Verhaaltjes

Hoi wereld, ik probeer te zeggen wat ik voel

september 20, 2022

Ik schrijf niet meer. Eigenlijk schrijf ik niet meer, want zodra ik me voorneem om het te gaan doen, wordt het stil. Dan denk ik aan de man in de reclame op YouTube die iets zegt over ‘hoor jij ook een stem in je hoofd als je leest? Stop daarmee!’ en voor ik het weet ben ik aan het opzoeken hoe dat eigenlijk werkt en waarom deze man vindt dat ik daar mee moet stoppen. En de vijf minuten die ik dan heb, of soms het half uur of soms misschien wel langer, gaan op aan dingen die ik niet eens per se wil weten.

Soms merk ik dat ik me ineens druk maak over dingen waar ik me nooit druk over zou maken. Dingen die, in mijn hoofd, betekenen dat je echt volwassen bent (en dat het je ook lukt om dat te zijn). Weten hoe je een vriezer ontdooit, bijvoorbeeld. Of zwarte plekjes in het kitrandje tussen de vloer en de tegels op de muur van de badkamer schoonmaken. En dat het dan ook lukt en, vooral dit, dat je dan niet stopt totdat het gelukt is. Alsof het een missie is, alsof ik iets moet bewijzen. Alsof ik aan iemand (aan mezelf, misschien) moet laten zien dat ik het heus wel kan. Dingen die volwassen mensen doen.

Ik maak lijstjes met alles dat nog zou moeten, omdat iemand tegen me zegt dat ik dat het beste kan doen. Ik maak lijstjes met kleuren, met vakjes, met tijdsaanduidingen, met alles wat ik maar kan doen om ervoor te zorgen dat het lukt. Het liefst wil ik alles in één keer af kunnen strepen: gewoon doorgaan, dat alles gedaan is, dat ik uit kan rusten. Maar weet je wat er gebeurt als ik alles heb afgevinkt? Dan komt er iets nieuws bij. En nog iets, en nog iets en voelt het als eindeloos om uit te voeren, maar tegelijkertijd als dat wat nodig is om het te laten lukken. En ik weet nog niet precies wat het dan eigenlijk is is.

Soms probeer ik even te zitten en niets te doen. Of niets te doen dat nuttig is, in ieder geval. Ik verheug me al maanden op het nieuwe seizoen van mijn lievelingsserie (eigenlijk de enige die ik ook echt kijk), maar zodra ik weet dat de eerste aflevering er is, stel ik het uit. Eerst moet dit en dit en dit nog en dan moet ik maar hopen dat ik de rust kan vinden om te kijken, zo denk ik dan. En als ik dan eindelijk even zit, ben ik na tien minuten weer aan het nadenken over alles. Alles. Niet alleen dat wat nog moet, maar ook dat wat al geweest is. Over wat nou het beste is, wat niet het beste is, hoe je nou eigenlijk goed voor jezelf kan zorgen, of het nou beter is om maar gewoon te rusten en waarom ik zo intens, maar dan ook intens, chagrijnig kan worden van het maken van een planning. En het dan toch doe. Om het vervolgens te negeren.

En dan is er ineens zo’n weekend, waarvan er de laatste maanden wel vaker wat zijn geweest. Dat ik moe ben, zelfs koorts krijg, alleen maar wil slapen, alleen maar continu in slaap val en eigenlijk niets anders doe dan dat. ‘Zie je wel,’ zeg ik dan tegen mezelf, ‘dan had je ook maar uit moeten rusten’. En dan, als ik dan besluit om maar te gaan slapen en te doen wat ik denk dat goed is, ben ik daarna drukker dan ooit: alles moet ingehaald worden. Al die loze momenten, alles wat ik in die tijd had kunnen doen, dat moet nu dan maar in de rest van de dagen. En ook: ‘zie je wel, als je er aan toegeeft, dan gebeurt er niets meer.’

Ik denk dat het gevaar is van veel voelen – zowel fijn als minder fijn – ook is dat je het soms maar even uitzet. Misschien wel zonder er bij na te denken: alleen nog maar leven in je hoofd. Nadenken over wat je doet en waarom je dat dan doet en hoe je er voor kan zorgen dat het anders wordt en dat je het dus anders gaat doen.

Ik schrijf niet meer, dat wilde ik eigenlijk vertellen. Ik vind er de tijd niet meer voor, ik hoor de verhalen niet meer (en soms hoor ik ze, maar weet ik niet hoe ik eigenlijk moet vertellen wat ik heb gehoord) en soms – of eigenlijk meestal – weet ik vooral niet zo goed wat ik voel en hoe ik daar dan wel woorden aan zou moeten geven. Ik zing nog wel, soms veel, vaak in de auto. Omdat er dan niets anders is wat ik kan doen behalve een beetje opletten op de weg en dus zing ik. Ik zing en denk altijd, maar ook echt altijd dat ik dat vaker moet doen, de tijd voor moet nemen, dat dat toch wel echt is wat de bedoeling is. En dan, als ik ben waar ik moet zijn, stap ik de auto uit en vergeet ik alles wat ik daarvoor even voelde.

En zo nu en dan, als er iets gebeurt dat niet leuk is (of eigenlijk in de categorie helemaal niet leuk hoort), hoor ik mezelf praten. Ik bedenk voors en tegens, probeer te relativeren, zeg tegen mezelf dat ik echt wel wat gewend ben en dat het me niet hoeft te raken. Soms zeg ik het zelfs letterlijk hardop. ‘Nee hoor, het is oké.’ Maar ik heb nog niet eens kunnen voelen of het dat wel of niet is, ik heb er nog niet over geschreven, ik heb er nog niet over gezongen, het vond nog niet eens een melodie en eigenlijk was het er nog niet eens.

Vanavond zocht ik op Google naar een antwoord op de vraag ‘hoe ga je om met verdriet?’ en wilde ik eigenlijk daar achter zetten ‘als een normaal mens’, maar besloot ik dat niet te doen. Want dan zijn er vast minder resultaten.

5 Comments

  • Reply hemelsgroen september 21, 2022 at 10:28 am

    Hoi Anne,
    Ik lees en leef met je mee. Wat als Google je vraag zou beantwoorden met ‘zingen’?
    x

  • Reply Irene september 21, 2022 at 11:39 am

    ❤️❤️❤️
    Knuffels!

  • Reply Luus september 21, 2022 at 3:11 pm

    Een dikke knuffel van mij! Ik hoop dat je snel wat meer balans kunt vinden tussen voelen en niet voelen en er op een fijne manier uiting aan kunt geven. Of dat nou zingen of schrijven is, of hardlopen of tegen een vriendin. ❤️

  • Reply Malu september 21, 2022 at 4:18 pm

    Lieve anne,

    Ik hoor en lees wat je schrijft. Ik schrijf ook al een tijd niet meer omdat tegen mij is gezegd dat het beter is. Ik maak ook lijstjes en soms zet ik een streep erdoor. Komt morgen wel. Het veel voelen, willen vertellen maar het soms ook even laten lijkt mij heel gezond. Zing maar. Denk maar. En als je het niet weet, vraag dan hulp.

    Liefs!

  • Reply Nina september 24, 2022 at 11:53 am

    <3

  • Leave a Reply