READING

Iets met een A, een D, een H en een D

Iets met een A, een D, een H en een D

Het is een vrijdagochtend in april, zo rond tien uur. Ik heb net een gesprek gehad bij mijn psycholoog waarin we gezamenlijk tot de conclusie kwamen dat het echt heel erg goed gaat. Aansluitend heb ik een gesprek met een andere psychiater dan mijn eigen om mijn behandelplan te bespreken. Ik kan me – als ik eerlijk ben – niet eens meer herinneren wat er in de eerste versie staat geschreven. Alles was toen nieuw, anders en teveel en tegelijkertijd precies genoeg op het juiste moment: twee jaar geleden, in maart. Er is veel veranderd in die vijfentwintig maanden. Ik ben veranderd. Ik ontdekte hoe mijn leven eruit kon zien nu ik wist wat er aan de hand was met dat ingewikkelde brein van mij. Ik leerde de effecten van verschillende soorten medicatie kennen. Leerde meer over mezelf, over mijn grenzen, over mijn gevoelens. Leerde herkennen waar het mis kon gaan, waar het goed bleef gaan en wat ik kon doen om goed voor mezelf te zorgen.

Terug naar dat gesprek. Ik stap zijn behandelruimte binnen. Ik was er al eens eerder geweest: ergens twee jaar geleden, ook voor het bespreken van mijn behandelplan. Ik herinner me het beeld van het vliegtuig in de hoek, het grote beeldscherm naast het bureau en de objecten uit de oudheid in de bruine kast aan de rechterkant. Het is een grote ruimte, eigenlijk te groot voor wat we hier moeten doen. Ik voel me heel klein worden en dat lijkt me niet de bedoeling. Hij haalt koffie voor me en als dat kopje voor me staat, begint hij aan zijn relaas over de verbinding tussen cholesterol en koffie zonder filter: ik wist nergens van, maar het blijkt dat mijn koffiegebruik me weinig risico’s oplevert. Gelukkig maar.

We beginnen bij het begin. Alles opnieuw. Het valt me soms best zwaar om alles weer te vertellen, om eraan herinnerd te worden hoe moeilijk ik het soms kon hebben met mijzelf. Het zijn niet de periodes die je graag met iemand wil bespreken die je niet zo goed kent. Toch doe ik het. Ik weet de woorden te vinden, we lachen soms een beetje. Ik merk dat het me niet meer zo raakt als het kon doen. Omdat er zoveel veranderd is, voelt het bijna als een ander leven. We praten over muziek: hoe belangrijk dat voor me is, hoe belangrijk dat voor hem is. Hij schept een beetje op over zijn veel te dure piano en zijn veel te dure gitaar en ik bedenk me dat psychiaters ook maar gewoon mensen zijn die soms opscheppen over dingen waar je niet per se over op hoeft te scheppen.

Na ongeveer twee uur praten, laat hij me schrikken. Een beetje, althans. ‘We kunnen wel met zekerheid stellen dat er sprake is van een eetstoornis’, zegt hij. Hoppakee, nog een label erbij, maar wel eentje die ik goed kan begrijipen. Daarna vraagt hij me of er wel eens een onderzoek naar ADHD is gedaan bij mij. In mijn hoofd wordt van alles in beweging gezet: ben ik te druk geweest in de afgelopen twee uur? Heb ik teveel gepraat? Teveel met m’n handen heen en weer bewogen om m’n punt te kunnen maken? Heeft hij gezien dat ik stiekem altijd hele pianostukken speel met mijn vingers om beter te kunnen luisteren? ‘Nee,’ antwoord ik. ‘Dan gaan we dat maar eens doen’, vervolgt hij. Als hij voorstelt om meteen een intelligentie-onderzoek te laten doen om eventuele hoogbegaafdheid te onderzoeken, twijfel ik even. Op de een of andere manier vind ik de gedachte dat er een cijfer aan mijn intelligentie gekoppeld gaat worden beangstigend. Na even tegenstribbelen, stem ik toch toe. We gaan het doen.

