Hoe ik mijzelf zie als moeder

Voordat Jula geboren werd, had ik allerlei fantasieën over hoe ik zou zijn als moeder. Ik dacht dat ik heel relaxed zou zijn en vol zelfvertrouwen en eerlijk? Dat klopt eigenlijk best wel. Ik ben heel tevreden over hoe ik ben als moeder en denk heus af en toe wel ‘hm, pak ik dat nou helemaal goed aan?’, maar over het algemeen vind ik mezelf een prima moeder en denk ik dat ik Jula kan geven wat ze nodig heeft. Gelukkig!

Ik vind het belangrijk dat Jula voelt hoeveel liefde ik voor haar heb. Ik zeg elke dag tegen haar dat ik haar de liefste van de wereld vind, bijvoorbeeld, en iedere keer zegt zij weer ‘ja, dat weet ik toch mam!’. Voor mij is het heel belangrijk dat ze dat weet. Zo sluiten we onze dag altijd af met een uitgewisselde ‘ik hou van je’, knuffel ik haar als ik daar de mogelijkheid toe zie en denk ik dat ik haar minstens vijftig keer op een dag lieverd noem. Vind ik belangrijk. Ik kan nergens zo van genieten als wanneer ik haar kleine handje in de mijne voel als we ergens samen naartoe wandelen en ik hou ervan als ze nog even op bij me op schoot kruipt om samen iets te bekijken, bijvoorbeeld.

Als Jula iets aan me vraagt, is het antwoord negen van de tien keer ‘ja’. Ze mag van mij ontzettend veel. Ik vind het belangrijk dat ze ruimte voelt om dingen zelf te ontdekken en te leren en ik denk dat het daar niet bij helpt als ik op alles ‘nee’ antwoord. Zo mag ze van mij bijvoorbeeld best met haar handen in haar bakje yoghurt om te voelen hoe dat is voor een keertje, maar moet ze het daarna wel zelf (of eigenlijk: samen met mij) opruimen. Het leukste is dat ze nog steeds helemaal verbaasd is dat sommige dingen mogen!

Ik geloof dat het belangrijk is dat we samen plezier maken. Daarom probeer ik veel samen te doen: samen spelen, samen lezen, samen huishoudelijke klusjes of samen muziek te maken, bijvoorbeeld. Dat betekent ook dat Jula het lastig vindt om in haar eentje te spelen en ik weinig tijd voor mezelf heb overdag. We zijn eigenlijk de hele dag samen bezig. We oefenen het alleen spelen tegenwoordig wel eens: met een timer, dan moet ze bijvoorbeeld een kwartiertje alleen spelen. Soms lukt dat heel goed en zie ik haar het hele kwartier niet en soms drentelt ze alleen maar om me heen en lukt het niet om iets te bedenken om te gaan doen.

Ondanks dat ik in het dagelijks leven niet per se een geduldig persoon ben (oké, vooral met spelletjes ben ik ontzettend ongeduldig), probeer ik als moeder wel geduldig te zijn en Jula vooral veel zelf te laten doen. Dat betekent dat we soms een half uur bezig zijn met het aandoen van kleding, maar hé, dat is dan maar zo. Als we daar de tijd voor hebben, vind ik het prima. Jula is ook erg gevoelig voor haasten: als ik ook maar iets doe wat daarop lijkt, zegt ze al: ‘maham, wat doe je snel snel! Doe eens rustig!’. Dat helpt me dan weer om te denken ‘ohja, we hebben de tijd, geen haast’. Haasten is echt nergens goed voor.

Zeker toen het minder goed met me ging, gebeurde het nog wel eens dat ik half in slaap viel terwijl ik samen met Jula aan het spelen was. Gelukkig zijn die tijden voorbij en gebeurt dat niet meer, maar ik zou nog wel wat meer energie willen hebben om ook met haar rond te kunnen rennen en haar tempo bij te kunnen houden. Ik ben gedurende de dag nog wel eens moe en wil dan even chillen, terwijl zij eigenlijk haar energie kwijt moet en door huis rond gaat rennen of gaat dansen. Als ze dan vraagt of ik mee doe, heb ik eigenlijk wel zin, maar ben ik eigenlijk te moe en dat vind ik jammer.

Ik vind het heel leuk om moeder te zijn van een vijf-jarige. We ontdekken samen allemaal nieuwe dingen, ze leert nu lezen en is heel veel bezig met rollenspellen. Dat is ontzettend grappig! Zo wil ze altijd graag ‘grote zus’ spelen en ben ik dan de mama en is zij de grote zus en maken we allemaal avonturen mee. Daarnaast zorgt ze ervoor dat ik af en toe dingen bekijk door haar ogen en dat is zó leuk. Dan zijn bepaalde gewoontes die ik heb bijvoorbeeld ineens heel raar en vragen we ons samen af waarom ik dingen doe zoals ik ze doe. Laat ik vooropstellen: we hebben écht heel veel plezier met z’n tweeën en ik hoop dat ze daar altijd aan terug zal denken!


  1. Evelien hissink

    16 januari

    Ik lees sinds een paar weken je blog ik ben onder de indruk van je.
    hoe je omgaat met je mentale problemen.
    Hoe je daar open over praat, hoe je (nu) in het leven staat.
    Hoe je je leven weer hebt herpakt.
    Zoals ik lees ben je kei van een moeder, en doe je het goed.
    Kinderen opvoeden doe je met je hart en dat zit bij jouw wel goed.
    Ga vooral door met schrijven!

    • Anne

      17 januari

      Hoi Evelien, wat een lieve reactie zeg. Wauw, ik ben er helemaal stil van. Dankjewel!

  2. Irene

    16 januari

    Dit vind ik mooi om te lezen en ik denk dat jullie een super fijne band hebben. Als ik denk aan wat voor mama ik wil zijn, dan zie ik daar jou bij ondertussen. Haha. Hoe jij het aanpakt, dat wil ik ook graag doen. Hem veel laten proberen en doen, veel dingen samen doen. Ik praat super veel tegen hem en zeg hem ook vaak dat ik hem graag zie en dat hij mijn liefste baby is. Ik wil ook dat hij dat voelt.

    • Anne

      17 januari

      Ah Irene, wat lief dat je dat zegt! 🙂 Dat maakt m’n dag helemaal goed (en die is pas net begonnen!). Superlief.

  3. Saskia

    24 januari

    Wat mooi om dit te lezen, juist ook als mede mama. Ik ben erg benieuwd hoe ik alles ga ervaren als Noa ouder is.
    Ik ben deels hetzelfde qua ouder als hierboven en deels ook toch weer anders leuk juist omdat te lezen. Vooral zelfstandigheid en zelf dingen ondernemen vind ik belangrijk.

    • Anne

      24 januari

      Ja, daar ben ik ook benieuwd naar. Dat is ook leuk om te horen, dat je juist de focus ergens anders op legt. Dat inspireert mij weer 🙂

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.