Dagboekjes

Dagboekje 2

augustus 12, 2022

Dit concept stond eigenlijk gewoon al klaar om geplaatst te worden, maar ik vergat weer even dat ik een blog heb en daar regelmatig iets probeer te plaatsen. Hoe dan ook: nu dacht ik er aan, dus nu plaats ik ‘m maar met een beetje vertraging.

Maandag

Het is maandag! Ik moet vandaag mijn auto naar de garage brengen en bedenk een plannetje om samen met Jula weer terug te rennen. Het is maar 900 meter hoor, voor je denkt dat ik het kind dwing tot kilometers en kilometers. Voor we vertrekken is er wel wat discussie over deze outfit: ze wil het per se dragen (met blote buik) en omdat ik erg geloof in het ‘pick your battles’-principe laat ik deze gaan en hobbelt ze dus door de straten van ons dorp in een lila ensemble. Samen hardlopen is wel écht erg leuk.

In de middag haalt mijn moeder ons op en gaan we met z’n drieën nog even de stad in. Daarna eten we bij mijn ouders, mijn broer is er ook.

Dinsdag

Deze ochtend begint met broodjes uit de oven, een sapje en koffie (voor mij, dan). We doen rustig aan en kijken samen Jula’s nieuwe lievelingsfilmpje (over een hond die kan praten, best vermakelijk) en halen dan de auto weer op. We doen vervolgens nog wat boodschappen en ik merk dat Jula misschien toch wel wat te laat naar bed is gegaan de laatste dagen. Ik merk ook dat ik moe ben, dat het best pittig is om twee weken in mijn eentje voor Jula te zorgen (hoe gezellig het ook is, laat dat duidelijk zijn) en door een stom nieuwtje van de avond ervoor ben ik ook nog een beetje boos en verdrietig. Geen fijne combinatie.

Het is fijn dat ik het met Jula kan bespreken. Dat we allebei niet lekker in ons vel zitten, maar dat we wel een fijne dag willen. We overleggen hoe we dat dan zouden kunnen doen en besluiten om lekker te gaan zwemmen. Het is een perfect idee. Tijdens het zwemmen krijg ik een berichtje van de moeder van Jula’s zwem-vriendin met de vraag of we met ze mee uit eten willen en daar hebben we eigenlijk best wel zin in.

Het eten is gezellig, maar het wordt toch weer iets later dan ik eigenlijk had bedacht. Als we thuis zijn, is deze knappe kat op ons aan het wachten en Fendi ligt op het kussen in de vensterbank. Gelukkig, want de laatste tijd is Fendi veel van huis. Al een tijd geleden kreeg ik een keer een foto doorgestuurd van achterburen met de vraag of we de kat herkenden: het was een foto van Fendi op een tuinstoel bij iemand anders. Ik vertelde dat het onze kat was en degene die mij appte, vertelde dat de buren bij wie Fendi zoveel was, hem wel wilden houden. Ze gaven hem ook af en toe eten (en dat kon ik merken, want hij wilde thuis steeds minder eten) en begrepen niet zo goed dat hij daarom zoveel tijd bij ze doorbracht. Na een tijdje kwam Fendi toch weer meer thuis, maar tijdens onze vakantie, kreeg ik weer een bericht. De achterburen vroegen zich af of Fendi’s baasje zich nog wel om hem bekommerde omdat hij zoveel tijd bij hen doorbracht. Wat bleek: ze gaven hem weer eten, ze hadden zelfs speciaal voor hem kattenvoer gekocht. Ik besloot om samen met Jula bij ze langs te gaan en er met ze over te praten. Ik zei dat ik het heel fijn vond dat ze hem zo lief vinden en zo lief voor hem zijn, maar dat ze hem echt geen eten moeten geven. En dat het onze kat is en we heel veel van hem houden. Ze leken het te begrijpen, gelukkig.

