READING

Hoe ik denk over opvoeden

Hoe ik denk over opvoeden

Toen ze nog kleiner was, luisterde ik er wel eens naar. Mensen die zeiden dat ze een bepaald aantal minuten per dag naar een schermpje zou mogen kijken, dat suikers vreselijk zijn – zeker voor jonge kinderen – en structuur het allerbelangrijkste wat je ze zou kunnen bieden, bijvoorbeeld. Het bracht me nog wel eens aan het twijfelen over hoe ik het deed, over wat ik belangrijk vond en de keuzes die ik maakte. Ik probeerde naar mijn gevoel te luisteren, maar soms was dat te moeilijk – zeker op momenten dat ik me niet goed voelde – en kon ik niet anders dan me onzeker voelen. Verdrietig ook, vaak. Vaker wel dan niet had ik het gevoel te kort te schieten en haar niet te kunnen geven wat ze nodig had. Ik vergeleek mezelf met andere moeders, zag wat ik niet kon en zij wel deden en vroeg me af waarom het mij dan niet lukte. Ik had geen opgeruimd huis, ik had niet echt een vast ritme en oh, ik vergat haar ook nog wel eens fruit te geven. In mijn ogen was dat wat belangrijk was. Raar, eigenlijk, want dat is helemaal niet hoe ik in elkaar zit.

In de jaren daarna leerde ik – vooral door therapie, maar ook door veel te oefenen – steeds beter om te voelen waar ik behoefte aan had. Ik begon mijn basis weer te leren kennen: wat ik belangrijk vind, wat ik wil, waar mijn grenzen liggen. Waar ik over droom, hoe ik mijn leven wil vormgeven. Niet van de ene op de andere dag, natuurlijk, maar steeds een beetje beter, steeds een beetje meer, steeds een beetje verder. Door te durven en te kunnen doen wat vanuit mijn volle overtuiging goed voelde, begon ik me ook minder aan te trekken van wat anderen daarvan zouden vinden. Liet op- en aanmerkingen steeds vaker van me af glijden, kon iets aannemen, maar vervolgens nog gewoon mijn eigen gang blijven gaan en vooral: het bleef niet nog wekenlang doormalen in mijn hoofd.

Dat proces liep vrijwel geleidelijk met mijn overtuigingen over opvoeden. Ik merkte dat ik daar steeds meer zekerheid in kon ervaren, zoals ik meer zekerheid vond in alles wat ik deed. Het lukte me te omschrijven wat ik vooral belangrijk vond om Jula mee te geven: dat ze geliefd is en dat ze mag zijn wie ze is. Vanaf het moment dat ik die woorden vond, voelde ik een soort rust over me komen. De liefde die ik haar gaf, was niet meetbaar in een net huis, in bedtijden, in fruithapjes, in wat dan ook. De liefde was voelbaar. Het gaf me ruimte om het anders te doen, dingen soms onhandig aan te pakken, te leren wat wel en niet werkte voor ons en soms even flink de grenzen aan te raken. Het zorgde er ook voor dat we steeds dichter naar elkaar toe konden groeien op onze eigen manier.

Onze dagen zijn, zeker in een vakantie zoals deze, vaak gevuld met spelen. Samen. Ook daar was ik wel eens onzeker over: zou ik niet moeten stimuleren dat ze meer alleen speelt? Ik probeerde het wel eens, zette een wekkertje van vijftien minuten en liet haar dan alleen haar gang gaan tot diezelfde wekker weer afging. Ik wist niet zo goed waarom ik dat deed, ik wist alleen dat andere mensen dat ook deden, dat kinderen ook moeten leren om zich alleen te kunnen vermaken en dat dat vooral allemaal veel handiger zou zijn. Inmiddels geloof ik daar niet meer zo in. Althans, niet meer in dat geregisseerde gedoe: het gebeurt heus wel eens dat Jula naar buiten loopt en een half uur alleen met het keukentje aan het spelen is, maar het gebeurt veel vaker dat we samen aan het spelen zijn. Daar kan ik van genieten, daar kan zij van genieten. Het betekent ook dat het me dus niet lukt om andere – vaak huishoudelijke – dingen wel te doen, maar ach, dat is allemaal niet zo belangrijk. Niet in mijn hoofd, tenminste.

