Loesje, kijk omhoog

De dagen zijn vol. Te vol. En dat terwijl ik pas nog schreef dat ik me verveelde, klaar was met de lange dagen thuis. Dat ben ik nog steeds en ja, ik geloof heilig dat je je kunt vervelen ook al heb je veel afspraken en dat veel afspraken maar een relatief begrip is. Waarschijnlijk draait een ander zijn hand hier niet voor om, maar voor mij is het veel. Ik bezoek mijn psychiater weer op de praktijk, ik heb een afspraak met de leefstijlcoach (heb ik daar ooit over verteld? waarschijnlijk niet) en ga naar mijn werk toe. Ondertussen zie ik mensen, moet ik beeldbellen, heb ik muziektheater en heeft Jula haar allereerste kinderfeestje.

Mijn hoofd gaat dan een beetje op slot, lijkt het wel. Ook al schrijf ik uit wat ik allemaal moet doen, heb ik tegenwoordig zelfs heel georganiseerd een agenda waarin ik al mijn afspraken schrijf, en heb ik overzicht: toch voelt het dan alsof ik het overzicht kwijt ben en ik de dagen één voor één moet overleven. Ik weet niet waarom dat zo voelt. In mijn hoofd zie ik mijn agenda voor me in blokken (want ja, eens een beelddenker, altijd een beelddenker) en ik zie alleen maar grote, rode blokken en geen ruimte om tot rust te komen. Vooral die ruimte om tot rust te komen heb ik nodig en die zie ik even niet meer. Vanaf nu tot aan maandag wordt het rennen, vliegen, nog meer rennen en vooral veel autorijden. Laat dat nou net hetgeen zijn dat ik het minst graag doe als ik me gestresst voel.

Wat dan helpt? Even van een afstandje kijken, denk ik. Proberen om ruimte te vinden ergens tussen die grote, rode blokken en die tijd ook daadwerkelijk te nemen. Het niet allemaal zien als tijd waarin ik ‘aan’ hoef te staan, maar ook momenten te zien waarop ik even een tandje langzamer kan draaien. Als ik bij mijn ouders slaap, bijvoorbeeld. Misschien kan ik wel een beetje uitslapen en mag ik Jula al vroeg naar beneden sturen, zodat ik daar een beetje bij kan komen. Of vrijdagochtend: dan hoef ik eigenlijk niets. Het grote gevaar (nouja, zo groot is het niet, en gevaarlijk eigenlijk ook niet) schuilt erin dat ik mijn tijd ‘verslaap’ en steeds kies voor slapen om bij te komen, waardoor ik weinig doe dat me echt oplaadt. En dat heb ik wel nodig. Even muziek maken thuis, bijvoorbeeld. Of schrijven hier. Of even rustig verder lezen in mijn boek (ik lees het vervolg op de Hongerspelen en dat is echt heel erg spannend!).

Rustige muziek luisteren, dat helpt ook altijd. Naar buiten, de natuur in.  Ademhalingsoefeningen doen, of even mediteren. Mooie gedichten opzoeken (deze, van Rutger Kopland bijvoorbeeld). Ik weet echt wel wat ik moet doen om ervoor te zorgen dat dit beheersbaar blijft en ik niet alleen nog maar stress adem. Want dat is waar ik bang voor ben. Dat is eigenlijk het grote probleem. Dat ik bang ben dat ik de komende dagen alleen maar heel veel stress ga ervaren en nergens meer van kan genieten. Maar hé, zoals ik al schreef: ik weet wat ik moet doen. Dat is de winst van een jaar goede therapie. Ik weet hoe dit bij mij werkt, ik weet dat het niet alleen komt door een drukke week, maar vooral door grotere stress zoals verhuizen (aaah!) en een nieuwe baan (nog een keer aaah!) die daar ergens onder zit te broeden. Dan komen de angsten langzaam weer omhoog, maar ook dáárvan weet ik heel goed hoe ik ze moet beheersen. Gelukkig. Dus er is niets aan de hand.

En ondertussen luister ik dit liedje op repeat, want dan komt alles goed. Echt waar, want: ‘wat dringend is, is relatief’.

3 Reacties
  • Irene
    Geplaatst op 10:44h, 01 juli Beantwoorden

    Hé, ziet het er hier anders uit of heb ik dat gewoon een tijd terug gemist?

    Ik begrijp je gevoel heel erg, het kan me zelf ook overvallen op momenten dat ik te veel plannen heb en ik geen overzicht zie, ondanks mijn agenda. Ik hield alles digitaal bij maar ik heb nu terug een planner gekocht waarin ik ook blokken kan maken voor mijn afspraken zodat ik beter kan inschatten hoeveel dingen ik doe die me energie kosten en hoeveel tijd ik heb om dingen te doen die me energie geven.

    Gelukkig weet je hoe je er mee om kunt gaan. Dat doet veel :) Jezelf er af en toe eens aan herinneren dat het wel los loopt en goed komt.

    • Anne
      Geplaatst op 13:29h, 01 juli Beantwoorden

      Het ziet er hier sinds vandaag anders uit ;-) Ik was het oude zat, na een tijdje begint het te kriebelen en dan wil ik weer wat nieuws.
      En fijn dat je het herkent. Nouja, niet fijn voor jou, maar wel fijn voor mij dat ik niet de enige ben. ;-) Ik heb inderdaad ook wat meer overzicht sinds ik een papieren planner heb en niet alles meer in mijn telefoon prop. Maar het blijft voor mij moeilijk om dan rust in te plannen op de één of andere manier. En ja, dat laatste is heel belangrijk!

  • Saskia
    Geplaatst op 10:17h, 07 juli Beantwoorden

    Oh soms is dit gevoel zeker wel herkenbaar. Hopelijk loopt alles een beetje los en wordt het daardoor ook rustiger in je hoofd.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.