Mag het iets minder?

Ik zit er weer. Dit is vast mijn honderdste bezoek aan deze praktijk. Eigenlijk zouden we dat moeten vieren, met een stuk taart en champagne. Of is het niet iets om te vieren en zou ik moeten willen dat ik er zo snel mogelijk weg kom? Hij is laat, zoals altijd. Ik hoor zijn stem tegen iemand anders praten, maar ik kan niet volgen waar het over gaat. Uit de televisie klinkt weer muziek – instrumentale kerstliedjes, een beetje laat – en ik word er nog steeds niet ontspannen van. Er loopt iemand heen en weer, een psychologe. Ze draagt een wijde broek en ik vraag me af of ze dat doet omdat het hip is, of omdat ze het gewoon niet begrijpt. Ze kijkt me aan, begroet me en loopt dan weer verder. Ik kijk voor de twintigste keer op mijn telefoon. Ik verveel me.

Ik hoor mijn achternaam. Hij maakt het gebaar dat ik naar binnen mag, terwijl hij achter me met een doekje en een spray de stoel waar ik zojuist op zat, ontsmet. Wat een rare wereld, eigenlijk. Ik neem plaats op de stoel die precies anderhalve meter bij hem vandaan staat en leg mijn jas over de leuning. Deze stoel zou wel iets comfortabeler mogen zijn, bedenk ik me, want hier breng ik toch een uur op door. Ik zou wel zo’n lange bank willen, dat ik dan relaxed kan gaan liggen en hij me het hemd van het lijf vraagt. Maar zo gaat het niet, zo gaat het nooit.

Hij leest voor. Brabbelt een beetje. Flarden van verhalen die de psycholoog over me heeft geschreven, flarden van verhalen die de verpleegkundige over me heeft geschreven. ‘Stoppen met medicatie. Stoppen met medicatie?’. Hij kijkt me vragend aan. Ik haal eens diep adem: dit heb ik voorbereid. Ik heb een goed verhaal. Ik wil stoppen met één van mijn medicijnen omdat het me belemmert in mijn gewichtsverlies en ik alle vertrouwen heb dat het zonder dat medicijn ook goed zal gaan. Ik zeg het bijna alsof het niet over mij gaat, maar over een andere patiënt. Patiënt. Ik moet nog steeds wennen aan dat woord. Zo zie ik mezelf nog steeds niet, zelfs niet na bijna twee jaar.

Hij bekijkt me. Hij bekijkt me met zo’n blik die me bijna doorboort, waar ik niet aan kan ontsnappen. Ik voel me steeds kleiner worden, heb bijna spijt dat ik de vraag heb gesteld en weet zeker dat ik een negatief antwoord ga krijgen. De ruimte om me heen wordt weer een ruimte. Met een lelijk schilderij, troep op zijn bureau, een leeg a4-tje met aantekeningen en zijn colbert aan de deur van de kast. Ik vraag me af hoe ik eigenlijk ooit in deze situatie terecht ben gekomen? ‘Dat is goed,’ zegt hij tot mijn grote verbazing. Maar je moet wel op jezelf letten en je moet de mensen om je heen vragen om op je te letten. Zorg goed voor jezelf, zoals je dat de afgelopen maanden gedaan hebt. Zorg ervoor dat je blijft sporten, dat je gezond eet, dat je mensen spreekt en vertelt wat je bezighoudt. Let op de signalen.

Het is fijn om de toekomst vol vertrouwen tegemoet te zien. Toen ik begon met dit medicijn, durfde ik niet te vertrouwen op mijn eigen hoofd en vond ik dat ik pillen nodig had om dat te reguleren. Inmiddels weet ik wel beter: de omstandigheden zijn veranderd, ik heb veel geleerd en weet zeker dat het niet meer zo zal ontsporen als het deed. Dat kán gewoon niet meer. Het geeft me een krachtig gevoel, alsof ik weer controle heb. Alsof ik er weer ben. Alsof ik mezelf weer ben, maar dan met een beetje extra bagage en een beetje extra zelfvertrouwen.

Op mijn gezicht voel ik een grote glimlach. Het is gelukt. Eén stap dichterbij een leven zonder medicijnen.

 


  1. Audrey

    20 januari

    Prachtig geschreven weer! En wat een goed nieuws dat je met dit medicijn mag gaan stoppen, zeg. Echt top.

    • Anne

      20 januari

      Dankjewel Audrey, lief van je! En ja, heel fijn. Echt een stap in de goede richting weer 🙂

  2. Annelies

    20 januari

    Wat een mooie stap! Sterk bezig.

  3. marije

    20 januari

    Wat een held ben jij. Ik zat met een brok in mijn keel. Je schrijft dit zo mooi op, kwetsbaar maar ook een soort van spannend. Dank je wel hiervoor!!

    • Anne

      20 januari

      Dankjewel voor je lieve reacties altijd, Marije. Superfijn om te lezen. 🙂

  4. Wat een mooie stap! Ik heb vanmiddag een gesprek hierover, vooral omdat ik zelf het idee heb dat het weinig doet. Dus dan liever zonder dan met.

    • Anne

      20 januari

      Wat spannend! Ja, dat kan ik helemaal begrijpen. Succes vanmiddag!

  5. Irene

    20 januari

    Ik las het hier al ergens, maar zo spannend Anne! Het lijkt me fijn om deze stap te durven en kunnen zetten. En ik hou zo van je schrijfsels.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.