Verhaaltjes

Een vakantie in de zomer

juli 30, 2022

Zij onderin het stapelbed, ik een paar meter verderop in het tweepersoonsbed. Een gordijntje ertussen dat af en toe dicht moest zijn (bijvoorbeeld wanneer er gespeeld werd met een vriendinnetje en ik het ‘echt niet mocht horen, want er werden belangrijke dingen besproken’) en soms vooral open, wanneer het avond werd en tijd om te gaan slapen. Haar koffer had ze zelf ingepakt en dus misten we een paar t shirts, sokken en andere dingen die eigenlijk onmisbaar zijn voor een zes-jarige op avontuur.

‘Ik heb nu al nieuwe vriendinnen gemaakt’, vertelt ze me binnen ongeveer vijf minuten. Twee meisjes – ook een jaar of zes – staan voor me in de tent. Al snel leer ik dat de belangrijkste vraag op deze camping is: ‘op wie mag jij rijden?’. We zijn op een camping waar ik als zesjarig (of tienjarig, of nog wat ouder) meisje van zou hebben gedroomd: er zijn een heleboel pony’s, maar echt een heleboel, en ze hebben een heleboel aandacht nodig. Naast dat het heel leuk is, is het ook een beetje spannend. In een doorzichtige rugzak zit alles dat nodig is om de pony’s te poetsen en als het zover is, mengt ze zich tussen de rest van de kinderen en doet haar best om zelfverzekerd over te komen. In haar ogen zie ik lichte zenuwen, maar voorzichtig komt er een glimlach rond haar lippen en niet veel later slaat ze haar armen om één van de pony’s heen.

Ik had bedacht dat het fijn zou zijn om alvast wat eten mee te nemen voor die eerste avond, maar de dag daarvoor had ik geen zin om te koken en dus waren alle hapjes al op. Dan maar eten op het terras. Ik drink voor het eerst sinds maanden weer een glas wijn en zij mag voor het eerst sinds ik weet niet precies hoe lang een slush puppie in een hysterische beker. Dit is vakantie, dit is wat het is. Onze buren – een moeder, vader en behoorlijk puberende dochter – komen bij ons kletsen. Jula bekijkt het meisje met open mond en fluistert even later in de tent ‘zij is cool, hè?’.

De allereerste echte rijles is er eentje vol spanning en wanneer ze van haar pony afstapt, zie ik in haar ogen dat ze eigenlijk niet nog een keer wil, maar eigenlijk ook nog een keer wil. Zo gaat dat soms. We besluiten dat Suzanne, de shetlandpony, onze nieuwe lievelings is en nemen haar een dag later mee voor een wandeling door het bos. Jula erbovenop, dat wel. Ik weet zelf eigenlijk ook niet meer zo goed hoe ik me moet gedragen bij een pony, maar ik doe alsof ik de baas ben en dat lukt beter dan ik had gedacht. Terwijl ik tegen mezelf zeg dat ik dit ‘heus wel kan’, zeg ik precies hetzelfde tegen Jula en zie ik haar steeds meer ontspannen. Na een half uur wandelen we als twee volleerde paardenmeisje door het bos met een eigenwijze Shetland-pony.

Er waren in die vijf dagen weg maar weinig spannende plannen. Jula wilde het liefst gewoon op de camping blijven om te spelen, ik wilde het liefst gewoon plezier maken en een beetje uitrusten. Ik had drie boeken en zes tijdschriften bij me (ik weet het, vrij ambitieus) en las uiteindelijk één regel over creativiteit en ons brein en één tijdschrift dat uiteindelijk op het vuurtje belandde toen we marshmallows gingen roosteren. Veel vaker verzamelde een groepje kinderen zich om ons heen en bedacht ik spelletjes, zoals een parcours om over heen te klimmen met een wasknijper op een lepel (en dat-ie dan moest blijven liggen), een intens watergevecht dat begon met een onschuldig spelletje met bakjes water en ik verstopte schatten en maakte schatkaarten zodat ze eventjes op pad waren. Zo ongeveer ieder kwartier kwam wel één van de ouders langs om te vragen of ik het echt nog wel leuk vond, al die kinderen om me heen, maar eerlijk? Ik word er gewoon echt heel erg gelukkig van.

Op de vierde dag van onze vakantie mocht Jula op een nieuwe pony rijden, bij een nieuwe juf. Pip – door ons ook wel Pippi Langkous of Pipperito genoemd – die net zo eigenwijs was als Suzanne, maar wel eerder de strijdbijl met mij wilde begraven. Fijn. De juf moedigde Jula aan, gaf haar precies de aanwijzingen die nodig waren en niet veel later zat ze zo ontspannen als maar kan op de pony. Handen in de lucht? Geen probleem. Handen in de lucht in draf? Ook geen probleem. Na drie kwartier rijden, kwam ze met de grootste glimlach ooit naar me toe en zei dat ze ‘echt, maar echt, op paardrijles wil’. Snap ik wel.

Ik maakte minder foto’s dan ik normaal gesproken zou doen op zo’n vakantie, maar vergat eigenlijk ook gewoon dat ik mijn telefoon bij me had. Ik sliep beter dan ik in tijden heb gedaan, nam rust wanneer het nodig leek te zijn en vergat na een paar dagen – en toen we al bijna weer naar huis gingen, dat wel – ook even wat er allemaal nog zou moeten gebeuren. Het was fijn en het had best nog wat langer mogen duren, maar thuis bij Flip en Fendi? Dat is ook fijn.

4 Comments

  • Reply Irene juli 30, 2022 at 10:16 am

    Oh zeg wat balen van al je blogposts! 🙁

    Dit klinkt wel als een zeer fijne relaxte vakantie al zou ik waarschijnlijk een van de moeders zijn die komt vragen of je het nog wel ziet zitten 😉

    • Reply admin juli 31, 2022 at 7:24 am

      Ja, wel jammer! Maar ik heb hoop dat ik ze nog wel terugvind, ik weet alleen nog niet hoe ;).

  • Reply Nicole augustus 1, 2022 at 11:26 am

    Ik vroeg me al af waar je was gebleven! Klinkt alsof jullie een fijne vakantie hebben gehad samen (en met alle andere kinderen van de camping ;))

  • Reply hemelsgroen augustus 1, 2022 at 4:30 pm

    O men, ik dacht dat je verdwenen was! Maar goed dat ik toch nog even checkte voor alle zekerheid 🙂
    Ik zeul ook altijd met boeken die ik niet lees op vakantie.

  • Leave a Reply