Oké zijn met jezelf

Het klinkt zo simpel, misschien bijna als iets vanzelfsprekends, maar voor mij was het iets waar ik de afgelopen twee jaar heel hard aan heb moet werken: leren om oké te zijn met mezelf. Te accepteren dat er dingen zijn die ik altijd moeilijk zal vinden, dat ik soms reageer op een andere manier dan ik zou willen, dat ik last heb van stemmingsschommelingen maar ook dat ik in sommige dingen wél goed ben. Dat ik goed kan luisteren, bijvoorbeeld, en goed kan reflecteren.

Waar het begon
Ik heb altijd moeite gehad met mijn zelfbeeld. Dat zat er eigenlijk al van nature in, maar werd versterkt toen ik in groep 7 een jaar thuis bleef vanwege een ziekte en in groep 8 niet meer zo lekker kon invoegen in mijn klas. Iedereen leek verder te zijn gegaan zonder mij en ik vond het maar moeilijk te verkroppen dat ik mijn best moest doen om er weer bij te horen. Al snel kreeg ik het gevoel dat ik niet goed genoeg was zoals ik was, helaas. Dat is iets wat je een klein meisje niet gunt, iets waar ik Jula altijd voor zal proberen te behoeden. Ik probeerde me anders te gedragen, te veranderen, maar de vervelende opmerkingen bleven komen. Dat was een moeilijke tijd.

Tijdens mijn puberteit werd het niet gemakkelijker. Ik worstelde nogal met wie ik was, vond het maar moeilijk om te ontdekken wat ik echt leuk vond en waar ik gelukkig van werd en kreeg snel het gevoel dat ik eigenlijk andere keuzes zou moeten maken. Door opmerkingen van mensen om mij heen, van docenten, van leeftijdsgenoten. Ik merkte al snel dat ik gevoeliger was dan een groot gedeelte van mijn klas, bijvoorbeeld. Dat ik me dingen veel meer aantrok, maar ook veel beter kon aanvoelen. Ik voelde me altijd anders dan de rest, wat ik ook deed. Dat draagt niet bij aan het gevoel van ergens bij horen, ergens onderdeel van uit maken. Ik probeerde wat stoerder te worden, me minder aan te trekken van dingen, maar dat lukte niet. Ik vond het maar lastig, die gevoeligheid en alles wat daarbij kwam kijken.

Mijn studententijd
Toen ik begon met studeren was ik zestien. Ik verhuisde naar een andere stad, verfde samen met mijn ouders mijn kamer blauw met fotobehang van een zee en durfde steeds meer te vertrouwen op mijn eigen keuzes. Met vallen en opstaan, dat wel. Soms sloeg ik een beetje door, vergat ik even de realiteit uit het oog. Soms paste ik me toch nog teveel aan anderen aan. Ik vond het moeilijk om te benoemen wat leuk aan mezelf was in die tijd. Ik kon me soms niet voorstellen dat mensen vrijwillig hun tijd met mij wilden doorbrengen en vond mezelf maar saai. Tegelijkertijd leerde ik tijdens mijn opleiding steeds beter waar ik goed in was, wat ik leuk vond, wat ik niet leuk vond. Kreeg ik een beetje een beeld van hoe ik mijn leven wilde doorbrengen. Ik ontwikkelde mijn eigen patronen, rituelen. Koos mijn vriendinnen zorgvuldig.

Tijdens mijn studententijd leerde ik mezelf een beetje kennen, maar pas in de jaren daarna ontdekte ik echt wie ik was. Dat betekent nog niet dat ik oké met mezelf was. Nee, ik ontdekte wie ik was, maar wilde het liefst al die eigenschappen veranderen. Ik vond mezelf te luidruchtig in groepen, dacht dat ik niet echt spontaan was. Ik vond die gevoeligheid nog steeds een lastig punt om mee om te gaan en wilde het liefst stoerder zijn dan ik in werkelijkheid was. Ja, ik had er last van maar nee, ik was niet in staat om dat te veranderen. Ik dacht dat iedereen zo leefde.

In therapie
Pas in therapie ontdekte ik dat mijn zelfbeeld écht ontzettend negatief was. Ik kon geen één leuk iets aan mezelf opnoemen, alleen maar punten die verbeterd moesten worden. Ik zag mijn leven als een eeuwigdurende strijd om de beste versie van jezelf te worden en in mijn ogen was dat de beste versie die anderen van je willen zien. Maar wat ik zelf belangrijk vond? Dat was ik een beetje uit het oog verloren. Ik leerde kijken naar ‘kleine Anne’, die oorspronkelijke versie van mijzelf die nog ergens diep binnenin verstopt was. Die heel goed weet wat ze wil, wat ze belangrijk vindt en waar ze voor staat. Die uitgesproken kan zijn als dat nodig is, maar ook weet wanneer ze haar mond moet houden. Die kinderlijk enthousiast wordt van zingen, van muziek maken met een groepje mensen. Die haar gevoeligheid gebruikt als een kracht.

