Hoe deze lockdown me vergaat

Ik vind het allemaal maar lang duren, maar daar ben ik niet de enige in. Ik mis mijn vriendinnen, zou ze zó graag weer even willen knuffelen. Ik mis spontane avondjes in de stad, lekker uit eten en iets teveel wijn drinken en dan rozig in de trein weer naar huis. Ik mis feestjes, concerten. Ik mis een beetje spanning in mijn leven: alle weken zien er hetzelfde uit, met uitzondering van dat fijne weekendje weg van afgelopen week. Maar alles is steeds weer een herhaling van dat wat er al was en ik heb zoveel zin in iets nieuws, iets wat ik nog nooit gedaan heb, of nooit gezien heb, of nooit geproefd heb.

Alle dagen lijken op elkaar
Ik merk dat ik steeds meer in een soort sleur terechtkom. En als er iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het wel aan sleur. Ik heb geleerd dat het ook goed voor je kan zijn, want dat betekent ook dat je een duidelijk ritme hebt, dat je structuur in je leven hebt. Maar het is zo voorspelbaar, zo saai. Er is weinig leuks om naar uit te kijken, de dagen beginnen allemaal op elkaar te lijken en het is soms moeilijk om nog de lichtpuntjes te zien, vind ik. Maar ik zie ze wel.

Ik merk dat ik er soms een beetje passief van word. Dat ik na het avondeten op de bank wil hangen, Lang Leve de Liefde (onze nieuwste ontdekking) wil kijken en nergens meer over na wil denken. Ik zie op tegen de rondjes hardlopen, zie op tegen muziektheater, zie op tegen alles dat me dwingt om mijn huis uit te gaan: ik word een beetje een huismus van deze lockdown, geloof ik. Maar niet op een gezonde manier. Ik begin een beetje te vermijden, doe dingen die ik spannend vind liever niet en hé, ik kan ze ook makkelijk uit de weg gaan. want er is toch niets te ondernemen. Ik probeer mezelf te motiveren om muziek te blijven maken, om te blijven schrijven, om in ieder geval nog wel creatief te zijn. En dat lukt.

Een beetje structuur in de dag
Ik vind het maar moeilijk om structuur aan te brengen aan de dag. Als ik werk lukt het nog wel: dan sta ik gewoon op en ga ik aan de slag. Maar als ik niet hoef te werken, wil ik graag wat langer in bed blijven liggen en kost het me heel veel moeite om wel op tijd eruit te gaan om nog wat nuttige dingen te doen. Ik stel huishoudelijke klusjes uit tot het laatste moment, tot ik me echt erger aan mijn leefomgeving eigenlijk, en het lukt me maar moeilijk om mezelf te motiveren om wel aan de slag te gaan.

Ik merk dat ik – ondanks mijn plannen om dat niet te doen – steeds meer op mijn telefoon kijk. Steeds op zoek naar nieuwe informatie. Ik had mezelf voorgenomen dat niet meer te doen, maar op de één of andere manier lukt het me niet om dat te veranderen. Ik beland vaak in zo’n Wikipedia-gat, waarbij ik doorklik van de ene naar de andere pagina en niet meer op kan houden met nieuwe dingen te weten komen. Soms betrap ik mezelf erop dat ik de hele avond op mijn telefoon heb gekeken: dat is niet wat ik wil.

Dingen blijven doen
Ik blijf wel doorgaan met alles wat ik me heb voorgenomen. Dat is niet zo veel, maar vooral het hardlopen is iets wat ik blijf volhouden en niet los ga laten. Het brengt me zoveel op het moment. Het geeft me rust in mijn hoofd, zorgt ervoor dat ik beter kan relativeren én dat ik mijn lichaam actief houd. Het geeft me zo’n machtig gevoel als ik een rondje van zeven kilometer erop heb zitten, dat gevoel wil ik altijd voelen.

Je zou zeggen dat het makkelijk is om iedere dag naar buiten te gaan met zo’n prachtig natuurgebied om de hoek, maar ik merk dat ook daar een beetje de klad in komt. Als ik lekker warm binnen zit en merk dat het buiten ontzettend guur is, of regenachtig, dan kost het me echt heel veel moeite om me er toe te zetten om de stap naar buiten te zetten. Dat ging me in het voorjaar – met het mooie weer – een stuk beter af.