Een week later is het zover: we starten met het onderzoek naar ADHD. Het is een interview, waarbij de psychologe allerlei vragen aan me stelt over mijn kindertijd en mijn volwassen leven. Op sommige vragen weet ik geen antwoord, op sommige vragen juist heel duidelijk. Ze noemt voorbeelden, ik vind herkenning. Ik antwoord vaker ja dan nee en voel aan alles welke kant dit op zal gaan. In mijn hoofd ga ik terug naar al die jaren waarin mijn kamer met de gele muren in het huis van mijn ouders één grote bende was. Of ik zie weer voor me hoe ik uren achter elkaar met hetzelfde speelgoed kon spelen, zonder dat ik ook maar kon voelen of ik iets nodig had. Hoeveel moeite het me kostte om dingen te plannen, te organiseren. Het grotere geheel te kunnen zien. Hoe fijn het was om mijn eerste agenda te hebben: eindelijk kon ik dingen opschrijven en zweefde het niet allemaal in mijn hoofd. Maar ook naar het nu: hoe ik soms worstel met dingen tegelijkertijd doen. Hoe ik drie verschillende agenda’s hanteer – en het op de één of andere wonderlijke manier nooit mis lijkt te gaan – en hoe moeilijk ik het vind om te ontspannen.

Op een dinsdag, een week na het eerste onderzoek, bevind ik me weer in hetzelfde kamertje. Dezelfde psychologe. Ze stelt me gerust: ook zij heeft ooit een intelligentie-onderzoek laten afnemen en ook zij was er een beetje bang voor. Ik ben blij dat ik niet de enige ben. Ik baal ervan dat ik die nacht slecht heb geslapen. Het kost me meer moeite om me te concentreren, maar ik ga gewoon mijn best doen en dan komt alles goed. Wat er dan ook maar goed zou moeten komen. De eerste opdrachten voer ik uit met trillende handen, maar hoe verder het onderzoek gaat, hoe rustiger ik word. Uiteindelijk begin ik ook te praten, deel ik mijn frustratie wanneer het niet lukt. Hoor ik hoe streng ik ben voor mezelf, spreek ik zelfs uit dat ik van mezelf verwacht geen enkele fout te maken (en besef ik tegelijkertijd dat dat natuurlijk nooit gaat gebeuren). Sommige dingen vind ik uiteindelijk zelfs leuk om te doen. Na anderhalf uur voelt het alsof mijn hersenen helemaal ‘aan’ staan en zou ik het liefst nog even doorgaan, maar de test zit erop.

In de dagen daarna probeer ik het allemaal los te laten. Ik praat er wel eens over met een paar mensen, maar besteed er verder niet zoveel aandacht aan. Eén keer droom ik erover: zo’n absurde droom dat ik er eigenlijk alleen maar om kan lachen. Als ik zo’n anderhalve week later weer tegenover mijn psychologe zit, vertel ik haar over het gesprek met de psychiater. Over de onderzoeken die zijn gedaan en dat ik benieuwd ben naar de uitkomst. ‘Ik heb de resultaten zelfs al,’ vertelt ze. Ik schrik. Wil ik het wel weten? We beginnen met het intelligentie-onderzoek en de score daarvan is eigenlijk precies zoals ik die had verwacht. De scores op de verschillende onderdelen verrassen me en ik merk aan mezelf dat ik het eigenlijk wel leuk vind om te horen. Het verklaart hoe mijn brein werkt en tegen welke frustraties ik soms aan kan lopen. Nadat we de resultaten uitgebreid hebben besproken, zijn we toe aan het onderzoek naar ADHD. ‘Je voldoet aan de symptomen voor het gecombineerde type,’ is wat ze me vertelt. Ik slik. Ik had het verwacht, zeker na het onderzoek en de hoeveelheid ja’s die ik daar heb laten horen, maar toch is het een beetje gek. Een nieuw stempel erbij. Dat is – naast de bipolaire stoornis en de eetstoornis die de psychiater heeft vastgesteld – de derde. Drie. Dat zijn er wel veel.

