Over dingen doen die je eigenlijk niet durft

Het is donderdagochtend, half twaalf. Ik ben al zes uur wakker, mijn haar zit vastgeplakt op mijn hoofd en mijn lippenstift is ergens op mijn wang beland omdat ik een klein dutje heb gedaan in het vliegtuig. Ik zet mijn eerste stappen op Deense grond en wil eigenlijk alleen maar aan de wereld laten zien hoe trots ik op mezelf ben dat ik daar ben, op dat punt. Dat het me gelukt is. En dat het veel groter is dan alleen maar in mijn eentje naar Kopenhagen vliegen voor mijn lievelingsband, maar dat het gaat over hoe het echt gaat en alles waar ik weer toe in staat ben. Ik wacht tot gebeurt waar ik zo bang voor ben: het allesoverheersende gevoel van eenzaamheid. Alleen in een vliegtuig. Alleen in een grote stad die ik maar een klein beetje ken. Alleen bij een concert waar ik van ieder liedje vrijwel elk woord mee kan zingen, maar dan nog steeds alleen ben. Ik wacht tot het me opslokt, tot ik de deur van mijn hotelkamer dicht wil draaien en niet meer naar buiten ga. Tot ik denk dat ik net zo goed thuis had kunnen blijven, want hier doe ik toch niets.

Ik loop door de stad, in de regen, met mijn rugzak vol spullen op mijn rug. Mijn sjaal stevig omgeknoopt tegen de kou. Ik besluit te gaan winkelen, ook al weet ik dat ik dat minder leuk vind nu mijn lijf op een punt gekomen is dat ik er niet tevreden mee kan zijn. Al die medicijnen zorgen voor extra kilo’s, kilo’s waar ik veel te lang veel te bang voor ben geweest. Het verbaast me bijna hoe weinig het me nu nog raakt – hoe ik heb geleerd dat het zoveel belangrijker is dat het goed gaat met datzelfde lijf dan dat die extra kilo’s er bij zijn gekomen. Ik pas een jurkje dat veel te klein is, ik pas een trui die veel te groot is. Ik raak aan de praat met iemand op straat en kom ineens op een plek waar ik niet wil zijn en verbaas mezelf door binnen dertig seconden te zeggen dat ik weer weg wil. In mijn hotelkamer doe ik een dutje en waar ik normaal gesproken zou vinden dat dat niet mag als je op reis bent, want je bent op reis en moet alles zien en doen wat je maar kan, gun ik mezelf een beetje rust. Die avond wandel ik nog even door de stad en waar de kerstlichtjes me een eenzaam gevoel hadden kunnen geven, voel ik me voor het eerst sinds een hele lange tijd weer verbonden met de wereld.

De volgende ochtend loop ik door de sneeuw. Geen muziek, alleen maar de geluiden van de stad. Straten brengen vergeten herinneringen naar boven – hier was ik drie jaar geleden ook, maar toen nog in een ander leven – en ergens doet dat een klein beetje pijn, maar tegelijkertijd voelt het ook alsof het zo hoort. Dat ik hier ben om dit te kunnen voelen. Ik wandel langs de meren en bedenk me hoe ik hier toen omheen rende, hoe trots ik me toen voelde en hoe ongelukkig ik tegelijkertijd was. Alles kan veranderen in drie jaar tijd, dat heb ik wel geleerd. Ik besluit om nog verder te wandelen, ook al voelt de natte sneeuw inmiddels als kleine naalden die in mijn gezicht steken en beginnen mijn voeten vermoeid te worden. Ik loop nog vier kilometer en stop dan even om koffie te drinken, te schrijven en een taartje te eten. Want ik mag tegenwoordig van mezelf best wel zomaar een taartje eten, soms. Dat betekent niet dat alles verpest is of dat het nooit meer goed komt. Ik loop verder, besluit even te stoppen bij Superkilen en loop – met een omweg van een paar winkels – weer terug naar het hotel.

