Omdat ik je mis

Ik mis je. Ik mis je als je net bij me bent geweest, we samen gespeeld hebben tot we moesten huilen van het lachen, samen gekleurd hebben zonder iets te zeggen en samen liedjes hebben gezongen terwijl we naar elkaar kijken. Ik wil het liefst iedere ochtend om half zeven wakker gemaakt worden door jouw vragende stem, ook al is het dan pas half zeven ’s ochtends en heb ik veel te weinig geslapen. Ik wil naar je kijken terwijl je op de tafel danst, met je handen in gebalde vuisten, en ik wil voelen hoe je tegen me aan leunt als we samen een filmpje kijken op de bank.

Ik mis je. Ik mis je als ik je naar school breng en weet dat ik je een week niet ga zien. Als je me snel een kus geeft, of hangt aan mijn been en niet bij me weg wil. Ik denk dat jij het ook voelt: hoe moeilijk het is om afscheid te nemen als je weet dat je zo lang moet wachten tot je elkaar weer ziet. Ik wil niets liever dan aan jouw been hangen en zeggen dat je niet bij me weg mag gaan, maar dat doe ik maar niet, want dat is voor niemand goed. Je zwaait nog even, een kleine lach verschijnt en dan weet ik: het duurt weer zeven dagen. Zeven dagen waarin ik geconfronteerd word met alles wat me aan jou doet denken in dit huis (en dat is veel, geloof me) en zeven dagen waarin ik geconfronteerd word met de leegte.

Ik mis je soms zo erg dat ik ervan moet huilen. Dan denk ik aan alle fijne dingen die we samen doen, de fijne knuffels die je me kan geven, hoe je ’s avonds vlak voor het naar bed gaan ‘ik hou van je’ fluistert en hoe blij je kan zijn als je me weer ziet. Dat geeft troost. Ik zie voor me hoe je Fendi knuffelt, of tegen hem zegt: ‘oké, Fendi, nu eerst een goedemorgen-kus’, hoe je meteen op ‘m af rent als we thuiskomen en hoe blij je bent dat er een Fendi in ons leven is. Maar, dat je wel liever gewild had dat we een meisjes-Fendi hadden want dan konden we kleine katten krijgen. En nu kan dat niet en dat is stom.

Ik mis je. Ik mis hoe je mijn eten afkeurt al voordat je het geproefd hebt, ik mis hoe je soms ontzettend dwars kan zijn en nergens zin in hebt, dat ik tot drie moet tellen om je bij me te roepen en hoe je kunt huilen omdat je niet naar bed wil. Of in mijn bed wil slapen. Of nog even op wil blijven. In ieder geval: niet naar bed wil. Ik mis je als ik andere kinderen zie die op je lijken, of misschien even oud zijn als jij bent. Ik mis je als ik zie hoe ze de hand van hun moeder vasthouden, hoe ze naar haar kijken en hoe zij naar hen kijkt. Het liefst wil ik je altijd bij me houden, maar dat kan niet.

Ik mis je soms als je er nog bent. Dan weet ik dat er weer een afscheid zit aan te komen, dan weet ik dat er weer een paar lege dagen aankomen waarop ik voor mezelf moet zorgen en jou niet heb om dat voor te doen. Ik mis je als ik de filmpjes op de iPad zie die jij graag kijkt, als ik een verloren elastiekje tegenkom op tafel of als ik kijk naar de foto’s van jou die in de woonkamer staan. Dan vraag ik me af wat je aan het doen bent, of je ook aan mij denkt en tel ik de dagen af tot we elkaar weer kunnen zien.

Ik mis je. Ik mis je zoveel als je soms aan mij kunt zien, als je vraagt ‘wat is er mama’ en ik antwoord dat ik moet huilen van geluk omdat ik zoveel van je hou. Ik mis je kleine armen om me heen, ik mis je geur als je er niet bent, ik mis jou als je er niet bent. Ik kan niet wachten tot ik je weer zie, weer vast kan houden en er weer van kan overtuigen dat ik je de allerliefste van de hele wereld vind. Ook al heb ik dat al duizend keer tegen je gezegd.


  1. Audrey

    15 december

    Wat een prachtig artikel, Anne <3 Echt heel erg mooi. Het lijkt me onwijs moeilijk om je kind niet altijd bij je te kunnen hebben.

  2. Lydia

    15 december

    Je kunt het! Wat prachtig geschreven ook, heel erg mooi!

  3. Mooi geschreven! Ik voel je in dit artikel

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.