Negen maanden ADHD (of nou: eigenlijk 34 jaar en 2 maanden)

07/01/2022

Negen maanden geleden kreeg ik een voor mij behoorlijk onverwachte nieuwe diagnose: ADHD. Nooit, maar dan ook echt nooit, had ik mijzelf herkend in de symptomen (zoals ze zich uiten bij jongens) waarvan ik had geleerd tijdens mijn studie of zag ik vergelijkingen in het gedrag van de kinderen (voornamelijk jongens) met ADHD waar ik mee werkte. Geen idee had ik, dus. Ook nooit had ik gehoord over hoe ADHD zich kan uiten bij meisjes of vrouwen en dat dat soms heel anders kan zijn dan hoe dat bij jongens of mannen is. Al vrij snel na de diagnose schreef ik deze post, waarin ik ook vooral dacht dat ik die nieuwe diagnose al wel had geaccepteerd. Was dus niet zo.

Herkennen, maar dan eigenlijk niet
Zoals ik al eerder schreef, herkende ik mijzelf niet in de beschrijving van ADHD. En ik was niet de enige, want meerdere mensen in mijn omgeving reageerden verbaasd toen ik vertelde dat dit was vastgesteld. Een goedbedoelde, maar niet per se helpende reactie: juist omdat ik zelf nog bezig was met het accepteren en herkennen van de diagnose brachten zulke reacties me nog meer aan het twijfelen. Klopte het dan wel? Heb ik misschien dingen verkeerd onthouden of verkeerd verteld? Ik heb nooit problemen gehad op school, geen moeite gehad met leren (maar eerlijk: ik heb eigenlijk nooit zoveel moeten blokken en studeren voor mijn opleidingen, dus daar had ik dan wel weer geluk mee) en heb altijd gedacht dat ik me goed kon concentreren. Als het me interesseerde, dan.

Starten met medicijnen
Niet lang na de diagnose kwam ook medicatie ter sprake. Ik twijfelde er behoorlijk over: ik slik al best wel wat voor mijn stemmingsstoornis en mijn astma en wil daar alleen maar iets aan toevoegen als ik echt denk dat het nodig is. Volgens mijn behandelaren was het vrij gemakkelijk om te starten met Methylfenidaat en zouden we er snel achter kunnen komen of het effect zou hebben. Ik kon me er vrij weinig bij voorstellen (want ieder hoofd denkt toch als dat hoofd van mij?) maar besloot het een kans te geven. Al vrij snel merkte ik verandering: grote taken die ik normaal gesproken niet goed kan overzien, zoals bijvoorbeeld het opruimen van de schuur, kon ik nu ineens opdelen in kleine taakjes waardoor het me lukte om er een hele ochtend mee bezig te zijn en het ook nog eens af te maken. Ik had vrijwel geen last van bijwerkingen en dus kon ik de dosering ophogen: ik merkte dat er nog wat ruimte voor verbetering was en ik wilde ontdekken tot waar dat punt lag. Voor het eerst in mijn leven voelde het alsof ik een klein beetje rust had. Normaal gesproken vliegen mijn gedachten maar door elkaar, van het één naar het ander, en ben ik continu bezig met het ordenen van die gedachten en ervoor zorgen dat ik nog enigszins mijn dagen doorkom zonder helemaal door te draaien. Het uitvoeren van een taak voor mijn werk betekende niet meer dat ik na tien minuten met iets heel anders en veel groters bezig was omdat al mijn aandacht daar zomaar ineens naartoe was gegaan, maar kon ik ineens blijven doen.