Woensdag

Vandaag gaan we weer zwemmen! Dit keer samen met Yuna en Eefje. Jula wil haar badpak met lange mouwen aan (want dan is ze een dolfijnentrainer) en heeft er helemaal zin in. Het is vandaag een stuk drukker dan de dag ervoor bij het zwembad, maar dat is eigenlijk ook wel prima. We liggen lekker op ons kleedje en springen af en toe in het water.

Het is de laatste avond dat Jula bij mij is, want ze gaat de volgende dag weer naar haar andere moeder. Een dag later vertrekken ze voor twee weken naar Slovenië en dat betekent dat ik haar pas over drie weken weer zie. Dat is het langste ooit zonder haar. Ik vind het echt lastig en verdrietig, maar tegelijkertijd vind ik het ook fijn voor haar dat ze ook nog tijd met hen door kan brengen en nog nieuwe dingen gaat ontdekken en zien.

Deze nacht gebeurt wel het meest grappige sinds tijden: we slapen samen en ik word in de nacht wakker en ga even naar het toilet. Als ik weer in bed kruip, vraagt Jula aan me: ‘was het moeilijk om een zakdoekje te zijn?’. Ik denk heel even dat mijn hoofd gewoon iets verzint, maar ik realiseer me vervolgens dat ze dit echt zei en moet heel hard lachen. Dan wordt ze zelf ook wakker en zegt: ‘huh, wat zeg ik nou?’. Ik kan niet meer ophouden met lachen! Ze vertelt dat ze droomde dat we verkleed naar een feestje gingen. Ik ging als zakdoekje, zij was een bladzijde uit een boek. Hahaha!

Donderdag

Voordat ze wordt opgehaald door haar andere moeder, wil ze nog héél even knutselen. Dat doen we dus. We gaan verder met onze mini-huizen en stiekem vind ik dit nog steeds het allerleukste om te doen, haha. Niet veel later is het tijd voor haar om te vertrekken. Ze is heel blij om haar andere moeder weer te zien (en dat is wel echt fijn en lief om te zien, al die liefde) en het afscheid is helemaal oké. Ook voor mij.

Dan ga ik eerst even boodschappen doen en vervolgens heb ik zin om in de tuin te werken. Ik vind dat de laatste tijd heel fijn: een beetje klooien, vieze handen, zien dat de plantjes groeien. Fendi komt ein-de-lijk weer eens bij me liggen en ook al kijkt hij me nog steeds met een vernietigende blik aan, ik merk wel dat er weer een beetje liefde aan het komen is. Gelukkig.

Het tuinieren loopt een beetje uit de hand. Ik was van plan om maar een uurtje bezig te zijn, maar voor ik het weet is het viereneenhalf uur later en ben ik vergeten om iets te eten, iets te drinken en eigenlijk ook gewoon heel erg moe. Het begint vaak in mijn hoofd met één klein dingetje, maar vervolgens zie ik dan weer allemaal nieuwe dingen die óók moeten gebeuren en heb ik niet meer in de gaten dat ik al zo lang bezig ben.

Niet veel later komt ook Flip bij me liggen. Van zowel Fendi als Flip is dit de favoriete plek: bovenop het oppottafeltje. Ik smelt wel een beetje weg bij deze pootjes, deze kat is echt te lief voor woorden. Maar, niet veel later heeft hij weer een kikker gevonden en denkt dat het een leuk speeltje is. Ik vind kikkers eigenlijk gewoon echt eng, maar aangezien er niemand anders is die het kan fixen, heb ik maar besloten dat ik het gewoon moet leren. Ik til Flip weg, doe de deur dicht en probeer de kikker weg te jagen. Helaas luisteren ze daar niet altijd naar, maar wanneer ik de kikker even met rust laat en verder ga in de tuin, zie ik dat hij tóch verplaatst is en kan ik hem niet meer vinden. En Flip ook niet.

