Ik heb het thuiszitten wel uitgespeeld

Ik ben er klaar mee. Ik verveel me, weet niet meer wat ik moet doen en ben van gekkigheid alvast begonnen met het inpakken van mijn spullen (wat niet geheel onbelangrijk is als je over zes weken gaat verhuizen, maar hé, ik heb nog zes weken). Verveling is eigenlijk een luxe, dat realiseer ik me ook. En het is best wel goed dat ik het weer voel, want dat is ook een hele tijd niet het geval geweest en toen voelde ik me druk genoeg met al mijn bezoekjes aan de psychiater, de psycholoog en wat vrienden. Maar inmiddels zijn die bezoekjes naar een lagere frequentie, zijn mijn vrienden nog steeds doordeweeks gewoon aan het werk en zit ik thuis met veel te veel tijd om handen.

Het probleem is niet dat ik te weinig hobby’s heb. Gelukkig. Ik speel piano, ik zing, ik speel viool, ik schrijf, ik lees graag en ik loop hard. Daar kom ik een groot gedeelte van mijn tijd dan ook best mee door, maar het zijn allemaal dingen die ik alleen kan doen als ik veel energie heb. En die heb ik niet altijd, natuurlijk. Daarnaast is Jula een groot gedeelte van de tijd bij mij en met haar verveel ik me nooit, want er is altijd wel iets te spelen of om bij te helpen. Maar toch voel ik het wel, die verveling, vooral op de doordeweekse dagen als Jula niet bij me is. Dan duren ze lang, ga ik het liefst al om half acht naar bed zodat de dag snel voorbij is en slaap ik het liefst tot elf uur uit zodat ik niet zoveel tijd hoef te doden.

Gelukkig heb ik nu een verhuizing om me op te richten, moet mijn huis ingepakt worden (de spullen althans) en weet ik dat de tijden van verveling maar tijdelijk gaan zijn, want.. ik heb een nieuwe baan. Ik heb nog niet getekend, dus definitief is het nog niet (en sinds dat gedoe met het huis ben ik heel voorzichtig in dingen luidkeels verkondigen voordat het definitief is), maar er kan feitelijk gezien nog maar weinig misgaan. Als alles goed gaat, begin ik in september aan mijn nieuwe baan en heb ik dus – gelukkig – weer wat te doen. Daar ben ik wel aan toe.

Alles bij elkaar ben ik dan bijna twee jaar thuis geweest. Twee jaar. Dat is een hele lange tijd en als je me dat van tevoren had verteld, had ik je heel hard uitgelachen. Twee jaar thuis zitten, dat lukt me niet eens, zou ik gedacht hebben. En er zijn ook momenten geweest waarop ik helemaal gek werd, de muren op me af kwamen en ik vooral weer iets wilde doen. Maar er waren ook genoeg momenten waarop ik voldoende had aan mezelf en Jula, mijn behandeling veel tijd vroeg en daar verder niets of niemand meer bij kon. Gelukkig zijn die tijden nu voorbij en heb ik het gevoel dat ik er weer klaar voor ben om te werken.

Ik heb me er nooit echt voor geschaamd, dat ik niets deed. Of nou ja, dat mag ik niet zeggen van mijn psychiater, ik deed namelijk wel iets: ik werkte heel hard aan mezelf in mijn behandeling. Dus dat deed ik. Ik vond het soms wel ingewikkeld als mensen heel enthousiast vertelden over hun eigen baan en ik met een verhaal moest komen dat begon met ‘nou, het is nogal ingewikkeld..’, maar daar bleef het dan ook bij. Ik vertelde vaak de korte versie en die klonk redelijk optimistisch, met de hoop dat ik snel weer werk zou vinden dat bij me zou passen en weer aan de slag zou kunnen gaan. Dat snel bleek niet helemaal zo te zijn, maar ik geloof wel dat ik nu een baan heb gevonden die bij me past en waarin ik heel gelukkig ga worden.

Dus ja, dat thuiszitten is wel klaar, nu. Nog tien weken en dan begin ik aan mijn nieuwe baan als muziekcoach (yes!) en daar heb ik heel veel zin in.