Iets met een shampoofles en hyperfocus
Ik begon me te verdiepen in ADHD bij vrouwen. Las dat dingen als altijd met hetzelfde terugkomen uit de supermarkt omdat je denkt dat je het écht nodig hebt (in mijn geval: batterijen, haha), de laatste restjes in de shampoofles of het pak drinken laten zitten en niet vervangen, moeite hebben met het houden van overzicht over je geld (hoi, al m’n hele leven) en ineens alles willen weten over een bepaald onderwerp en vervolgens niet meer kunnen ophouden je daarin te verdiepen óók dingen zijn die daarbij kunnen horen. Laten we zeggen: ik herkende nogal veel van mijzelf in wat ik las. Soms liet ik plaatjes of memes zien aan Jorn en moesten we allebei lachen omdat het precies omschreef hoe ik ook kan doen.

Wekkertjes en andere ellende
Inmiddels had ik een goede dosering van de Methylfenidaat gevonden, maar het volgende (en redelijk essentiële) probleem ontstond: na zo’n drieënhalf uur begon het uit te werken en voelde ik me ontzettend moe, prikkelbaar en chaotisch. Ik moest er dus aan denken om op tijd de volgende tabletten te nemen, maar hoe doe je dat? Ik dacht eerst dat ik er gewoon wel vanzelf aan zou denken (is dus niet zo), dacht toen dat het zetten van een wekkertje wel zou helpen als ik de eerste dosis nam (maar was vervolgens steeds afgeleid door iets anders en vergat dus dat wekkertje) en ontdekte uiteindelijk dat ik al drie weken lang vergat om de tweede en derde dosis te nemen. Oeps. Samen met mijn psychiater besloot ik om over te stappen op een langwerkend middels: lis-dexamfetamine. Zelfde werking, maar dan ongeveer twaalf tot dertien uur lang en dus geen kans meer om het te vergeten gedurende de dag.

Gewoon gedoe met medicijnen, meh|
Overstappen betekende ook dat ik weer moest starten met een lagere dosering en toen ontdekte ik eigenlijk pas wat de medicatie voor effect had gehad op mijn mentale staat van zijn. Vooral mijn ongeduld en chaos kwamen behoorlijk hard terug. Na twee weken kon ik weer omhoog en toen dat succesvol leek te zijn, kon er weer een stapje bij. Totdat ik ineens niet meer kon slapen. Slapeloosheid is een bekende bijwerking van zowel dit middel als van mijn astma-medicatie en ik denk dat de verhoogde onrust in mijn hoofd én de drukte van de feestdagen ervoor zorgden dat ik niet meer tot rust kon komen. Ik sliep wel in, maar werd na ongeveer een uurtje klaarwakker en kon niet meer ophouden met denken aan alles wat nog moest gebeuren. Dat hield ik zo’n anderhalve week vol tot ik besloot dat het tijd was voor overleg en weer terugging naar de lagere dosering en weer kon slapen: of het nou inderdaad daar verband mee heeft gehouden, weten we natuurlijk nooit zeker. Het kan ook zijn dat mijn hoofd dacht dat dit de oplossing was en ik daarom weer tot rust kon komen.

Zoeken, zoeken en nog meer zoeken
Inmiddels slik ik alweer een paar weken de lagere dosering. Ik merk dat het wel iets doet, maar ik weet ook dat het nog net wat rustiger kan worden in mijn hoofd en dus zou ik toch graag weer de hogere dosering uit willen proberen (met als voorwaarde dat ik, als ik merk dat het weer effect heeft op mijn slaap, meteen weer terug mag gaan in sterkte). Ik heb echt wel eens gedacht of die medicatie echt nodig is en of ik nog meer zou moeten willen slikken, zoals ik hierboven al schreef, maar sinds ik gemerkt heb hoeveel gemakkelijker sommige dingen kunnen zijn mét medicatie, is het me dat echt wel waard. Tegen mijn eigen verwachtingen in. Wat lastig is, is dat de vertraagde afgifte (en dus die werking van dertien uur) ook betekent dat ik goed moet timen wanneer ik het neem en dat het niet zo handig is om dat te doen als ik een keertje lang uitslaap. Nu is timen niet mijn sterkste kant en plannen al helemaal niet, dus of dit nou echt de optimale oplossing is? Ik weet het niet.