Die avond is er eentje die ik voor altijd zal onthouden. Van een veel te vol winkelcentrum ga ik naar een lege concertzaal. Ik ben er te vroeg, mijn internet werkt niet en naast me zit een man uit Griekenland die óók veel te vroeg is, óók speciaal voor dit concert naar Kopenhagen is gevlogen en óók geen internet heeft. Dus we praten met elkaar tot het concert begint. The National. Eindelijk zie ik ze live en dan ook nog alleen en dan ook nog in deze stad en dan ook nog terwijl ik het gevoel heb dat ik de hele wereld aan kan. Ik probeer alle bitterzoete herinneringen te vergeten en alleen maar te genieten van de muziek en twee uur lang vergeet ik even wie ik ben en wat ik doe. ’s Nachts sta ik in een overvolle metro terwijl ik berichtjes stuur aan degene die me het meest lief is en realiseer ik me dat ik niet alleen ben en dat ook niet ben geweest. Soms voelt het misschien zo. Soms zijn er weken of maanden waarin ik denk dat ik er alleen voor sta, dat ik alles in mijn eentje op moet lossen. Maar weken zoals deze, dagen zoals deze, reisjes zoals deze doen me beseffen dat het niet zo is.

Ik zit weer in het vliegtuig naar huis. Ik vraag me af of er iemand is die zich afvraagt wat ik hier gedaan heb in mijn eentje, zoals ik me dat wel altijd afvraag bij anderen. Zouden ze kunnen zien dat ik eigenlijk glim van trots? Dat ik iets heb overwonnen dat groter is dan de grootste angsten die ik heb gehad? Dat ik, op momenten dat ik even vergeten ben hoe goed het de laatste tijd eigenlijk gaat, altijd terug kan denken aan die keer dat ik alleen in een vliegtuig naar Kopenhagen stapte om iets te doen wat ik eigenlijk niet durf. En dat ik het glorieus overleefde.

7 Reacties
  • Sanne
    Geplaatst op 07:01h, 03 december Beantwoorden

    Wat een prachtig verslag van je soloreisje. Een paar jaar kan inderdaad een wereld van verschil zijn. Een gedachte die me vaak hoop geeft, maar toch ook best eng kan zijn, vind ik dan. Goed dat je dit hebt overwonnen!

  • Ilona Wielinga
    Geplaatst op 11:28h, 03 december Beantwoorden

    Wat een mooi artikel en een mooie boodschap. Kopenhagen vind ik trouwens ook zo’n onwijs toffe stad. En soms moet je ‘gewoon’ eens iets nieuws proberen. Wel knap van je overigens.

  • nina
    Geplaatst op 13:10h, 03 december Beantwoorden

    ohhhhhh <3 <3 <3 zo fijn om dit te lezen! Een en al hoop.

  • Hester
    Geplaatst op 10:01h, 04 december Beantwoorden

    Ik voelde je angst maar vooral ook je overheersende trots tijdens het lezen. Dit zijn echt ervaringen die je nog zolang bij je kan dragen en die soms zelfs extra waardevol lijken omdat jij de enige bent die die herinnering heeft, er niets is wat je af hoeft te stemmen op het perspectief van een ander. Mooi :)

  • Louise
    Geplaatst op 14:06h, 04 december Beantwoorden

    Wat ongelooflijk stoer dat je dat gedaan hebt! En inderdaad, je bent niet alleen :) Heel mooi stukje.

  • Annelies
    Geplaatst op 17:12h, 04 december Beantwoorden

    Waw, knap. Ik hoop eigenlijk dat de mensen het gezien hebben dat je glimde van trots.

  • Irene
    Geplaatst op 20:36h, 04 december Beantwoorden

    Ooh wat fijn om te lezen dit! En dat je dat durfde, echt crazy! Ik ben ook trots op je! :)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.