Nog even over die bipolaire stoornis

Een jaar geleden kreeg ik mijn diagnose. Ik herinner me het moment nog precies: een soort van bevestigende klap in je gezicht die je al zag aankomen, maar toch niet kon ontwijken. Hij landde op mijn rechterwang, daar waar ik ‘m het beste op kon vangen en ik maakte er iets beters van. Ik greep iedere kans aan die ik kreeg om beter voor mezelf te gaan zorgen. Om te leren hoe ik denk, hoe mijn hoofd werkt en waarom ik de keuzes maak die ik maak. En dat dat misschien soms vreemde keuzes zijn, maar ze wel van mij zijn en dat dat het belangrijkst is.

In het afgelopen jaar heb ik een paar pieken en dalen gekend. Eigenlijk precies zoals dat hoort bij deze stoornis. Het verschil met de pieken en dalen voor mijn behandeling? Nou, dat ze dit keer niet zo allesvernietigend (sorry voor dit dramatische taalgebruik) waren als ze daarvoor konden zijn. Waarmee ik absoluut niet wil zeggen dat het makkelijke tijden zijn geweest – helemaal niet, zelfs. De zoektocht naar de juiste medicatie vond ik soms vreselijk en dan heb ik nog heel veel geluk gehad met het feit dat ik meteen met de juiste medicatie ben gestart. Het heftige vond ik alleen het opbouwen: zoeken naar de juiste dosering, een beetje erbij en weer een beetje eraf. Steeds maar blijven voelen hoe het gaat, stilstaan bij waar je nu bent en naar jezelf kijken. Kritisch. In het afgelopen jaar heb ik genoeg momenten gehad waarop ik dacht dat het niet meer beter zou worden, maar eigenlijk is er in de afgelopen maanden een soort vertrouwen gaan groeien dat groter is dan dat. Het vertrouwen dat het wél goed komt, dat ik op de juiste plek zit voor mijn behandeling en dat het afgelopen jaar al zoveel beter is dan vele jaren daarvoor.

In therapie zijn betekent voor mij continu naar jezelf kijken. Dat heb ik geleerd. Durven kijken naar mijn eigen handelen, waarom ik doe wat ik doe en denk wat ik denk. Vorig jaar, zeker in de zomer, had ik heel veel last van angsten. Door de therapie die ik heb gevolgd zijn die angsten vrijwel helemaal naar de achtergrond verdwenen en kan ik me nu bijna niet meer voorstellen dat ze zo heftig waren dat ik niet eens meer de deur uit durfde te gaan. Door de therapie heb ik meer geleerd over afstand en nabijheid – wat is te dichtbij en wanneer mag iets juist wel wat dichterbij me komen? Tot wie verhoud ik me op welke manier en hoe wil ik dat dat is? Wat leer ik van anderen en wat kunnen zij van mij leren? Ik heb geleerd om dingen los te kunnen laten waar ik geen invloed op heb en te omarmen wat bij mij hoort.

Als ik later groot ben, zou ik graag zonder therapie en medicatie willen. Volgens mijn psychiater is dat best realistisch. Hij noemde me een koorddanser, zo eentje die prima kan balanceren als ze vol vertrouwen over het koord loopt. En die er af kan donderden als ze even twijfelt. Ik weet niet hoeveel tijd er nog over heen gaat voordat ik helemaal zonder therapie kan: ik weet wel dat de frequentie van mijn therapie weer naar beneden is gegaan en dat is een goed teken. Mijn medicatie is in de laatste paar maanden juist omhoog gegaan en voor mijn gevoel zit ik daar nog veel verder af van een medicatieloos bestaan. Helaas. Ik denk dat ik vooral graag zonder medicatie zou willen omdat ik het graag zelf wil doen, omdat ik wil durven vertrouwen op mijn eigen gevoelens en gedachten en niet afhankelijk wil zijn van iets buiten mij. Of binnen mij, het is maar net hoe je het bekijkt, natuurlijk.

Ik denk ook dat ik het zo graag zelf zou willen doen omdat ik ontdek hoeveel invloed ik heb op mijn eigen stemming, Wat goed voor mezelf zorgen écht betekent en hoe ik dat in de praktijk toe kan passen. En natuurlijk lukt dat niet alle dagen even fantastisch als ik zou willen. Soms zijn er dagen dat ik echt geen idee heb wat ik aan het doen ben en me nergens toe kan zetten, maar die dagen worden steeds minder omdat ik (dankzij de therapie) steeds beter leer plannen en mijn energie te verdelen. Het gevoel hebben dat je invloed hebt op je eigen stemming en op je welzijn (iets wat ik eigenlijk nooit eerder zo heb ervaren) is heel krachtig. Het maakt dat ik inderdaad vertrouwen krijg in de toekomst, zo van ‘ik ga het wel redden want ik snap hoe ik voor mezelf moet zorgen’.