Verandering bewerkstelligen
Gelukkig gaat het nog goed met mijn hoofd. Ik ben niet somber, ik voel me niet slecht. Ik ben gewoon een beetje inactief geworden op sommige vlakken. Ik wil daar graag verandering in brengen, ik wil me productief voelen aan het einde van de dag. Dat lukt me niet altijd en dat is wel waar ik erg naar verlang. Ik weet nog niet hoe ik dat ga aanpakken, ik moet nog even zoeken naar de juiste methode. Ik weet niet of het helpt om me iedere dag een paar dingen voor te nemen, bijvoorbeeld, en op te schrijven en die vervolgens uit te voeren. Of dat het juist goed werkt om te beginnen met een week lang iedere dag naar buiten te gaan en het zo verder uit te bouwen. Daar moet ik nog even op puzzelen.

Hoe gaat het met jullie tijdens deze lockdown? En hoe doen jullie dat: zorgen dat je je nog enigszins nuttig blijft voelen? Ik hoor het graag!

 


  1. Natasja

    5 februari

    Dit is echt te herkenbaar! Ik werk meestal thuis dus dat geeft 4 dagen per week wat structuur. Probeer ook elke dag even naar buiten te gaan maar op de dagen dat ik veel (online) afspraken heb of het keihard regent blijf ik ook vaak binnen… en verder is het veel bankhangen en telefoon scrollen. Ik heb afgelopen najaar een e-reader voor mezelf gekocht omdat ik ook minder doelloos op mijn telefoon wilde scrollen. Nog steeds een scherm maar ik lees nu echt weer een stuk vaker 🙂

    • Anne

      6 februari

      Ja, ik hoor het van veel mensen: dat we allemaal in zo’n sleur terechtkomen. Saai hè? Vier dagen werken is wel fijn, ja. Ik werk er maar twee en merk dat ik de andere dagen echt zoekende ben naar de structuur. Ik ben afgelopen week ook weer begonnen met meer lezen omdat ik dacht dat dat een goede Corona-hobby zou zijn: nu nog volhouden 😉

  2. K.

    5 februari

    Misschien iets voor jou. Ik luister heel graag podcasts maar ik kan niet gewoon zitten en luisteren en moet iets doen. De podcast is dan eigenlijk een beloning voor de taak die ik aan het uitvoeren ben. Het kan de afwas zijn, snel een kamer opruimen en dan doe ik nog wat verder omdat ik nog niet klaar ben met luisteren.

    • Anne

      6 februari

      Ja, dat is een heel goed idee! Ik ga dat uitproberen. Dankjewel! 🙂

  3. Mooie getuigenis. De lockdown heeft bij mij gelijkaardige effecten. Soms durf ik er ook niet open over te spreken, want het is inderdaad bij iedereen zo en dan voel ik me soms wel eens schuldig om negatief te doen over alles wat obvious is. Bloggen is dan een mooie escape route waar het wel kan.

    Over het nuttig voelen.. Ik probeer daar niet echt een punt van te maken, voor mij is dat een stelling dat de perfectionistische-ik in mij wel eens naar beneden kan trekken. Dagelijks probeer ik eerder te reflecteren van “heb ik mij goed gevoeld vandaag”, “wat waren de leuke dingen”. Dat helpt mij net iets beter.

    • Anne

      6 februari

      Ja, dat merk ik ook. Als ik bel met vriendinnen en we vragen aan elkaar hoe het gaat, dan is het eerste antwoord altijd ‘saai’, helaas. We staan er hetzelfde in. En wat goed dat je daar geen punt van maakt, dat heb ik echt nog te leren. Het zou me inderdaad helpen om gewoon te kunnen kijken naar hoe ik me gevoeld heb en het daarbij te laten.

  4. Stella

    5 februari

    Heel herkenbaar! Pfoe, ja. Eens even denken: hoe doe ik dat. Ik voel me eigenlijk heel nuttig elke dag, maar dat komt omdat ik full time werk en daarnaast ook nog een opleiding doe. Ik ben dus als het ware verplicht om nuttige dingen te doen, anders heb ik denk ik wel een beetje een probleem. Ik zie wel vaak op tegen de werkdag, omdat het zo saaaaai is en ik mijn collega’s nog altijd niet in real life heb ontmoet (ik werk hier sinds juli 2020), maar de structuur en regelmaat die mijn werk me brengt is me wel heel veel waard. Ik denk dat ik het anders ook echt een stuk ingewikkelder had gevonden nog. Ik vond de podcasttip van K. een hele goeie. Dat doe ik eigenlijk ook zo, realiseerde ik me. En ik zweeeer bij yoga tegenwoordig. Dat helpt me echt om me weer even ‘met beide benen op de grond’ te voelen in plaats van zwevend in deze surrealistische wereld.. Houd vol! <3 Liefs!