Het gekke is: het voelt niet eens als een stempeltje. Als een stoornis. Alsof er nog iets mis is met mij. Voor mij zegt het meer over de persoon die ik ben en de moeilijkheden waar ik tegenaan kan lopen. Ik hoop dat het deels kan verklaren waarom ik leven over het algemeen als best zwaar heb ervaren en ik hoop dat het begrijpen van de diagnose ertoe leidt dat ik mijzelf nóg beter leer kennen. Het verklaart meer dan dat het me onrust geeft. Het zegt iets over mij en mijn doorzettingsvermogen dat het nu pas geconstateerd wordt en voor mij is het alleen maar extra bewijs dat ik tot veel meer in staat ben dan ik altijd heb gedacht. Dat ik toch écht wel eens mag leren om iets milder voor mezelf te zijn, de lat soms wat lager te leggen, niet altijd maar perfect hoef te zijn. Het betekent ook dat mijn behandeling er iets anders uit zal gaan zien. Zo zal ik na moeten denken over medicatie en over het aanpassen van mijn signaleringsplan. Maar omdat ik me zó sterk voel, maakt dat allemaal niet zoveel uit: ik durf er op te vertrouwen dat het wel goed gaat komen met mij. Sterker nog: ik wéét dat het wel goed gaat komen met mij.


  1. Jeetje… zal ik heel eerlijk zijn? Ik vind het moeilijk om dit te lezen… omdat ik zelf altijd dacht ADHD te hebben en me daar zó mee identificeer.. en zelfs 2x heb laten testen en het niet blijk te hebben. Ik merkte het laatst ook al bij een vriendin die ineens uit het niets de diagnose kreeg. Ik was echt jaloers…

    Sorry daar heb jij helemaal niks aan! Maar ik wilde het toch ergens kwijt en jij lijkt me wel iemand die daar begrip voor heeft. Maar natuurlijk gaat deze hele comment niet over mij hahaha. Maar kun je het je voorstellen, dat iemand jaloers is op je diagnose? Misschien maakt dat het minder ‘zwaar’. Ik kan me voorstellen dat het misschien een beetje gek voelt om nóg een diagnose te hebben. Heb jij ook wel eens een diagnose gehad waar je je niet echt in kon vinden? Of herken je het allemaal wel? 🙂

    En ik vond die test ook spannend, ondanks dat ik wel wist dat ik het niet was, was ik toch heel teleurgesteld dat ik niet hoogbegaafd was hahahaha. Zo stom!!

    Ik hoop dat het je wat rust gaat geven en gaat helpen in de toekomst 🙂

    • Anne

      1 mei

      Oh, daar had ik echt helemaal geen idee van! Ik kan me eigenlijk inderdaad heel goed voorstellen dat je jaloers kunt zijn op een diagnose, zeker omdat ik nu merk dat het op de een of andere rare manier ook een beetje oplucht, ofzo. Omdat het dus best wel veel verklaart en ik mezelf daardoor ook een beetje beter kan begrijpen, denk ik. Hetzelfde had ik met de diagnose van de bipolaire stoornis. Toen dacht ik ook ‘ah, dit is het dus!’. Het helpt me bepaalde periodes in mijn leven en bepaalde gedragingen beter te duiden en daardoor ook milder naar mezelf te kunnen kijken zonder het als excuus voor alles te gebruiken, als je snapt wat ik bedoel, haha.

      Ik heb bij mijn eerste psycholoog een diagnose gekregen waar ik mezelf echt niet in herkende. Hij noemde toen bepaalde trekken van een persoonlijkheidsstoornis te zien bij mij. Ik werd toen echt boos (dat word ik vrijwel nooit) omdat ik me heel onbegrepen voelde en heb toen even op het punt gestaan de behandeling te stoppen. Ben uiteindelijk toch doorgegaan en doorverwezen naar mijn huidige praktijk waar die ‘trekken van’ meteen van tafel werden geveegd. Dat was dan wel weer een opluchting ;).

      En ah, stiekem wel fijn om te horen dat jij het ook spannend vond! Ik vond het uiteindelijk helemaal niet beoordelend overkomen ofzo, maar vooral heel interessant om bijvoorbeeld te horen dat verbaal begrip niet mijn sterkste onderdeel is. Terwijl ik dat dus wel altijd van mezelf heb gedacht? Haha!

      • Oh je hebt al gereageerd haha 😀

        Dankjewel! Ik dacht al dat je begripvol zou reageren, dat zit dan weer in jouw persoonlijkheid denk ik 😉 (tot zover mijn diagnose haha!)

