Ik was in Liverpool

En de weersverwachtingen waren zo slecht als je zou voorspellen voor een paar dagen in Engeland – regen, kou, storm. Op de heenweg in de trein kregen we bericht dat we tweeënhalf uur later zouden vliegen dan de bedoeling was. Gelukkig kan ik goed wachten en ben ik niet bang om neer te storten, dus alles kwam goed.

Ik had me voorbereid op een wat kille, industriële stad met af en toe wat Beatles-memorabilia. Het bleek verre van dat. Het was er mooi, mooier dan de meeste Engelse steden waar ik tot nu toe geweest ben en dat zijn er al behoorlijk wat. Er is altijd iets aan Engeland (of: in Engeland) waardoor ik me meteen thuis voel. Dat was dit keer niet anders.

Mijn allerlievelings was de haven. Ik heb traditiegetrouw te weinig en vooral niet echt representatieve foto’s gemaakt, dus je zult me vooral op mijn woord moeten geloven. Op onze tweede dag renden mijn moeder en ik samen een rondje langs het water (met windkracht acht). Terwijl ik luisterde naar Penny Lane en redelijk ontspannen m’n ene voet voor de anderen plantte, realiseerde ik me dat er weinig leuker is dan hardlopen op zo’n mooie plek.

Ik denk dat je best naar Liverpool mag zonder dat je dit ziet, hoor. Maar voor mij was het wel belangrijk, want dit liedje heeft altijd al iets magisch voor mij gehad. Plus: het was heel lang het enige liedje van the Beatles dat ik redelijk oké kon zingen. We zaten in een bus met een man die op zijn gitaar allerlei liedjes voor ons speelde en ik fluisterde mijn moeder in haar oor dat dat eigenlijk de beste carrièreswitch voor mij zou zijn: verhuizen naar Liverpool en de hele dag Beatles-liedjes zingen voor mensen die dat net zo leuk vinden als ik.

Ik ga dat niet echt doen trouwens, want hier in Nederland is het leukste meisje van ongeveer negentig centimeter dat ik nooit in de steek zou laten. Maar dat terzijde. Ik zocht nieuwe schoenen, kon ze niet vinden, kocht oorbellen, maar vergat ze mee te nemen en maakte een perfecte pokébowl. We stonden boven op die toren van de eerste foto, aten perfecte scones met heel veel clotted cream en jam en dronken koffie en koffie en koffie. En op de terugweg, toen we anderhalf uur moesten wachten in ons vliegtuig, kon ik dat gelukkig nog steeds goed. Gelukkig maar.

8 Reacties
  • Daniel
    Geplaatst op 17:40h, 21 maart Beantwoorden

    Zo te lezen heb je Penny Lane in je oren en in je ogen 👀

    • Anne
      Geplaatst op 12:27h, 22 maart Beantwoorden

      Haha, altijd!

  • Silke
    Geplaatst op 20:09h, 21 maart Beantwoorden

    Klinkt als een heerlijke vakantie! Heel handig ook trouwens dat je zo goed kan wachten haha!

    • Anne
      Geplaatst op 12:27h, 22 maart Beantwoorden

      Ja! Het was echt fijn om er een paar dagen uit te zijn. :)

  • Maudy
    Geplaatst op 07:13h, 23 maart Beantwoorden

    Mijn vriend was laatst ook in Liverpool en die was ook blij verrast! Inmiddels ben ik zelf ook erg benieuwd. Fijn in ieder geval dat jij het leuk hebt gehad :)

    • Anne
      Geplaatst op 07:31h, 31 maart Beantwoorden

      Ja, ik hoor het dus nu ook van meer mensen! Tof.

  • Louise
    Geplaatst op 16:07h, 25 maart Beantwoorden

    Wat schrijf je mooi! Het klinkt als een heerlijke trip.

    • Anne
      Geplaatst op 07:30h, 31 maart Beantwoorden

      Dankjewel! Dat was het ook echt. Ik zou nu al wel weer terug willen, denk ik. :)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.