Ik mis je nu al

De weg naar het koffietentje op de hoek. Onderweg de man met de golden retriever en de te grote snor, altijd op hetzelfde bankje, altijd even uitzichtloos in de verte starend. Ik zou wel willen weten wat hij dacht als hij ons voorbij zag komen, zij op haar kleine fiets met het grootste geluk van de wereld op haar gezicht. Hij vertrok geen spier in zijn gezicht, in tegenstelling tot de rest van de stad. De markt – de keren dat we daar al vroeg in de ochtend waren om bloemen en broodjes te kopen. De geur van vers brood in de parkeergarage van de supermarkt daaronder, het harde geluid van diezelfde parkeergarage en auto’s die over een drempel reden en zij die dan mijn hand vastpakte en nog dichter tegen me aan kroop.

Je parken, midden in de stad. Die keer dat we dachten dat er echt dinosaurussen in het onderste veld rondliepen, die keer dat we teveel wijn dronken en die keer met jou, met koffie en goede gesprekken. Toen ik nog niet wist dat dat de laatste keer zou worden. De ochtenden dat ik er veel te vroeg was, maar echt veel te vroeg, en die keren dat ik er samen met jou was. En altijd de dronken vrouw op het bankje, ongewassen, met vier biertjes op schoot. Die avonden met een kleedje en lekker eten, die keren dat we veel te veel praatten en de keren met jou die fijner waren dan alles daarvoor.

Ons kleine grote huis dat voelde als een oase van rust in het midden van de drukte. Soms lukte het om de drukte buiten te houden, maar vaker nog nam de muziek het over en konden we er niet meer aan ontsnappen. De hoge ramen, de kussens in de vensterbank, de grote woonkamer waar we rondjes konden rennen om de bank, konden voetballen en konden dansen alsof ons leven er van af hing. Die keer dat we de kast helemaal naar boven tilden, die avonden met zachte muziek op de achtergrond waar ik zo van droomde. Hier schreef ik meer woorden dan ik ooit heb gedaan, maakte ik meer muziek dan ik ooit eerder deed en ontdekte ik waar ik echt gelukkig van word en vooral: waarvan niet. Waar ik vrienden verloor, vrienden maakte, de liefde kwijtraakte en weer terugvond.

De tijd leek hier sneller te gaan. Misschien wel door de drukte, misschien wel doordat ik ouder ben en de tijd dan eenmaal sneller gaat. Maar de twee jaar en een paar maanden die ik hier doorbracht voelen als een half jaar. De geluiden van de straat, de geluiden van binnen. Ik ga het missen, ook al vervloek ik ze nu. Wat als de stilte te stil blijkt te zijn? Al die keren dat ik door de stad dwaalde, probeerde iets te vinden wat er overduidelijk niet was. Die keren dat ik me over mijn angsten heen moest zetten en naar buiten ging, naar de auto of naar de bus, naar jou. Die keren dat ik me meer opgesloten dan vrij voelde, wachtend tot iemand me op zou komen halen. Toen ik droomde over hoe mijn nieuwe leven moest zijn, droomde ik het goede van dit en alles wat me nog staat te wachten.

Het vrouwtje bij de supermarkt. Mijn rondje langs het water, over de twee bruggen. Het café waar we elkaar voor het eerst zagen en ik niet meer wilde dat je ooit nog weg zou gaan, de bibliotheek waar zij haar eerste danspasjes leerde (en ik ondertussen smolt). Waar ik me voor het eerst echt moeder voelde, en ook eentje die goed gelukt was. Haar hand in de mijne, samen door de stad. Ons leven in de stad was twee jaar en een paar maanden echt van ons en had niet anders moeten zijn. En nu is het tijd om verder te gaan.

4 Reacties
  • Esther
    Geplaatst op 11:46h, 14 juni Beantwoorden

    Wat ontroerend mooi geschreven. Liefde voor jou, liefde voor die 2 jaar en een paar maanden die maakten dat je dit schrijven kon ❤️

    • Anne
      Geplaatst op 20:36h, 16 juni Beantwoorden

      Dankjewel! Wat een lieve reactie <3 Liefde terug!

  • Barbara
    Geplaatst op 12:49h, 15 juni Beantwoorden

    Zo mooi geschreven!

    • Anne
      Geplaatst op 20:36h, 16 juni Beantwoorden

      Ah, dankjewel! :)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.