        En ja precies, iets met puzzelstukjes die in elkaar vallen. Ik krijg er vooral heel erg een ‘dus ik ben écht lui en dom’ gevoel van… stom eigenlijk he? Maar goed, eigenlijk had ik er allang vrede mee maar soms wil je gewoon even zielig zijn en zwelgen denk ik haha. Wellicht helpt die Coronadip ook niet echt he 😉

        En wat heftig joh! Dat lijkt me inderdaad niks, dat je een diagnose krijgt waar je je echt niet in kan vinden. Wat moet je dan met de behandeling inderdaad? Ik heb ook een diagnose gekregen, 1 waarin ik me wel herkende en 1… dacht ik, had ik niet echt opgezocht. Toen ik het laatst ging opzoeken herkende ik me daar totaaaaal niet in haha. Best frustrerend ja! Ik ben ondertussen ook gestopt met een behandeling omdat ik er helemaal niet mee verder kwam (en het ook niet echt nodig bleek te zijn).

        Anyway. Heel verhaal. Die intelligentietest was wel apart ja! Bij mij kwam er o.a. uit dat ik een snel reactievermogen had, wat dus helemaal niet past bij ADHD (dan zou je juist een heel traag reactievermogen ‘moeten’ hebben). Dat was wel weer herkenbaar (ik ben bijv. heel goed met het spelletje SET, ken je dat?) maar ik vond het ook zenuwslopend haha. Alles op tijd! Brrr…

        Maar mooi dat je er zo open en eerlijk over bent. Ik denk dat het veel mensen helpt! 🙂

        (en excuus als ik weer teveel over mijzelf praat haha, soms heb ik zo’n bui?! maar het is ook fijn om met iemand te kunnen praten die dingen een beetje herkent weet je wel)

        • Anne

          1 mei

          Haha, dankjewel voor je uitgebreide diagnostiek 😉 En ja, ik kan me dat gevoel dus echt zó goed indenken. Ik voelde mij ook altijd lui en ongedisciplineerd, zeker omdat mijn huis dan zo’n rommeltje was en ik geld bijvoorbeeld lastig vind om mee om te gaan. Ik dacht altijd dat ik gewoon nooit helemaal lekker volwassen was geworden. Nu hoorde ik van de psychologe dat dat dus ook echt wel kenmerken zijn die passen bij de ADHD. Het is fijn dat het dat dan verklaart, maar het zegt nog niets over hoe ik er vervolgens mee omga. Ik ontdekte bijvoorbeeld ook dat ik mijzelf heel veel trucjes heb aangeleerd om mezelf meer te structureren en al die dingen wél te doen, maar dat al die trucjes wel heel veel moeite kosten, ofzo. Nouja goed, wat ik eigenlijk wil zeggen, is: ook zonder die diagnose ben je echt niet lui of dom en kan het toch gewoon ook zo zijn dat jij met dat soort dingen meer moeite hebt dan een ander? Los van of dat nou per se problematisch is of niet? Of denk ik dan te simpel?
          En ja, meh. Ik vond die verkeerde diagnose toen heel frustrerend inderdaad. Achteraf gezien begrijp ik wel een beetje hoe hij tot die conclusie is gekomen, maar hij heeft te weinig rekening gehouden met de exogene omstandigheden van dat moment. Wel lastig dat jij dus één diagnose hebt waar je jezelf helemaal niet in herkent. Ik zou dan – mijzelf kennende – echt de neiging voelen om dat nog ‘recht te zetten’, ofzo. Heb jij dat ook? Was die behandeling die je volgde dan ook daar op gericht?
          En ja, bij mij was er ook sprake van een hele hoge verwerkingssnelheid die dus ook niet past bij die ADHD. Maar wel weer mijn eeuwige ongeduld bij spelletjes en zo verklaart ;). Ik heb SET nog nooit gespeeld, maar wel laatst iets vergelijkbaars en toen was ik daar inderdaad ook vet goed in. Haha! Ik dacht: eindelijk kan ik dit talent ergens voor inzetten! Ik merkte dat die stopwatch tijdens de test me wel echt hielp om me beter te kunnen concentreren op de een of andere rare manier. Soms zei ik ook hardop tegen mezelf ‘nu moet je even echt nadenken, Anne.’ Haha. Ik heb gewoon de neiging om er snel doorheen te gaan 😉
          En thanks! Ik hoop dat het anderen helpt. Het helpt mij in ieder geval heel veel in de verwerking en ordening van mijn gedachten om dingen zo te schrijven en te delen. En helemáál niet erg dat je over jezelf praat, vind ik juist heel leuk!

