Dagboekjes

Dagboekje 6

oktober 10, 2022

Maandag

Dit is hoe de maandag begint: een slapende kat op Jula’s bed (dat ik nog moest opmaken, maar ik had al zo’n vermoeden dat er een kat zou liggen en dus had ik het dekentje er vast neergelegd). Te lief, dit. Ik voel me fysiek best wel weer goed, in ieder geval beter dan het weekend hiervoor, maar voel ook wel dat ik nog rustig aan moet doen.

Ik heb een werkafspraak die ik belangrijk genoeg vind om door te laten gaan, dus daar ga ik naartoe en verder doe ik niet zo heel veel bijzonders.

Dinsdag

Vandaag ben ik aan het werk, vrijwel de hele dag. Ik merk wel dat ik me niet zo goed kan concentreren en eigenlijk gewoon nog heel moe ben van het ziek zijn. In de avond ga ik met Laura naar een concert van Heather Nova in de kerk in Nijmegen. Als ik mijn auto parkeer in de parkeergarage en met de roltrap omhoog ga, beland ik ineens in dit. Lijkt wel surrealistisch, zo’n kermis bovengronds en stilte ondergronds.

Het concert is prachtig. Ik werd meegevraagd door Laura en ken zelf maar weinig van de muziek van deze vrouw, maar ik ben echt onder de indruk. Ze zingt zó zuiver, daar kan ik nog wat van leren, ha! Ook mooi: in één van de raampjes bovenin de kerk zie ik steeds het reuzenrad voorbij komen, van de kermis op het plein.

Woensdag

In de middag haal ik Jula weer op. Yes! Ze sprint meteen naar het buurmeisje om samen te spelen en ineens ontstaat er een trampoline-fotosessie (met de schattigste foto’s ooit, geloof me).

En deze kat kijkt toe.

Donderdag

In de ochtend breng ik Jula naar school en daarna ga ik met m’n moeder naar één van m’n favoriete kringloopwinkels (en nog een paar daarna, ha). Daarna haal ik Jula op en ga ik terug naar mijn ouders, want ik heb een belafspraak met een arts en die belt precies als we anders in de auto zouden zitten. De afspraak is goed, het heeft te maken met mijn allergieën en er wordt verder onderzoek gedaan.

Aan het einde van de middag gaan we naar zwemles en dan naar huis: we zijn allebei heel, heel moe.

Vrijdag

Ik maak vandaag geen foto’s en dat vind ik eigenlijk best een goed teken. Ik breng Jula in de ochtend naar school en ga daarna even slapen (daar was ik aan toe), een muur verven (vind ik gewoon leuk) en aan het einde van de middag ga ik naar mijn moeder toe. We eten samen en dan haal ik Jula op bij een vriendin: daar mocht ze in de middag spelen én was ze uitgenodigd voor het avondeten.

Zaterdag

Jula heeft bedacht dat ze vandaag een pyjamadag wil houden, maar als ik voorstel dat we ook een taart kunnen bakken, wordt dat het plan. Sinds ze op vakantie iedere ochtend zelf broodjes haalde bij het winkeltje op de camping wil ze ook een keertje in haar eentje naar de supermarkt hier, die zit om de hoek. Vandaag is de dag. Ik geef haar een lijstje mee met de ingrediënten en dit is waar ze mee terug komt: een zak m&ms. Dat vind ik echt het allerliefste ooit.

Ze vertelt, als ze terug is, dat het eigenlijk nog net iets te spannend is en dus concluderen we dat het goed is dat ze het geprobeerd heeft, omdat we nu weten dat het nog te spannend is. Dat vindt zij ook.

We maken de taart en dan gaan we spelen. Het is lang geleden dat Jula zin had om hiermee te spelen en dus spelen we kringloopwinkeltje. Toch wel een beetje haar favoriet. Eigenlijk speelt zij en zit ik er vooral bij voor de gezelligheid.

Daarna ontspoort het een beetje – maar niet echt, hoor – want er komt een buurmeisje en we eten met z’n drieën een stukje taart. Jula vraagt zich af hoe het zou voelen als ze haar gezicht in de taart duwt en ik zeg dat ze dat maar gewoon moet proberen. Dat gebeurt. En daarna wordt er meteen gedoucht, haha.

We doen heerlijk rustig aan de rest van de dag.

Zondag

Voorafgaand aan dit vredige tafereel (het maken van een verlanglijstje voor Jula, lees: alles uitknippen uit het speelgoedboek en op losse A4-tjes plakken) gebeurde er iets HEEL SPANNENDS in ons leven.

