Dagboekjes

Dagboekje 5

oktober 3, 2022

Maandag

Het is maandag en als ik wakker word en probeer op te staan, voel ik dat mijn benen nogal pijnlijk zijn van dat rennen van de dag ervoor. Dat was te verwachten. Ik breng Jula naar school (en doe een high five met de vader van een klasgenootje van haar omdat we dit keer allebei op tijd zijn, yes!) en dan rij ik terug naar huis.

Ik ben deze week een weekje vrij: Jula is de hele week bij mij én ik heb de weken hiervoor meer gewerkt dan gewoonlijk, dus haal het op deze manier weer in. Ik heb me voorgenomen om rustig aan te doen. Het lukt niet helemaal. Jula wil heel graag haar bed naar beneden (ze heeft een halfhoogslaper waar je de poten onderuit kan halen, waardoor het een normaal eenpersoonsbed is) en dat vind ik wel een leuk klusje. Het lukt wonderbaarlijk snel, dus daarna besluit ik om ook nog even wat beschadigingen op de verf van de muur bij te werken en voor ik het weet ben ik vrijwel het hele huis aan het schilderen. Oeps.

Aan het einde van de middag brengt mijn moeder Jula weer bij mij. Jula is meer dan verrast over haar kamer (‘ik dacht dat je dat pas zou doen op mijn verjaardag, ofzo’ roept ze uit) en verdwijnt vrijwel gelijk naar boven om daar te gaan spelen.

Oh en in de categorie goed nieuws: Fendi heeft besloten dat hij niet meer boos op me is en komt weer knuffelen als vanouds. Inclusief pootjes op m’n hals, uiteindelijk. Deze kat. Ik hou van ‘m.

Dinsdag

Ik slaap echt vre-se-lijk. Ik denk dat ik de halve nacht wakker lig en dat heb ik de laatste tijd wel vaker en ik word er een beetje moedeloos van. Ik weet ook dat dat niet per se helpt, maar dat is nou eenmaal hoe dat gaat. Nadat ik Jula naar school heb gebracht, rij ik door naar Nijmegen om koffie te drinken bij een vriend. Eenmaal thuis is het tijd om verder te gaan met mijn schilderwerk, natuurlijk. Ik onderschat telkens hoeveel werk het eigenlijk is (en ook hoe onvoorbereid ik dit doe, dus dat het dan ook een zootje wordt en je dat dan weer moet opruimen).

Jula logeert een nachtje bij mijn ouders. En ik? Ik voel me een beetje ziekig.

Woensdag

Ik ben wel wat later gaan slapen dan normaal, maar word rond mijn gewone tijd wakker en voel me beroerd. Vannacht was ik ineens verkouden, nu voel ik me koortsig en zie ik op tegen de dag. Ik twijfel over wat het beste is om te doen: mijn afspraken afzeggen en proberen rust te nemen of juist even in beweging komen? Ik kies voor het laatste en doe natuurlijk nét iets te veel. Uiteindelijk haal ik Jula op, die nog even heen en weer wil op de kabelbaan, wat ik snap, want dat is ook fantastisch en rij ik naar mijn ouders omdat Jula even naar de wc moet.

Eenmaal daar voel ik eigenlijk pas hoe ontzettend niet lekker ik me voel. Jula mag (en wil heel graag) nog een nachtje bij mijn ouders slapen, dus ik laat haar daar en rij naar huis. En kruip meteen in bed.

Donderdag

Inmiddels voel ik me wel echt ellendig en dus besluit ik om even langs de huisarts te gaan. Conclusie? Een dikke vette nierbekkenontsteking. Au. Waarschijnlijk sluimerde er al langere tijd een infectie die ik mogelijk genegeerd had (ahum, niets voor mij) en is het nu uitgegroeid tot deze ellende. Het doet pijn én ik ben helemaal uitgeput.

Vrijdag

Ik doe nog niet veel anders dan in bed liggen en slapen. Ik slaap zo ontzettend veel dat ik me telkens in de avond weer zorgen maak of ik wel de nacht kan doorslapen, maar zonder problemen maak ik dan weer een nacht van twaalf uur. Het lijf zal het nodig hebben, denk ik dan maar. Aan het einde van de middag moet ik nog even langs de huisarts (en gelukkig gaat mijn moeder even mee) omdat ik me slechter voel ondanks de antibiotica, maar gelukkig zijn mijn waarden nog goed en hoef ik niet naar het ziekenhuis. HALLELUJA.

Zaterdag

Zaterdagochtend ben ik nog een hoopje ellende, maar in de middag begin ik me iets levendiger te voelen. Aan het begin van de avond wil ik mijn antibiotica nemen en ontdek ik dat het op is. Het blijkt dat de apotheek me niet voldoende heeft meegegeven (en dat heel omslachtig heeft gecommuniceerd) en de andere tabletten niet in de kluis heeft gelegd, waardoor ik het niet op kan halen. Dat betekent dat ik eerst een half uur aan de lijn hang met de huisartsenpost en vervolgens nog heen en weer moet naar het ziekenhuis om de andere tabletten op te halen. Niet leuk.

Zondag

Ik word wakker en ik voel me eigenlijk best goed. Hoera! Ik slaap nog wel heel lang, en dat vindt Flip een beetje saai, maar aan het begin van de middag voel ik me eigenlijk wel weer mezelf.

In de middag komt mijn moeder weer even langs en dan ga ik heeeeeeeerlijk zingen en pianospelen. Dat was te lang geleden en al dat slapen heeft mijn stem ook nog eens goed gedaan, dus het is meer dan fijn en ik wil nooit meer iets anders doen. 😉

Het was niet zo’n enerverende week en dat terwijl ik oorspronkelijk allemaal leuke plannen had. Maar hé, knuffelen met je katten, veel slapen en waterijsjes eten (gewoon, omdat je koorts hebt) is zo nu en dan ook misschien wel oké.

1 Comment

  • Reply Luus oktober 4, 2022 at 5:52 pm

    Oh man, hetzelfde wat ik een aantal weken (of is het inmiddels alweer maanden?) gehad heb met die stomme blaasontsteking/nierbekkenontsteking. Ik vond dat toen zooo raar dat je daar een hele lange tijd niets van kunt voelen… Tenminste, zo had ik het. En dan ineens, boem, hartstikke ziek en ellendig. Gelukkig voelde je je aan het einde van de week dan toch weer een beetje opkrabbelen!
    Ik hoop dat volgende week een betere week wordt voor je 🙂

  • Leave a Reply