Ik geloof ook niet zo in boos worden, heb ik geleerd. Mijn stem verheffen? Ik heb het heus wel eens gedaan. Het voelde niet goed, geen enkele keer. Het leverde niets op, ook dat. Het leerde me vooral dat dat niet was wat ik wilde en ik zocht naar andere manieren om grenzen te stellen. Ik leerde dat het helpt om daar van tevoren al duidelijk over te zijn, ik leerde dat het helpt om soms te laten zijn wat er is en even weg te gaan, ik leerde om rustig te blijven. Om het vooral altijd weer goed te maken, met een dikke knuffel en een kus. Om niet te blijven hangen in wat er is geweest, om altijd te blijven benoemen dat ik ontzettend veel van haar hou (tot vervelens toe, moet ik eerlijk zeggen, want ze reageert altijd met ‘ja mam, dat weet ik nu wel) en om haar ruimte te geven in wat ze voelt en ervaart.

We zijn sterker met elkaar verbonden dan we ooit zijn geweest, nu. Ik voel het in de momenten tussendoor: als ze even mijn hand vastpakt, bijvoorbeeld. Zomaar een kusje komt brengen, vraagt hoe het met me gaat en juist ook als ik even weg ga. Als ik een slaapliedje voor haar zing, we praten over wat we zullen gaan doen vandaag of samen gewoon maar een beetje aan het spelen zijn. Als ze met een vriendinnetje aan het spelen is en haar blik af en toe de mijne zoekt, als ze trots komt laten zien dat ze ‘echt al een salto kan op de trampo’ of gewoon als ze tegen me aan kruipt om samen een filmpje te kijken.

Ik denk niet dat hoe ik het doe is zoals iedereen het zou moeten doen. Zeker niet. Ik denk vooral dat het onzinnig is om jezelf te vergelijken met anderen: zij hebben een ander leven, zij hebben een ander kind, zij zijn een ander persoon, zij vinden misschien andere dingen belangrijk. Er is niet één weg, maar er is wel je eigen weg. En of dat nou met af en toe boos worden is, met meebewegen en loslaten zoals ik dat doe of nog op een hele andere manier? Dat is oké, denk ik, zolang het maar is wat goed voelt. Ik ben blij dat ik geleerd heb wat ik heb geleerd, ik ben benieuwd welke hindernissen en obstakels ik nog zal ondervinden, welke vraagstukken er nog zullen komen. Maar vooral? Vooral kijk ik uit naar wat nog komen gaat: alles wat nog te vieren is, alle avonden dat ze hier slaapt en ik nog even stiekem kan gaan kijken, alles met haar.


  1. Audrey

    27 augustus

    Zo mooi weer dit artikel <3 Ik denk dat dat inderdaad boven alles gaat: je kind het gevoel geven dat het geliefd is, dat je hem/haar belangrijk vindt en dat je samen mooie momenten beleeft. En ja, dan is het uiteindelijk ook wel handig als het op z'n 18e wel een paar groenten lust en een beetje een leuk mens is geworden, maar ik denk dat dat eigenlijk bijna vanzelf gaat als die basis goed zit.

    • Anne

      27 augustus

      Wat lief, dankjewel. En ja, ik denk er dus precies hetzelfde over. 🙂 Dat komt allemaal wel goed, haha!

  2. Verdikke Anne, way to go!!! Ha ik word hier echt oprecht blij van, you go! Gewoon uw eigen ding doen, en zo zo mooi hoe je inzet op het voelen idd, en hoe je ervaart dat jullie daardoor naar elkaar toegroeien. Ik ben echt fan, ge zijt een fantastische mama! En het geluk van Jula bevestigt dat alleen maar.

    Merci om dit te delen, heel fijn om te lezen!