Vrijdag

Vandaag ga ik naar Marije toe. Ze kampeert op een camping in Otterlo en dat is niet zover rijden vanaf mijn huis. De camping is echt fan-tas-tisch: midden in het bos, met hele mooie ruime plekken en niet zoveel mensen. Ik wil hier wonen! Het is fijn om haar weer te zien. We wandelen een stuk met haar hond (waar ik tegenwoordig ook goed mee op kan schieten, ik zei het, ik ben een dierenvriend geworden) en het is heerlijk weer. Zo fijn.

We wandelen ook nog een stukje langs de hei en die begint weer voorzichtig paars te kleuren. Ik ben zó blij dat ik zondagochtend ga rennen en hoop echt dat we langs de hei gaan, want ik kan er zo blij van worden als ik dat weer zie gebeuren!

Zaterdag

De ochtend begint met Fendi ineens naar me aan het blazen is en dat is echt nog nóóit gebeurd, dus ik maak me zorgen. Nadere inspectie laat zien dat hij wondjes op z’n oren heeft én ik zie wat bloedspetters in z’n vacht, dus ik weet al wat er gebeurd is. Hij wil duidelijk even met rust gelaten worden en het lijkt alsof hij pijn heeft, dus ik laat hem ook maar even.

Aan het einde van de ochtend rij ik naar Doetinchem voor een lunchdate met een vriendin. Op de terugweg krijg ik een berichtje van mijn buurvrouw met de vraag of ik haar kan helpen. Haar auto staat al weken bij een garage zo’n twintig minuten verderop en moet vandaag opgehaald worden en voor ik het weet zit ik met haar en haar twee kinderen in mijn auto, haha. Ik ben eigenlijk best moe én wil graag zien hoe het met Fendi gaat, dus als ik thuis ben is dat het eerste wat ik doe. Gelukkig is hij wakker én wil hij weer eten, maar ik hou hem nog wel eventjes binnen.

Zondag

Deze ochtend ga ik weer hardlopen. Het is al iets langer geleden dan ik had gewild dat ik voor het laatst ben gegaan, dus ik ben heel benieuwd hoe het me zal vergaan. De laatste keer ging wel echt heel fijn, dus ik merk dat ik wel veel vertrouwen heb in mezelf. Hoe dan ook: de eerste twee kilometer gaan prima, maar daarna merk ik dat het wel echt zwaar is en ik weinig steun heb aan het groepje waar ik mee loop. Balen is dat, soms gaat het zo en het is niet opzettelijk, maar het kost me heel veel energie ineens.

De rest van de dag ben ik echt niet lekker in orde. Ik heb hoofdpijn, wil alleen maar slapen, maar dat lukt niet echt en ik voel me gewoon beroerd. Na wat onderzoek op Google lees ik dat een sportdrankje wel eens zou kunnen helpen, dus die haal ik en daarna voel ik me in ieder geval weer een beetje levend. Gelukkig! Ik ben duidelijk over mijn grenzen gegaan, meh.

3 Comments

  • Reply Angélica augustus 12, 2022 at 8:40 am

    Ahhhh die foto van Flip bij zijn plekje, zo tevreden 😀
    En wat stom dat die mensen Fendi meteen eten gaan geven, hallo, zo train je hem toch om telkens bij je in de tuin te komen?
    Jula ziet er uit als een ware fitgirl en haar sportpakje!

    • Reply anne augustus 12, 2022 at 10:13 am

      Ja, lief hè? Hij is echt helemaal gelukkig hier. En ik begrijp ook écht niet wat die mensen dachten, maar ze hadden niet in de gaten (althans, zo leek het) dat Fendi vooral daar was voor het eten en niet per se voor de gezelligheid 😉

  • Reply Bianca augustus 14, 2022 at 5:53 pm

    Super fijn om weer te kunnen genieten van je dagboekjes met fotootjes erbij! Je maakt eigenlijk best heel wat mee en je weet het altijd zo goed te beschrijven. Ik kijk altijd uit naar je dagboekjes, er straalt vaak zoveel positiviteit uit ook als het niet zo is. Hopelijk is het met Fendi weer oké.

  • Leave a Reply