Ik leerde mezelf te waarderen door steeds beter te luisteren naar dat kleine meisje dat daar binnenin zat. Keuzes maakte ik op gevoel in plaats van op verstand. Zo verhuisde ik ineens naar een huis in Arnhem omdat het goed voelde om op dat moment te doen, ondanks de praktische bezwaren. Koos ik voor mezelf. Vrijwel alle keuzes die ik in de afgelopen jaren heb gemaakt, baseerde ik op dat oorspronkelijke gevoel. Deed ik omdat het goed voelde, niet omdat het de beste keuze was in de ogen van anderen.

Weten waar je goed in bent én wat moeilijk is
Toevallig had ik laatst een gesprek met mijn vriend over het kennen van je eigen zwakheden en sterke kanten. Ik kan bijvoorbeeld heel goed benoemen waar ik niet goed in ben. Ik kan niet goed ordenen, heb moeite met ruimtelijk inzicht en raak áltijd dingen kwijt. Ik ben gewoon niet goed in het aanbrengen van een systeem in mijn spullen. Zo heb ik de afgelopen maanden wel eens vaker dingen benoemd die niet mijn sterke kant zijn en interpreteerde mijn vriend dat als onzekerheid. Hij dacht dat ik mezelf onderschatte omdat ik noemde dat ik ergens niet goed in ben.

Ik denk dat het te maken heeft met zelfkennis. Ik kan namelijk tegenwoordig ook heel goed benoemen waar ik wél goed in ben, maar weet ook gewoon welke dingen ik lastig vind. Ik vind dat niet erg, ik schaam me daar niet voor, het is gewoon zo. Er kleeft tegenwoordig geen oordeel meer aan. Zo weet ik dat ik goed ben in het enthousiasmeren van anderen, dat ik dingen goed op papier kan zetten, dat ik muzikaal ben en dat ik graag voor anderen wil zorgen en dat ook goed kan. O én ik kan goed parkeren met mijn auto, bijvoorbeeld. Ik vind daar niet zoveel van: het hoort nou eenmaal bij mij.

Oké zijn met jezelf en toch dingen anders willen
Hier heb ik de laatste tijd wel eens mee geworsteld. Zo is het geen geheim dat ik graag van die medicatiekilo’s af zou willen komen. Het is best een uitdaging om dan toch tevreden te zijn met het lichaam dat ik nu heb, omdat ik zó graag wil dat dat weer anders is. Tegelijkertijd weet ik dat ik het niet binnen een dag kan veranderen, dat het een moeilijk traject is door de medicatie die ik slik en dat ik het op een gezonde manier wil aanpakken. Als ik iets geleerd heb, dan is het dat vechten tegen jezelf niets oplevert. Jezelf haten, iedere dag ongelukkig zijn met wat je ziet in de spiegel, draagt niets bij aan de positieve ontwikkeling die je wil bewerkstelligen.

Tegenwoordig kan ik met veel meer mildheid naar mezelf kijken. Ik aanschouw mezelf, zonder oordeel. Zie de putjes, de rolletjes en denk dan ‘ja, dat hoort nu bij mij’. Ik kan ook voor me zien hoe het was en hoe ik het weer wil, maar ik word niet meer ongelukkig van hoe het nu is. Dat is zó’n verademing. Ik kan veel beter met een afstandje naar mezelf kijken en observeren en dat zorgt ervoor dat ik ook veel zachter voor mezelf ben. Wat ook helpt? Denken aan die ‘kleine Anne’. De dingen die ik tegen mezelf zei, zou ik nooit tegen een klein meisje zeggen. Nooit. Dus waarom zei ik het dan wel tegen mezelf?

Mildheid & beter voor jezelf zorgen
Het mooiste van alles vind ik misschien nog wel hoe het doorwerkt, dat anders naar jezelf kijken. Liever voor jezelf zijn. Dat betekende in mijn geval ook dat ik beter voor mezelf ging zorgen, omdat ik mezelf weer de moeite waard vond om voor te zorgen. Blijven sporten, bijvoorbeeld, ook al is het zwaar en zijn er honderd dingen die ik liever wil doen. Op tijd gaan slapen is er ook zo één. Maar ook op de bank zitten en vegeteren na een drukke dag, gewoon omdat ik dat nodig heb om even bij te komen. Ik gun mezelf veel meer, zoals ik ‘kleine Anne’ ook dingen zou gunnen.

