Hoe mijn leven veranderd is sinds Fendi er is

Eén van de leukste vragen die ik kreeg naar aanleiding van mijn oproepje was wel de vraag: hoe is je leven veranderd sinds Fendi er is? Ik was bezig met het typen van het antwoord op die vraag en besefte me toen dat hij wel een hele eigen blogpost verdient. Er is zoveel te vertellen over het leven met een kat, eigenlijk. Zeker als je dat – net zoals ik – helemaal niet gewend bent.

Ik kan niet meer rustig schrijven
Het is vaak redelijk onmogelijk om nog iets te typen. Fendi springt graag op de tafel (dat mag al niet van mij), nestelt zich dan tussen mij en mijn laptop in (dat mag ook niet van mij) en klimt dan het liefst er bovenop (dat mag al helemaal niet van mij) wat er in resulteert dat ik uiteindelijk niet meer verder kan met waar ik mee bezig was. Regelmatig staan er in mijn teksten dan ook allerlei 111111tjes en 333333tjes omdat Fendi daar toevallig met z’n poten op stond. Vooral als ik aan het werk ben is dat onhandig, dan kloppen mijn teksten niet meer of verzend ik per ongeluk allerlei rare mailtjes naar collega’s. Ik ben druk bezig met Fendi afleren dat hij op de tafel mag, maar ik voel aan alles dat dat een lang, lang proces is.

Er is altijd iemand om mee te knuffelen
Fendi is een hele aanhankelijke kat die niets liever lijkt te doen dan kopjes geven en knuffels halen. Bij mij én bij Jula, tegenwoordig. Waar ze in het begin nog een beetje bang was voor Fendi, is dat helemaal verdwenen en duikt ze er nu bovenop als ze hem ziet. Gelukkig vindt Fendi dat allemaal prima en zoekt hij Jula steeds vaker uit zichzelf op. Jula zegt dat ze Fendi meer mist dan ze mij mist, haha, en zegt ’s avonds voor het naar bed gaan standaard ‘ik mis Fendi’ als hij buiten is. Ik vind het zelf heerlijk om ’s avonds als ik televisie aan het kijken ben met Fendi te knuffelen. Hij komt dan zo schattig tegen me aan liggen en spint tevreden terwijl ik hem aai. Dat is zó fijn!

Ik kan niet meer rustig eten
Fendi is nogal gefixeerd op eten, wat betekent dat hij altijd even komt kijken als ik met iets uit de keuken de woonkamer binnenloop. En soms duikt-ie er ook vol bovenop en kan ik het niet meer rustig eten. Een beetje irritant, wel. Ik hoop dat dat nog minder gaat worden als leert dat hij écht mijn eten niet mag. Wat wél heel schattig is: tegenwoordig miauwt hij altijd even naar me als ik zijn eten heb klaargezet, als een soort bedankje ;-).

Het is veel gezelliger in huis
Dit merkte ik meteen al in de eerste dagen van Fendi’s aanwezigheid (zelfs toen nog niet duidelijk was of hij mocht / kon blijven): het is zóveel gezelliger in huis als er altijd een dier is. Je merkt gewoon dat er meer leven is, dat er iets gaande is. En dat vind ik héél fijn. Als ik me een beetje eenzaam voel, dan is Fendi er altijd (als hij niet buiten is, haha) om te knuffelen en om tegen te praten.

Ik maak me best wel wat zorgen
Poe, vooral de eerste paar keren dat Fendi naar buiten mocht, was ik erg bezorgd. Ik was bang dat hij niet meer terug zou komen en wilde het liefst al na een uur door de buurt gaan lopen met een bakje voer en Fendi roepen. Dat heb ik overigens niet gedaan, hoor. Ook toen het met Fendi even wat minder goed ging na een vechtpartij, was ik echt bezorgd en wilde ik hem het liefst knuffelen tot hij zich weer gewoon zou gedragen. Gelukkig gaat alles nu weer helemaal goed en is hij weer de oude Fendi!

Al met al ben ik héél blij dat Fendi in ons leven is gekomen. Het is zo toevallig dat ik graag een kat wilde voor Jula en mij, dat Fendi toen kwam en dat hij bij ons mocht blijven. Ik vind het heel fijn voor Jula dat ze kan opgroeien met een huisdier, en ik vind het fijn voor mezelf dat het zoveel gezelliger is en er altijd wat te doen is. Ik ben nog geen volleerd kattenvrouwtje en heb nog genoeg te leren als het op de zorg voor Fendi aankomt, maar ik weet zeker dat hij het heel fijn heeft bij ons en dit een duizend keer betere plek is voor hem om te wonen dan de parkeergarage waar hij eerst leefde.

4 Reacties
  • Saskia
    Geplaatst op 12:03h, 19 november Beantwoorden

    Jaaaa liefde voor katten <3 Ook nog steeds erg blij met onze Ayla (hoewel ze nu wat minder aandacht krijgt en zoekt door Noa, die wel helemaal fan van haar is – zegt ook haar naam al en moet altijd even aaien) Net een look-a-like onze Ayla en Fendi, zo leuk!
    *Nu ik dit typ ligt Noa op bed en ligt Ayla heerlijk op mijn schoot.

    • Anne
      Geplaatst op 14:10h, 23 november Beantwoorden

      Ah wat lief dat Noah haar naam al zegt :) en grappig dat ze zo op elkaar lijken!

  • Geri
    Geplaatst op 16:25h, 21 november Beantwoorden

    Ik begrijp het heel goed. Sarah is er niet meer, maar wat gaf zij een vreugde in het huis. Saar was pikzwart en een vondelingetje. Ze was echt bij tijden helemaal maf. Maar ze stal ons hart met en zonder rare kuren.

    • Anne
      Geplaatst op 14:11h, 23 november Beantwoorden

      Oh dat snap ik helemaal <3 Fendi is ook soort-van aan komen lopen en dat maakt het toch wel een beetje bijzonder, vind ik :)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.