Verhaaltjes

Mijn liefde voor dat meisje van zes – bijna zeven hoor, mam

oktober 13, 2022

Ze heeft me veranderd. Niet op de manier waarop je zo vaak hoort dat ouders veranderen, maar vooral op de manier dat ik geleerd heb om zachter voor mezelf te kunnen zijn. Want waarom vind ik dat zij wel wel de hele dag op de bank mag liggen en niets doen als ze ziek is en moet ik maar negeren dat ik pijn heb, een pijnstiller nemen en gewoon doorgaan? Waarom mag ik niet gewoon verdrietig zijn als er iets gebeurt dat niet leuk is, of boos worden? Waarom mag ik niet af en toe gewoon nog spelen, de ochtend beginnen met het dansen van de macarena of heel, maar dan ook heel, hard meezingen met mijn lievelingsliedje als ik die hoor in de supermarkt?

Soms zegt ze iets, zonder dat ze het in de gaten heeft, en slaat ze precies de spijker op z’n kop. Haalt mijn knuffel op (omdat zij vond dat ik ook een knuffel moest hebben) als ik verdrietig ben, zegt dat ik wel heel erg aan het mopperen ben als ik weer eens iets kwijt ben geraakt en het nergens meer kan vinden en geeft me een knuffel als ik niet eens zeg dat ik die eigenlijk heel hard nodig heb.

We spelen samen, soms oneindig lang, in een fantasiewereld waarin zij een wolfje is dat ooit een puppy was en niet kan praten, maar wel kan miauwen en blaffen en geadopteerd is door mij en mijn familie en niet boos is, wel veel mag, maar ook ondeugend is. Het is een spel waarin de regels heel duidelijk zijn en waarin vooral heel veel liefde is, maar dan zonder woorden. Ze is dan weer even klein, heeft nog meer nabijheid nodig, wil knuffelen en geaaid worden en dat is het dan vooral. Ze verandert tijdens het spelen de regels en, ook al ben ik het baasje van dit magische wolfje, bepaalt wel zelf wat wel en niet mag.

Als ik, voor ik naar bed ga, nog even door de deuropening gluur om te kijken of ze lekker ligt te slapen, gebeurt er meer dan ik ooit had kunnen denken te voelen. Dat ik niet kan wachten tot ze ouder wordt, naar de middelbare school gaat, weet ik veel wat allemaal gaat doen, maar vooral steeds meer wordt wie ze is. En dat ik tegelijkertijd wil dat ze voor eeuwig zes – maar bijna zeven, hoor – blijft en tegen me aan leunt in de bioscoop als de film net iets te spannend is, altijd als eerste mag beginnen met een spelletje (ook als de regels eigenlijk anders zijn) en lacht om de rare liedjes die ik met enige regelmaat zing als we samen in de auto zitten. Ik kan niet wachten op alles, maar het mag ook nog wel even duren.

Ze leerde me dat het echt oké is om onzeker te zijn over dingen, maar dat je nooit hoeft te twijfelen aan hoe iets voelt. Door steeds meer mijn weg te vinden in het ouderschap, te weten hoe ik ben als moeder en hoe ik wil zijn als moeder en dat dat eigenlijk gewoon precies is zoals ik ben. Dat het, misschien wel voor het eerst, zo is dat ik niet denk dat iets nog beter zou moeten kunnen, anders zou moeten of dat ik niet goed genoeg ben. Dit kan ik, dit is wat ik doe: liefde geven. Oneindig veel.

Ik kan me niet voorstellen dat ze er ooit niet was in mijn leven. Dat er niemand was om twintigduizend varianten op de namen van onze katten te bedenken, of eigenlijk ook: dat er niemand zou zijn die net zo veel houdt van die twee beesten als ik doe. Niemand die meedoet met de rare spelletjes die ik bedenk en er dan zelf nog een raarder spelletje van weet te maken, niemand die net zo lelijk kan dansen als ik dat kan (vooral in de auto) en dan, als er allemaal mensen naar ons kijken, ineens roept ‘maham, nu even normaal doen hoor’. Ik kan me niet voorstellen dat ze anders zou zijn, dat ze niet zo lief, zo grappig en zo innemend was als ze is.

Meisjes van zes zijn fantastisch, maar ik heb zo’n vermoeden dat meisjes van zeven dat ook gewoon zijn.

2 Comments

  • Reply Luus oktober 15, 2022 at 4:58 am

    Mooi Anne, en ik herken een heleboel! Ik moet dan altijd denken aan de zin: ‘ze vult een leeg plekje op waarvan ik niet wist eens wist dat het er was’.

    • Reply anne oktober 17, 2022 at 6:10 am

      Wat een mooie zin, ja. Dankjewel voor het delen!

    Leave a Reply