          • Angélica

            1 mei

            Je bent lief <3 En ja ik herken je hoge verwerkingssnelheidverhaal helemaal. Ik haaaaat spelletjes, duurt me veel te lang. Behalve SET, want dat is lekker snel en daar ben ik dan ook nog eens heel goed in haha. Bij mij werd er daarna nog een test gedaan omdat een hele hoge verwerkingssnelheid dus ook juist op ADHD kon duiden… maar toen bleken mijn basisschoolrapporten veel te perfect en braaf haha.

            En ja het is ook wel zo, het maakt natuurlijk uiteindelijk niets uit. Maar ik heb me er altijd zo mee geïdentificeerd en ook van vriend én wildvreemden met AHDH gehoord 'goh heb jij ook ADHD?' dat het gewoon een beetje rauw op mijn dak kwam dat het dus echt niet zo is haha. Wellicht ben ik gewoon heel introvert en gevoelig of whatever 😉

            Mijn ene diagnose was chronische depressie (heeeeeel herkenbaar) en 'ontwijkende persoonlijkheidstoornis'. Ik dacht heel simpel dat je dan dingen ontweek haha, net als je met ADHD wel doet zeg maar. Maar het ging dus heel erg om sociale contacten ontwijken, angstig zijn voor mensen… dat herkende ik helemaal niet, sterker nog, in al mijn werk ben ik in innig contact met mensen. Met mijn fotografieklussen moet ik vaak mensen juist op een hele intieme wijze fotograferen en dat vind ik superleuk! En dus helemaal niet spannend of eng?

            Er was voor mij verder ook niet echt een behandelplan, dus dat maakte het denk ik ook zo 'vaag'… ik had gewoon werkelijk geen idee wat ik aan het doen was daar en kwam ook geen steek verder. Zelf denk ik ook dat ik gewoon tegen een burn-out aan zat, al jaren, en dat dat allemaal beter is gegaan toen ik niet meer in de horeca werkte… Sindsdien voel ik me zoveel beter! Maar goed. Daar kan ik nog hele boekwerken over schrijven 😉 Ik ging na de behandeling juist nog eens opzoeken wat het toch betekende en toen dacht ik.. huh? Ik moest na die test ook naar een andere behandelaar en haar conclusie was eigenlijk ook dat ik het allemaal heel goed voor elkaar had en haar hulp ook niet nodig had :') Ik had juist erg behoefte aan sturing, zo van, laat maar weten wat er mis is met me, ik luister wel. Maar het was eerder andersom. Dus dat voelde een beetje gek?

            En ja die stopwatch, dat herkende ik ook, daar werd ik juist heel competitief van haha. Ondertussen denk ik wel, ach, ik ben wie ik ben. Sommige dingen kosten mij nou eenmaal meer energie dan andere mensen, dat heeft heel lang geduurd voordat ik me dat besefte, maar dat is gewoon okee. Wellicht willen we allemaal gewoon te graag meer/beter/sneller… en vergeten we gewoon dat iedereen anders is?

            Tot zover mijn gefilosofeer haha, ik neem nog een wijntje 😉

    • Haha ik wilde mijn comment eigenlijk al verwijderen maar dat gaat niet meer 🙁
      Maar negeer het 😉 Ik hoop voor je dat het je wat meer rust gaat brengen, zoals ik al eerder zei 🙂 Succes!

      • Anne

        1 mei

        Haha en ik was al zo snel om er op te reageren 😉 Niet nodig om te verwijderen, fijn dat je het deelt. <3