8 Reacties
  • Angélica
    Geplaatst op 21:46h, 27 juni Beantwoorden

    Oh, 2 jaar lijkt me ook heel lang inderdaad… maar toen tijdens de lockdown ging het me toch goed af… alhoewel ik niet weet wat ik zou voelen na 2 jaar haha. Maar goed, in jouw geval was het natuurlijk een heel andere (en noodzakelijke) situatie. Wel knap hoor dat je je er zo doorheen slaat!

    Je nieuwe baan klinkt echt heel leuk en dan nog ook nog eens een nieuw huis.. spannend zo, een nieuw begin :D

    • Anne
      Geplaatst op 07:27h, 30 juni Beantwoorden

      Dankjewel, lief dat je dat zegt! Twee jaar is ook echt heel erg lang, maar tegelijkertijd is het een beetje voorbij gevlogen merk ik. Toen het weer wat beter met me ging, kon ik de tijd ook wel besteden om weer goed voor mezelf te zorgen en meer leuke dingen te doen. Gelukkig! :-)

  • Tineke
    Geplaatst op 12:19h, 28 juni Beantwoorden

    Het is voor iedereen anders, ik zou denk ik het liefste thuisblijfmoeder willen zijn. Niet dat ik werken stom vind, maar ik vind het toch wel druk met twee kinderen, een huishouden runnen en werken. Naja druk is niet het goede woord, want dat vind ik zo negatief. Maar ik heb maar weinig momenten waarop ik mij echt verveel.

    • Anne
      Geplaatst op 07:27h, 30 juni Beantwoorden

      Ah dat kan ik me ook best wel voorstellen, ja! Ik vond het combineren van de zorg voor Jula + werken ook erg pittig, dat is ook één van de dingen waar ik op afgebrand ben en die ik in de toekomst dus anders wil gaan organiseren.

  • Tamara
    Geplaatst op 13:18h, 28 juni Beantwoorden

    2 jaar klinkt wel lang maar als ik je blog lees, klinkt het niet alsof je niets hebt gedaan. Op zich is het net goed dat je de tijd nam om te werken aan jezelf. Muziekcoach, dat klinkt echt supercool! Veel succes met de verhuis en de nieuwe baan!

    • Anne
      Geplaatst op 07:28h, 30 juni Beantwoorden

      Dat is helemaal waar! Uiteindelijk is het een hele waardevolle tijd geweest. En dankjewel <3!

  • Irene
    Geplaatst op 08:08h, 29 juni Beantwoorden

    Ik ben maar een paar maanden thuis geweest door m’n zieke hoofd – om het even zo te noemen – en heb me eigenlijk geen moment verveeld. Ik kan mezelf gerust een hele dag bezig houden door gewoon een boek te lezen. Ik voelde me dan soms wel schuldig ’s avonds omdat ik niet echt iets nuttigs had gedaan maar dat mocht ook niet van m’n dokter en psycholoog (me schuldig voelen dan).
    Nu ja, dat waren ook maar een paar maanden, geen idee of ik het twee jaar zou volhouden, al denk ik van wel. Je zit ook niet zomaar twee jaar thuis hé, dat was echt nodig en nu kan je weer verder dus je hebt helemaal niet niets gedaan (luister maar naar je hulpverleners ;) ).

    Ik ben wel heel blij voor je dat je een fijne job gevonden hebt en dat je er naar uit kijkt om er te beginnen én dan nog een nieuw huis ook. Dat is echt een nieuwe start! Veel plezier met de voorbereidingen en -pret :)

    • Anne
      Geplaatst op 07:29h, 30 juni Beantwoorden

      Haha, je hebt helemaal gelijk! Ik heb zeker niet niets gedaan.En ben blij dat die verveling nu begint toe te slaan, dat is een goed teken hoor ik van iedereen om me heen. Klaar om weer aan het werk te gaan :-). En ja, dankjewel! Mijn leven gaat echt helemaal veranderen, een fijn (en ontzettend spannend!) idee!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.