fendi.

Een paar weken gingen eroverheen waarin er weinig veranderde. Totdat een vriendin van mij, met veel verstand van dieren, bij ons op bezoek kwam en Jula allerlei trucjes leerde. Dat ze bijvoorbeeld naar zijn oortjes moet kijken als ze hem gaat aaien: staan ze naar voren? Geen probleem. Staan ze naar achteren? Dan kan je beter even wachten. Ik had ondertussen ook een boek voor poezenbazen gekocht waar ook zulke tips  stonden en die deelden we met Jula. En dat hielp! Voorzichtig durfde ze Fendi weer wat meer te aaien. Ze begreep zijn gedrag beter (en ik ook!) waardoor we allebei beter wisten wat we moesten doen.

Toen we eenmaal in het nieuwe huis woonden, was de angst dan ook bijna helemaal weg. En inmiddels durf ik wel te zeggen dat het beter dan ooit gaat! Ze zijn zó aan elkaar gewend. Fendi komt ’s ochtends naar Jula toe om bij haar te liggen als ze filmpje mag kijken. Het eerste wat Jula doet in de ochtend is dan ook Fendi een ochtendkus (zo lief!) geven. Als ze bij mij komt nadat ze een paar dagen bij mijn ex is geweest, is het eerste wat ze doet naar Fendi toe gaan en hem een dikke knuffel geven. En Fendi? Die laat het eigenlijk allemaal toe. Hij zoekt het zelfs op 🙂 En als het hem een beetje teveel wordt, dan laat hij dat weten door met z’n pootje tegen Jula aan te tikken. Jula schrikt daar niet meer zo van (oké, af en toe nog wel), maar het verdriet is vaak snel voorbij en maakt dan weer plaats voor de liefde die ze voor hem voelt. Daarnaast leg ik ook altijd uit dat hij dat waarschijnlijk deed omdat hij het niet fijn vond wat Jula bij hem deed of even geen zin eer had om te knuffelen. Dat begrijpt ze dan goed en dan is het oké.

Ik kan wel zeggen dat Jula en Fendi echt nader tot elkaar zijn gekomen in de afgelopen maanden. Fendi is nu een half jaar bij ons en met ups en downs zijn we op een heel mooi punt terechtgekomen. Gelukkig! Ik ben heel blij dat ze elkaar zo gevonden hebben en het gaat zoals het gaat.


  1. Audrey

    8 januari

    Wat fijn dat het nu zo goed gaat tussen die twee! De taal van een dier begrijpen is toch het belangrijkste met kinderen in de buurt.

    • Anne

      8 januari

      Ja dat klopt, dat heb ik wel geleerd!

  2. Wat een lieve post 😀 Ik kan het me voorstellen dat het voor kinderen en hun enthousiasme lastig is om dieren soms te begrijpen, maar het is denk ik ook juist heel leerzaam 🙂

    • Anne

      8 januari

      Ja! Jula begreep er in het begin echt niets van, maar naarmate ze ouder wordt en meer informatie van mij heeft gekregen gaat het echt heel goed 🙂

  3. Hester

    8 januari

    Ik snap dat je het heel belangrijk vindt dat het goed gaat tussen je kind en je huisdier! Fijn dat dat nu het geval is 🙂 Ik ben er zelf ook altijd best voorstander van om kinderen met dieren op te laten groeien, ik denk dat je er als kind veel van kan leren dat je vreedzaam samen moet leven met een dier en goed voor hem/haar moet zorgen (maar er ook niet bang voor hoeft te zijn). En in het geval van een kat is het misschien ook wel een wijze les voor een kind om te zien hoe het mechanisme van grenzen en grenzen aangeven werkt, mijn katten zijn daar ook altijd nogal sterk in haha.

    • Anne

      8 januari

      Haha ja, Fendi kan ook duidelijk zijn als hij het niet prettig vindt en dat werkt echt wel goed! Ook al zijn er dan af en toe wat tranen, de volgende keer doet ze het in ieder geval niet meer 😉

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.