      • Anne

        2 mei

        Ah, ik kan niet meer op je laatste reactie in ons andere gesprek reageren (geen idee waarom, misschien mag er maar een maximaal aantal berichten zijn ofzo?), dus ik doe het even hier. 😉 Ik wist niet dat een hoge verwerkingssnelheid ook op ADHD kon duiden. Daar zit bij mij dan dus wel een duidelijke link! Ik denk dat mijn schoolrapporten ook wel veel te braaf zullen zijn geweest, er stond hooguit een keer ‘Anne kletst teveel’, maar ik herkende vooral veel in de innerlijke onrust die de psychologe omschreef in haar vragen. Ik denk dat ik gewoon heel erg geleerd heb om al die onrust bij mezelf te houden en niet te laten zien. En dat kost veel energie! Lijkt me inderdaad wel gek als je het zelfs van mensen om je heen hoort en het dan tot twee keer toe niet bevestigd wordt. Is het al lang geleden dat je het hebt laten onderzoeken? Bij mij is het juist wel een beetje andersom: mijn ouders reageerden echt zo met ‘huh, heb jij misschien ADHD?’ en mijn vriend herkent het ook helemaal niet. Maar als we het er dan verder over hebben, herkennen zij wel heel sterk de chaos en ongeordendheid, bijvoorbeeld. En ik denk dus dat die onrust bij mij met name intern plaatsvindt.
        Jouw behandeling klinkt inderdaad heel vaag! Ik zou dat ook helemaal niet fijn vinden, ik heb juist concrete doelen nodig om aan te werken geloof ik. En wat gek ja, zo’n ontwijkende persoonlijkheidsstoornis terwijl je juist inderdaad een beroep hebt (en ook je werk in de horeca) waarbij letterlijk gewoon niemand kán ontwijken, haha. Dat rijmt niet helemaal met elkaar. Kan me goed voorstellen dat je je dan ook niet helemaal senang voelt met die diagnose.
        En ja, met dat laatste ben ik het wel een beetje eens. Of ja, zo zie ik het dus ook wel. Kennelijk streven we er toch allemaal naar om een soort van perfect mens te zijn dat alles kan en makkelijk afgaat, maar ik heb in de afgelopen jaren wel leren erkennen dat ik nou eenmaal mijn moeilijkheden heb. Maakt me niets meer of minder dan ik al was. Hoop dat je van je wijntje hebt genoten 😉 Haha!

  2. Ik kan me voorstellen dat dit heel erg moeilijk was om te schrijven, Anne. Dus allereerst vind ik het erg moedig van je! Wat de labels betreft ben ik blij om te lezen dat ze je duidelijkheid geven en dat je met die kennis sterker in je schoenen kan staan. Da’s waar het ook om moet draaien. Ik kan me voorstellen dat het tegelijk ook heel veel zorgen met zich meebrengt en dat je je gaat vergelijken met anderen. Begrijpelijk, maar de sterkte zit helemaal in jezelf. Hoe jij nu in het leven staat: zo moet het en dan maakt het niet uit wat voor labels er geplakt worden. Gij kent uw grenzen en gij weet tot wat ge in staat zijt. Ik heb het hier nog al eens gezegd op je blog: wat mij betreft zijt ge tot erg, erg veel in staat. Elke keer lees ik hier verhalen van een heel moedige persoon. Vergeet dat vooral niet, blijf zo verder doen en inderdaad: dan komt alles goed!!

    • Anne

      2 mei

      Dankjewel Robin! Ik ben ook heel blij dat het me sterker maakt en alleen maar meer bevestiging geeft dat ik goed bezig ben. Het brengt inderdaad ook wel wat zorgen met zich mee (met name rondom het vraagstuk van medicatie), maar ik heb er alle vertrouwen in dat dat allemaal wel goed gaat komen. En wat een mooie, lieve woorden schrijf je. Dankjewel daarvoor <3

  3. Ik las laatst in een van je overzichten dat je je ging laten testen en dacht meteen ‘oh wat spannend’ en ‘oh wat goed!’. Super fijn dat je nu duidelijkheid hebt! En nu kun je er ook gericht iets aan doen. Heel fijn dat je het met ons deelt, dat lijkt me niet niks. Ik ben alvast heel benieuwd en nieuwsgierig hoe het verder gaat voor je. Veel dingen zijn zo herkenbaar! Dus mocht je er meer over schrijven, dan is dat alvast heel leerzaam voor me denk ik.

    • Anne

      2 mei

      Wat lief Luus, dankjewel. Ik ben ook heel benieuwd naar hoe het zich allemaal zal ontwikkelen. Vind het ergens ook wel moeilijk om me voor te stellen wat deze kennis me uiteindelijk zal opleveren, maar ik geloof wel dat het alleen maar goed is om dit nu te ontdekken.

  4. Mimi

    2 mei

    Wat heb je dat weer prachtig omschreven Anne!