Beter voor jezelf zorgen was mijn thema van de afgelopen jaren. Ik had niet kunnen bedenken, echt niet, dat dat zou beginnen bij meer liefde voor mijzelf hebben. Ik dacht altijd dat het zat in meetbare dingen: elke dag mijn stappen halen, voldoende water drinken, drie keer per week sporten en ga zo maar door. Die meetbare dingen probeer ik wat meer los te laten. Ik durf steeds meer te vertrouwen op mijn gevoel. Het is niet gemakkelijk geweest en, als ik eerlijk ben, gaat het soms nog wel eens mis. Als ik kleding koop die te strak zit, bijvoorbeeld. Dan kan ik ontzettend van mezelf balen. Of als ik een situatie niet helemaal lekker heb aangepakt en zou willen dat ik anders had gereageerd. Dan kan ik nog wel eens boos worden op mezelf. Maar de verandering is nu dat er daarna meteen een milde stem in mijn hoofd klinkt die tegen me zegt dat boos worden geen zin heeft, niet nodig is. Of dat ik lief moet zijn voor mijn lichaam, omdat het gezond en sterk is.

De weg naar meer liefde voor mezelf was een lange, ingewikkelde reis die me meer heeft opgeleverd dan ik had kunnen dromen. Ik geloof ook niet dat ik er nu ben, dat ik het eindpunt bereikt heb. Ik geloof dat er nog genoeg te leren is, maar voor het eerst sinds een hele lange tijd kan ik zeggen: ik ben helemaal oké met mezelf. En daar ben ik heel erg trots op!

 


  1. Audrey

    3 februari

    O, wat sneu voor dat kleine meisje dat het gevoel had dat ze niet kon/mocht zijn wie ze wilde! Je hebt een lange weg afgelegd inderdaad, maar ook dat is oke. Heel blij dat je je nu goed voelt en milder kan zijn tegen jezelf!

    • Anne

      3 februari

      Ja, dat is zeker sneu. Ik zou willen dat dat anders was geweest. En ja, het was een hele lange weg, maar dat hoorde erbij. Ik ben blij met waar ik nu ben!

  2. Angélica

    3 februari

    Heel mooi geschreven! En ook herkenbaar… ik was ook altijd een buitenbeentje en deed het nooit ‘goed genoeg’ volgens mijn klasgenoten bijvoorbeeld. Maar ik wist wel altijd heel erg wat ik wilde, dat dan weer wel haha.

    Maar het zijn flinke stappen die je moet zetten om te beseffen dat je er mag zijn he? Zoals je bent… Het klinkt alsof je goed bezig bent 🙂

    • Anne

      3 februari

      Dankjewel Angélica! En oh, dat klinkt herkenbaar, ja :)Wel fijn dat je altijd zo goed wist wat je wilde. Ik denk ik ergens heel diep van binnen ook wel, maar durfde er maar niet aan toe te geven. Het zijn zeker flinke stappen, echt hard werken, maar het loont zich. Ik ben zó blij met hoe het nu gaat!

  3. Kelly

    3 februari

    Wat goed en knap dat je hier zo open over schrijft! Het leven is nu eenmaal een groot leerproces dat je doorloopt met vallen en opstaan. En dan kun je jezelf wel weer gaan veroordelen, maar het is zo zonde van de tijd. Die had je namelijk in zoveel mooiere dingen kunnen steken. Keep up the good spirit 🙂 Je mag er zijn zoals je bent!

    • Anne

      3 februari

      Wat leuk dat je reageert Kelly, dankjewel! En ja, je hebt helemaal gelijk: dat is heel erg zonde van de tijd. Die kan je aan heel veel betere dingen besteden dan piekeren en druk zijn met hoe je overkomt op anderen, bijvoorbeeld. Thanks!

  4. Stella

    4 februari

    Wat heb je dit mooi geschreven. Een confronterend schrijfsel, maar ook met heel veel mooie stappen die je hebt kunnen zetten en waar je ZO je best voor hebt gedaan. Ik heb ook altijd een laag zelfbeeld gehad. Ik kan me eigenlijk niet eens herinneren of nu echt bedenken waarom? Ik ben weleens gepest vroeger, op de basisschool, maar echt bij lange na niet zo erg als andere kindjes overkomt. Ik had ook altijd wel vriendinnetjes en was in de meeste opzichten niet “anders” (maar goed, wat is dan ook “normaal”..). Toch vind ik mezelf al-tijd minder dan anderen, kijk ik tegen iedereen op en leg ik mezelf constant langs een soort meetlat. Is het niet dat ik mezelf vergelijk met anderen (wat vaak een appels-met-peren-kwestie is waar ik al niet eens de kans heb om een eerlijke vergelijking te maken, als ik dat eigenlijk al moet willen), dan vergelijk ik mezelf wel met ‘de versie van mij die in mijn hoofd bestaat en honderd keer beter is’. Pfoe. Lastige dingen, echt. Gelukkig merk ook ik dat het naarmate ik ouder word wat milder ben en durf te zijn voor mezelf. But there’s still a way to go! Laten we ervoor gaan, want dat verdienen we (: Liefs!

Leave a reply to Stella Click here to cancel the reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.