Ik kwam beneden, zonder lenzen, en zag iets ondefinieerbaars liggen op de vloer in de woonkamer. Ik dacht (nee, ik hoopte) dat het een blaadje van een plant was, maar ergens wist ik wel beter en dus vroeg ik aan Jula of het een echte muis was. Dat was het. Nu was ik er heilig van overtuigd dat het me nooit zou lukken om zo’n situatie in mijn eentje op te lossen (of: in mijn eentje met Jula, maar dan dus alsnog vooral ik). Jula keek me aan en zei: ‘mama, we kunnen dit’ en dus deed ik mijn uiterste best. Maar echt. Zonder te gillen (oké, één keer misschien een beetje) veegde ik het muisje op, wikkelde hem in een zakje en gooide hem weg. Mijn hart, echt. Ik vond het vooral ineens heel zielig voor dat arme muisje. Wie ben ik?

Dit was denk ik de schuldige. Of nou: ik weet het wel zeker. Hij bleef namelijk steeds weer teruglopen naar de plek waar het muisje lag (zelfs toen ik gedweild had zodat het er niet meer naar zou ruiken!). Hoe dan ook, de rest van de dag heeft hij vrijwel alleen maar geslapen want hij was natuurlijk helemaal uitgeput van zijn nachtelijke avonturen.

De rest van de dag zijn er vriendinnen van Jula bij ons aan het spelen, zingen we nog maar eens een liedje op de ukelele en ben ik eigenlijk nog steeds heel moe.

10 Comments

  • Reply Luus oktober 10, 2022 at 11:55 am

    Wat fijn om te lezen dat je je lichamelijk weer wat beter voelt! Nu hopelijk de moeheid ook snel weer weg.
    En hoe schattig dat Jula met M&M’s thuis kwam 😀

    • Reply anne oktober 13, 2022 at 6:59 pm

      Ja, ik vond het ook echt zó lief. Toen we even later in de supermarkt waren, lag er heel laag in een schap ook een doosje aardbeien (en de andere aardbeien allemaal heel hoog). Ik zei: ‘oh, kijk nou, dit ligt hier gewoon klaar voor ons’ en toen vertelde ze dat ze iemand had gevraagd om dit voor haar te pakken, maar toen had bedacht dat ze het toch echt niet durfde en voor de M&M’s was gegaan. 😉

      • Reply Luus oktober 15, 2022 at 4:59 am

        Ahhhh zo schattig! <3

  • Reply Bianca oktober 10, 2022 at 3:25 pm

    Oh Anne wat een heerlijke dagboekjes maak jij! En omdat ik weet hoe jij praat is het net alsof ik jou hoor praten als ik lees 🙂 Bedankt voor weer wat glimlachen en ik hoop dat je je snel helemaal weer oké voelt!

    • Reply anne oktober 13, 2022 at 6:59 pm

      Wat lief Bianca! Dankjewel 🙂 En dat hoop ik ook!

  • Reply Blog by Linda oktober 11, 2022 at 7:21 am

    Ohhh, die muis! Ik snap wel dat dat niet een verrassing is waar je op zit te wachten. Al zal de kat het nog zo goed bedoeld hebben 😛 En wat lief, alleen met M&M’s terugkomen en niks anders van het lijstje meenemen omdat het spannend was 🙂

    • Reply anne oktober 13, 2022 at 7:00 pm

      Haha ja, ik ben echt zo’n sukkel met dat soort dingen (ik vond dode kikkers ook echt vre-se-lijk), dus de muis was wel next level. Maar ik ben ook trots dat het gelukt is 😉

  • Reply Daenelia oktober 13, 2022 at 8:13 am

    Praktische tip om zielige muisjes of andere prooi-slachtoffertjes op te ruimen: ik gebruikte een plastic zakje – eventueel eerst een tissue of keukenpapiertje over het slachtoffer leggen – net alsof je een hondendrol opruimt. Open het zakje, steek je hand er in en grijp het muisje op. Stroop het zakje van je hand af terwijl je het muisje vasthoudt, en voila: muisje in zakje. Knoopje er in en klaar.
    Wij hadden ook een echte jaagster in huis. Zij kwam wel eens terug met een levende muis, in de avond, die ze in onze slaapkamer losliet terwijl we net in bed lagen. Enig … niet.

    • Reply anne oktober 13, 2022 at 7:01 pm

      Oh! Dat klinkt wel als een stap te ver nog voor mij 😉 Maar misschien is het wel handiger. Ik moet er dan alleen zo dicht bij in de buurt komen, ik krijg alleen al rillingen van het idee. Laat ik vooral hopen dat het gewoon nooit meer gaat gebeuren 😉 En ai.. dat klinkt heel heel heel eng, haha!

  • Reply Lauradenkt oktober 19, 2022 at 12:52 pm

    Volgens mij ben jij echt een leuke moeder (vind dat over die taart en hoe het voelt om met je gezicht in een taart te zitten zo leuk)!

  • Leave a Reply