En wat ik dan nu nog wil
Een paar weken geleden kwam ik tot de conclusie dat mijn huidige behandeling, op de farmacotherapie na, niet helemaal aansluit bij wat ik zou willen en denk nodig te hebben. Daarover ga ik hopelijk binnenkort in gesprek met mijn behandelaren, al heb ik al wel aangegeven dat ik mijn twijfels heb en na zou gaan denken over wat dan wel. Waar ik vooral behoefte aan heb, zijn praktische tips om sommige dingen wat gemakkelijker te maken. Misschien een soort basis-vaardigheden die iedereen op de wereld lijkt te hebben behalve ik? Gaandeweg ontdek ik natuurlijk wel bepaalde dingen over mijzelf, zoals dat ik bijvoorbeeld nooit (maar dan ook echt nooit) in de avond iets met mijn agenda en plannen moet doen, want daar word ik ontzettend prikkelbaar en onrustig van, terwijl daar in de ochtend genoeg ruimte voor is mijn hoofd. En denk dat ik de supermarkt zoveel mogelijk moet blijven ontwijken, haha! Maar zo is er vast nog meer waar ik niet van weet. Het zou fijn zijn om daar wat meer over te leren, zodat ik uiteindelijk misschien ook met minder (of zelfs zonder!) medicatie verder kan. Dat hoop ik.

You Might Also Like

8 reacties

  • Reageer Hester 07/01/2022 at 12:43

    Wat is dat eigenlijk een gepuzzel zeg, met medicijnen. Ik vind het wel knap om te lezen dat je hebt ontdekt hoe je hoofd ook kan werken en dat je je daar niet tegen verzet hebt (doet me een beetje denken aan een ‘what if I lose my sparkle’-trend op TikTok, https://www.tiktok.com/discover/what-if-i-lose-my-sparkle). Hopelijk vind je snel een medicijn dat het beste voor je werkt 🙂

    • Reageer Anne 09/01/2022 at 09:38

      Ja, dat is écht een gepuzzel! Ik realiseer me nu pas hoeveel geluk ik heb gehad dat de medicatie voor mijn bipolaire stoornis eigenlijk meteen goed leek te werken en daar weinig gedoe mee geweest is. En wat leuk, je linkje, ik ga het straks even rustig bekijken!

  • Reageer Luus 07/01/2022 at 20:34

    Op deze post was ik stiekem aan het wachten! Vooral om te kijken of het veel herkenning zou geven voor mezelf, en dat doet het. Ik wist dus ook tot dit jaar niet precies wat het precies inhoud bij vrouwen, maar herken alles in mezelf. Hier thuis was het ook precies hetzelfde met de memes, we hebben ook keihard zitten lachen erom en snapten niet waarom we het nu pas zagen. Al heb ik me niet laten testen en twijfel ik daar heel erg over. Ik kan mezelf nog niet helemaal overtuigen van de meerwaarde ervan, al overtuigen de verhalen me wel elke keer van mensen die lyrisch zijn over de rust in hun hoofd. Nog even over nadenken….
    Wat fijn trouwens dat er een oplossing voor je is en dat die redelijk goed past. Ik hoor vaak van mensen dat de uitwerking van de medicijnen heel erg vervelend is en hard aankomt. Klinkt alsof het langwerkende medicijn om die reden al fijner voor je is. Ik hoop ook dat je een behandeling kunt starten die beter past bij wat je nodig hebt! Misschien heb je er iets aan om eens te bekijken, ik heb goede verhalen gehoord over Eveline Roux. Maar moet bij je passen denk ik.