  5. Ik besef eigenlijk nu pas met deze post dat je wat in hetzelfde parcours zit als mijn broer (bipolair, mogelijks adhd maar dat moet bij hem nog getest worden). Ik heb je blog even doorgegeven aan mijn schoonzus 🙂
    Lijkt me allemaal erg confronterend en moeilijk maar ook wel verhelderend. Ik denk dat hoe jij er naar kijkt de beste manier is: wat extra info – om het zo wat kort te zeggen – over hoe je in elkaar zit en dat kan je alleen maar helpen. Ik vind het heel fijn dat je er hier zo open over schrijft en ons een beetje meeneemt in je avonturen, waarvoor dank!

    • Anne

      4 mei

      Oh, wat toevallig! Al vertelde mijn psychiater dat ADHD + een bipolaire stoornis een veelvoorkomende combinatie is, dus misschien toch niet zo toevallig, haha.
      En ja, dat omschrijf je precies goed: het is best confronterend en moeilijk, maar het levert me ook echt iets op. En dankjewel, lief van je!

  6. Wat mooi dat je hier zo open over schrijft! <3 Ik vind het juist dan fijn om te lezen. Lijkt me heel dubbel; aan de ene kant fijn om te weten wát, aan de andere kant 'weer een label' Maar wat je zegt; het gáát goed komen met je. Als ik alle stappen al lees die je hebt gezet de afgelopen periode. Mag je zeker trots op zijn.

  7. marije

    3 mei

    Wat heb je toch een schrijf talent. Wat mooi dat je ons mee laat lezen in je worstelingen maar ook met een nuchter blik. Ik vind dat echt heel waardevol, dank je wel.
    En volgens mij gaat het niet goedkomen met je, het is namelijk al goed met je. Jij bent een super sterk wijf met een prima stel hersenen en een prachtige sociale kring. Je dochter boft met zn geweldige moeder!

    • Anne

      4 mei

      Wat een ontzettend lief berichtje weer, Marije. Dankjewel daarvoor <3

  8. Jeetje.. Ik was er even echt helemaal ‘bij’. Ik kan me zo goed voorstellen dat dit dubbel is. Aan de ene kant een verklaring voor waarom sommige dingen voor jou misschien lastig waren/zijn, of waarom andere dingen jou dan juist weer vet goed afgingen/gaan. Maar, ergens ook wel weer een nieuwe stempel. Al ben ik super blij om te lezen dat het niet voelt als een extra dingetje dat ‘mis met jou is’. Want: mis ik er niks. Eigenlijk. Ik denk altijd maar: “Wij hebben leuk bestempeld dat ‘x’ normaal is, maar wat als ‘y’ normaal is en ‘x’ de uitzondering?!”. Snap je wat ik bedoel? Hihi. Ik hoop dat je dit de komende tijd een plekje kunt geven en misschien juist wel veel begrip voor jezelf gaat vinden. En inderdaad, wat je schrijft: Het gaat goedkomen met jou! Of je nu versierd bent met 100 of 0 ‘stempeltjes’ of ‘stickers’ <3 Liefs!

    • Anne

      4 mei

      Ja, je hebt helemaal gelijk Stella! Zo denk ik er af en toe ook wel een beetje over. Gisteren maakte ik een wandeling met mijn SPVer en hij benoemde ook heel nadrukkelijk dat hij de kenmerken van ADHD juist iets positiefs in plaats van ‘dat er iets mis met me is’. Dat vond ik wel een hele fijne gedachte. Ik heb gewoon een soort van superpower 😉

  9. Wat schrijf je dit prachtig op.. Inderdaad een nieuwe label wellicht, maar hopelijk meer voor jezelf dan voor een ander? Ik keek laatst een korte docu over vrouwen met autisme, dat het vaak laat ontdekt wordt door allerlei redenen. Dat was vooral voor de vrouwen zelf onhandig, want je leert zo met jezelf omgaan als je beter snapt waar je moet zoeken. En om maar over het labeltje te praten wat jij en Angelica wellicht hadden gewild (iets met een H en een O en een O en een G), die wil je echt ook niet! Ik geef hem met liefde weg, lastig ding 😉 Mooie blog, dank voor je eerlijkheid!

    • Anne

      4 mei

      Hé’Siroon, dankjewel voor je reactie! Klopt, ik denk inderdaad dat het me dus echt iets oplevert nu ik dit weet. Zeker over waar mijn kwaliteiten liggen en hoe ik die beter kan inzetten 🙂 En.. ik denk dat je verkeerd gelezen hebt, want Angélica en ik spraken niet over dat labeltje dat we graag zouden willen, haha!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.