    • Anne

      31 augustus

      Wat een lief bericht Robin, dankjewel!

  3. Wendy

    27 augustus

    Mooi, Anne! Brokje in mijn keel. Als kind van een moeder die rust, reinheid en regelmaat tot in de puntjes beheerst(e) – en op die manier haar liefde toont – zou ik willen dat zij soms iets meer van jou had gehad. Natuurlijk is het fijn als het eten op gezette tijden op tafel staat en het huis pico bello opgeruimd is, maar het is óók fijn als je moeder (of ouder in het algemeen) af en toe tijd maakt om met je te spelen en om naar je te luisteren. Wat ze ook heus wel deed hoor, maar volgens mij had veel ellende voorkomen kunnen worden (voor alle partijen) als er minder nadruk had gelegen op de structuur en “hoe het hoort” en meer op waar we behoefte aan hadden en een gevoel van eigenwaarde, “je bent goed zoals je bent”. Uiteindelijk heeft elke opvoedstijl natuurlijk voor- en nadelen, maar onder de streep is er voor een kind volgens mij niks fijner – en belangrijker – dan ouders die zichzelf en hun kind(eren) accepteren zoals ze zijn en op een gezonde manier liefhebben.

    • Anne

      31 augustus

      Dankjewel voor je mooie berichtje, Wendy! Ik kan mij goed voorstellen dat het lastig is als de focus van jouw opvoeding vooral lag op die drie r’en. En ik ben het helemaal met je eens: elke opvoedstijl heeft voor- en nadelen en er zullen vast genoeg mensen zijn die er van overtuigd zijn dat juist het bieden van een bepaalde stabiliteit door die structuur veel meer voordelen heeft. Ik denk dat het ook te maken heeft met vinden wat bij je past en wat voor jou belangrijk is. En dan natuurlijk vooral ook nog wat je belangrijk vindt om mee te geven aan je kinderen!

  4. Luus

    30 augustus

    Helemaal mee eens dat geregisseerd gedoe niet dé opvoed techniek is. Ik ben daar ook echt geen persoon voor. Hier gaat alles ‘we kijken wel’ en ‘wat goed voelt’. Maar dan nog, iedereen zijn eigen stijl, idee, opvoedtechniek. Dat is helemaal oké.
    Ik geloof er in dat elk kind anders is en het heel belangrijk is om goed te blijven kijken wat elk kind specifiek nodig heeft en daar zo goed mogelijk op in te spelen. Zo te horen doe jij dat heel goed!
    Ik besef wel elke keer weer zo hard dat alles zo snel voorbij gaat! En dat veel tijd in het huishouden stoppen juist tijd wegneemt van met mijn kind samen zijn. Ik weet dan wel waar ik voor kies 😉

    • Anne

      31 augustus

      Ja, zo zie ik het ook! Ik geloof ook dat ieder kind anders is en iedere ouder ook en dat veel ook te maken heeft met een wisselwerking en hoe je er samen het beste van kunt maken (dat bedoel ik niet met een negatieve klank, haha, maar ik bedoel meer: het zo optimaal mogelijk maken). Ik vind het bijvoorbeeld heerlijk dat ik soms, door het opvoeden en spelen met Jula, zelf ook weer even kind kan zijn, en merk dat dat een positief effect heeft op Jula. Maar ik kan me ook goed voorstellen dat dat voor een ander kind dan misschien weer niet zo zou gelden!

  5. Irene

    4 september

    Mooie post, Anne! Je beschrijft eigenlijk precies wat voor moeder ik wil zijn en welke band ik met mijn kind wil. Ik maakte me toen baby D net geboren was ook veel zorgen of ik het wel goed deed omdat mensen zeiden dat hij maar eens moest blijven wenen en ik hem niet bij me in bed mocht nemen of hem ging verwennen omdat ik hem vaak pakte. Ondertussen twijfel ik daar niet meer zo aan. Wij doen dingen hier ook allesbehalve ‘hoe ze horen’ maar ik vind het fijn hoe we het aanpakken.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.