    • Reageer Anne 09/01/2022 at 09:40

      Mm, ik snap jouw gedachtegang echt heel goed! In mijn geval is het hele diagnostische proces anders gelopen en heb ik nooit echt nagedacht over of ik dat nou wel of niet wilde, maar ik snap dat het voor jou anders is. Ik denk dat het fijn voor je kan zijn om te weten dat dit aan de hand is zodat je je er nog meer in kan verdiepen, er over kan leren en misschien ook gerichte therapie zou kunnen volgen. En, als je dat zou willen, medicatie zou kunnen gebruiken. Aan de andere kant zijn de lasten die je ervaart misschien helemaal niet zodanig dat je al die moeite zou willen doen? Dat is denk ik voor iedereen weer anders. Thanks voor je tip, ik ga het eens opzoeken!

      • Reageer Luus 09/01/2022 at 15:11

        Ja bij jou ging het heel anders inderdaad.
        Ik heb dit jaar heel veel gelezen in Facebook-groepen. De fijnste vond ik de groepen die gericht zijn op alleen vrouwen (zo kom ik ook aan Eveline Roux, zij heeft een eigen groep). Daar ging ook eigenlijk het lampje pas echt branden. Door al die informatie is voor mezelf heel veel bevestigd en snap ik waarom ik in mijn jeugd was zoals ik was en dingen nu op een bepaalde manier aanpak. De drang om het dan nog door een professional te laten bevestigen is wat minder geworden. Het enige wat ik interessant zou vinden is praktische dingen leren (vooral het chaotische en de vergeetachtigheid en die enorme storm in mijn hoofd) om er in het dagelijks leven mee om te gaan (vooral dus het chaotische en de vergeetachtigheid). Wat jij ook al schreef. Maar daar heb ik niet per se een professional bij nodig, althans dat denk ik nu misschien heel naïef.
        En van de andere kant denk ik dan, zoals jij ook schreef, ik leef er al 36 jaar mee dus dan lukt de rest me ook nog wel 😉 Zo blijft het een beetje heen en weer schommelen. Wie weet dat ik ooit nog stappen onderneem. Dat heb ik dit jaar geprobeerd maar daar werd het meteen al zo moeilijk gemaakt dat ik al snel dacht, laat maar. De tijd zal het uitwijzen denk ik 🙂 Vond het wel heel fijn om je stukje te lezen!

        • Reageer Anne 10/01/2022 at 09:20

          Ja, ik kan me goed voorstellen dat het dan misschien niet meer zo nodig is om het te laten bevestigen. Het levert je misschien niet zoveel op, aan de andere kant opent het natuurlijk wel deuren naar behandeling, mocht je daar later alsnog behoefte aan hebben. Ik denk wel dat je zelf goed kan aanvoelen wat je daarin nodig hebt, althans, dat merk ik bij mezelf wel. Ik heb nu dus inderdaad ook echt die behoefte aan praktische tips en misschien ook wel het uitwisselen van ervaringen met anderen.

  • Reageer Ilona Wielinga 09/01/2022 at 16:43

    Wat lastig dat je jezelf er totaal niet in herkende. Denk dat een diagnose dan misschien ook niet helpend is. Of misschien met duidelijke uitleg (CGT?) wel.
    Toen ik anderhalf jaar geleden mijn diagnose autisme kreeg viel er juist heel veel op zijn plek en was het eindelijk een reden voor alles wat ik zelf al zolang niet begreep. Hopelijk kom je er een beetje uit met medicatie! (of wellicht ook een stukje omgaan met?)

    • Reageer Anne 10/01/2022 at 09:21

      Ah, ik denk dat juist eigenlijk wel! Misschien heb je mijn stuk een beetje anders geïnterpreteerd dan hoe ik het bedoelde, althans, dat lees ik een beetje in je reactie. Het is niet per se iets geweest dat ik als lastig heb ervaren. De uitleg die ik kreeg was zeker duidelijk en ik heb al langere tijd CGT (nu zo’n tweeënhalf jaar), maar dat is vooral ook gericht op mijn andere diagnoses.

    Laat een antwoord achter aan Hester Annuleer je reactie

    Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.