Een thema waar ik de afgelopen weken veel mee bezig ben geweest is acceptatie. Dat klinkt misschien gek, want ik kan er hier zo openlijk over schrijven en heb er geen problemen mee om het met anderen te delen, maar toch worstel ik af en toe nog met het accepteren van mijn stoornis en alles wat daarbij komt kijken. Dat ik bijvoorbeeld mijn werk niet meer kan doen zoals ik dat zo graag zou willen. Dat ik niet twee leuke dingen achter elkaar kan doen omdat me dat teveel energie kost. Dat de dagen waarop ik voor Jula moet zorgen soms veel van me vragen omdat er te weinig ruimte is om stil te staan bij hoe ik me voel en hoe ik daarop kan reageren. Dat ik misschien moet accepteren dat ik minder moet gaan werken en dat dat het dan is. Vooral dat laatste vind ik heel moeilijk, want ik zou zo graag willen dat ik weer precies zou kunnen wat ik hiervoor deed. Op hetzelfde tempo, met dezelfde uren. Niet omdat dat mijn droombaan was, of omdat ik denk dat ik dat weer zou moeten doen, maar omdat het me een gevoel van controle gaf. En door te zeggen dat je iets niet meer kunt, laat je ook de controle een beetje los. Voor mijn gevoel, althans.

Een jaar is voorbij gegaan en ik heb geleerd. Vooral heb ik geleerd. Ik hoop dat aankomend jaar net zo leerzaam zal zijn, ik hoop dat ik zo stabiel kan blijven als ik nu ben. Ik hoop dat er een beetje duidelijkheid gaat komen over mijn werksituatie en ik hoop dat ik steeds meer stapjes zet richting dat behandel-loze bestaan. Want dat is toch wel mijn ultieme doel.

10 Reacties
  • Tamara
    Geplaatst op 08:21h, 09 april Beantwoorden

    Wat een eerlijke, open post. Ik vind dat je er staat en je hoofd is duidelijk omhoog, knap! Een mooie vergelijking met die koorddanser ook, dat lukt jou! Acceptatie lijkt me inderdaad niet vanzelfsprekend, ook al ben je er dan open over, maar het klinkt alsof je vandaag al veel verder staat dan een jaar geleden.

    • Anne
      Geplaatst op 18:58h, 13 april Beantwoorden

      Dankjewel Tamara, wat een lieve reactie. Ik denk ook dat ik al veel verder ben dan een jaar geleden (al dacht ik toen dat ik er al helemaal oké mee was, haha) en dat is zo fijn.

  • bowien
    Geplaatst op 13:45h, 10 april Beantwoorden

    Super mooi stuk! Bedankt dat je zo open bent en goed om te horen dat het beter gaat!

    • Anne
      Geplaatst op 18:58h, 13 april Beantwoorden

      Dankjewel, lief van je!

  • Giovanna Jansen
    Geplaatst op 19:11h, 10 april Beantwoorden

    Mooi, open en eerlijk! Lijkt mij ook niet makkelijk om acceptatie op te kunnen brengen, zeker niet als je toe wil werken naar een toekomst waarin je het zelf op eigen krachten de baas kan. Ergens kan je dan je huidige situatie ook niet accepteren, dan heb je niet die drive om het in de toekomst anders te doen denk ik.

    • Anne
      Geplaatst op 18:59h, 13 april Beantwoorden

      Daar heb je dan weer helemaal gelijk in! Ik denk dat het een beetje accepteren in het moment is, en vanuit daar ontwikkelen naar de toekomst. Maar volledige acceptatie zal inderdaad niet gaan lukken zolang ik nog zo graag zonder medicatie en hulp wil!

  • Eefje
    Geplaatst op 11:21h, 11 april Beantwoorden

    Ik ben trots op je 💪.

    • Anne
      Geplaatst op 18:59h, 13 april Beantwoorden

      Superlief. Dankjewel!

  • Saskia
    Geplaatst op 16:41h, 13 april Beantwoorden

    Wat een mooi geschreven post. Ik vind je een topper<3

    • Anne
      Geplaatst op 18:59h, 13 april Beantwoorden

      Ah, dankjewel <3

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.