    • Anne

      6 februari

      Ah dat snap ik ja, dat klinkt ook wel helpend 😉 Misschien moet ik ook maar aan een opleiding beginnen, haha! En ja, ik herken wel een beetje wat je schrijft over starten met een nieuwe baan. Ik ben in september begonnen en heb mijn collega’s al wel in het echt gezien, maar heel veel overleggen gaan via Zoom en dat is gewoon retesaai vind ik. En ja, yoga, daar wil ik aan beginnen! In ieder geval één keer per week. Dankjewel voor je tips, Stella!

  5. Kelly

    5 februari

    Het is zo herkenbaar. Het gevoel alsof je in een sleur bent beland. Zowel mijn vriend als ik zijn het steeds meer moe aan het worden. Ons geluk is dat we allebei nog gewoon kunnen werken en we onze hond Jewel hebben. Die zorgt er ook voor dat we wel dingen moeten. Maar het is zonder enige twijfel soms best wel pittig. Taakjes combineer ik ook vaak met het kijken van een Youtube filmpje of het luisteren van een podcast. Dan voelt het toch net iets leuker!

    • Anne

      6 februari

      Ja, ik had het daar vanochtend nog met mijn SPV-er over: dat een hond hebben best een zegen is in deze tijd, want dan móet je er wel uit. Ik probeer die motivatie nog vanuit mezelf te laten komen, haha. En ja, die tip van taken combineren met een podcast ga ik zeker uitproberen. Dat klinkt echt als een goed idee!

  6. Angélica

    5 februari

    Heel herkenbaar! Ik merk de laatste week dat zelfs mijn hoofd het niet meer leuk vond en er vooral heel veel woede zit en frustratie…
    Ondertussen probeer ik mijzelf maar bezig te houden, maar ik wil ook steeds minder. Ondanks dat ik bijna niemand zie heb ik zelfs geen zin om mensen te zien, ik wil ook heel graag dingen ontwijken en ik word idd ook steeds meer een kluizenaar/huismus, en niet op een positieve manier… want ik was het al, maar nou heb ik nergens meer behoefte aan. Pffft.

    Maar goed, de lente gaat binnenkort komen, daar hoop ik dan maar op. (Niet dit weekend haha)

    • Anne

      6 februari

      Blegh ja, bij mij ook. Ik zie er ook tegenop om mensen te zien inderdaad, wil het liefst gewoon in m’n eigen bubbel blijven al is die helemaal niet zo fijn, dus geen idee waarom dat is. En ik was inderdaad ook al best een huismus, maar het wordt bij mij ook steeds erger en ik wil het niet! Haha! Ik zet ook mijn geld in op de lente, dan komt alles goed 😉

  7. Saskia

    6 februari

    Mooi artikel heb je erover geschreven. Ik heb met deze lockdown ook echt wel moeite, meer dan de afgelopen keren maar dat komt door een aantal situaties op werk. Alle lockdowns heb ik doorgewerkt, waardoor ik nog sociale contacten had door ouders, kinderen en sommige collega’s. Dit maakt dat ik minder ‘geïsoleerd’ ben. Daarbij passen mijn ouders en schoonouders nog op Noa, dus deze zie ik ook nog. Ik merk wel dat ik zeker heel wat dingen mis; juist de structuur (ook op werk en thuis) doordat alles iedere keer aangepast wordt. Hele mail vanuit werk met aanpassingen ook weer voor de Maandag zonder enige goede uitleg. Ik word er maar onrustig van. Maar we gaan er weer vol goede moed tegenaan. Meer kan ik helaas niet doen.

    Toi toi toi in deze tijden <3

  8. Lesley

    7 februari

    Ik word ook echt lui van de lockdown! Je zou denken dat ik blij zou zijn om eens naar buiten te kunnen, maar als het is voor iets ‘saais’ zoals winkelen of de duizendste wandeling, heb ik er geen zin in. Ik wil best naar buiten, maar om eindelijk weer eens iets leuks te gaan doen. En als dat toch niet kan, lig ik nog het liefst voor tv haha.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.