Het was hier even stil

Ik kon niet zo goed de woorden vinden die ik wilde gebruiken. Ik hoef niet te zeggen dat het rare tijden zijn. Het lijkt wel alsof de wereld even stilstaat (en tegelijkertijd ook niet), zeker als ik door een lege stad wandel waar ik normaal het liefst wil ontsnappen aan de drukte. De winkels zijn gesloten, de straten zijn verlaten en een enkeling probeert nog koffie te verkopen voor zijn koffietentje. Ik loop er langs, bestel een cappuccino en vergeet bijna even wat er aan de hand is. Het lawaai van buiten is ineens een stuk minder – al blijft de muziek van de Haphoek onverstoord doorgaan – en mijn kleine buurtje lijkt wel een veilige haven waar je je terug kunt trekken. Soms schijnt de zon zo naar binnen dat het voelt als lente en wil ik het liefst naar buiten met een kleedje en iets om te eten, mijn middag in het park doorbrengen met de leukste mensen die ik ken en doen alsof dit allemaal niet aan de hand is. Maar zo werkt het niet.

Ondertussen breng ik mijn dagen door met goed voor mezelf zorgen. Een beetje beter dan gewoonlijk, zelfs. Zoveel thuis zijn is niet per se goed voor mijn hoofd, zo weinig mensen zien al helemaal niet en mijn therapie alleen nog maar telefonisch volgen helpt ook niet om mijn mentale rust te bewaren. En dus besloot ik een paar dagen geleden dat ik het dan maar zelf moet proberen. Ik ben weer begonnen met mediteren, ik probeer elke dag minstens een half uur te bewegen, eet gezonder dan ooit en spreek de mensen die ik wil spreken. Maar dan via mijn telefoon. De dagen duren soms te lang, zeker als ik verzand in het kijken van televisieprogramma’s die me eigenlijk niet interesseren, of wanneer ik vergeet dat een ritme belangrijk is en de structuur ver te zoeken is. Maar over het algemeen, en ik knijp mezelf een beetje als ik dit zeg, gaat het goed. Beter dan hiervoor, zelfs. Ik speel meer piano dan ooit tevoren en het lijstje met opgenomen liedjes op mijn telefoon is nog nooit zo lang geweest. Ik doe een poging om viool te spelen (lees wel: een poging, want het klinkt écht nog nergens naar) en op de dagen met Jula komen we tot allerlei nieuwe spelletjes en maken we allerlei mooie kunstwerken voor iedereen om ons heen. Ik ben weer fanatiek aan het lezen, heb zelfs al drie boeken uit in hele korte tijd en geniet er weer écht van.

Natuurlijk is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Ik maak me ook zorgen (al doet mijn hoofd het nog redelijk rustig aan), heb soms de neiging om al het nieuws dat er maar bestaat te consumeren en mezelf daar helemaal in te verliezen, vergeet soms dat ik geen nieuwe spullen nodig heb en word ook moe als ik weer een hele dag met Jula achter de rug heb en te moe ben om nog een uurtje op te blijven. En het lukt – tot nu – eigenlijk niet om te schrijven. Alles klinkt ineens zo oppervlakkig en lijkt zo onnodig om te delen, maar misschien moet ik mij daar maar overheen zetten en gewoon doorgaan met schrijven zoals ik dat deed.

10 Reacties
  • Angélica
    Geplaatst op 09:19h, 03 april Beantwoorden

    Het klinkt alsof je heel goed bezig bent! Ik herken het ook heel erg, het zijn superrare tijden en ik zit nu dus ineens de hele dag, elke dag, alleen thuis. Toch gaat mijn hoofd nog supergoed en voel ik me vrij kalm. Ik lees dan ook geen nieuws, niks.

    Ik moet er ook niet aan denken hoe het aan het einde van de maand gaat zijn of hoe het gaat zijn als het allemaal nog maanden gaat duren… leven van dag tot dag maar. Pittige tijden zijn het, houd je taai en blijf gezond! <3

    • Anne
      Geplaatst op 19:22h, 07 april Beantwoorden

      Nee, voor mij is de gedachte dat het nog heel lang gaat duren ook wel een redelijk verstikkende. Nu vermaak ik me nog prima, maar geen idee hoe dat over een paar weken zal zijn. We zullen het zien! Zorg goed voor jezelf <3

  • Tamara
    Geplaatst op 10:38h, 03 april Beantwoorden

    Ik snap wat je bedoelt! Ik moet ook focussen om positief te denken want anders kom ik in die spiraal van angst en negativiteit terecht. Wat goed dat je het kan channelen en je energie in zorgen voor jezelf zet. Dat is het belangrijkste dat we in deze dagen kunnen doen.

    • Anne
      Geplaatst op 19:23h, 07 april Beantwoorden

      Ja, dat klopt! Maar met vallen en opstaan, hoor. De ene dag lukt het wat beter dan de andere, maar dat is met alles zo.

  • Ismay
    Geplaatst op 11:05h, 03 april Beantwoorden

    Wat goed dat je zelf een knop om hebt gezet. Ik herken mezelf hier heel erg in – prettig om te lezen. Mijn therapie staat ook stil door de coronacrisis en ook ik heb besloten dan maar zelf aan de slag te gaan met mezelf. Ik ben weer gaan hardlopen, probeer elke dag positieve/blije momentjes op te schrijven en ik ga op zoek naar een gezondere levensstijl. En dit is helemaal niet oppervlakkig om te schrijven en te delen, juist niet! Een tip, kijk het nieuws niet elke dag. Dat helpt mij in ieder geval. Natuurlijk wil je weten wat er speelt, maar de situatie zal voorlopig nog wel even hetzelfde blijven. Dus probeer je niet te veel te focussen op het nieuws!

    • Anne
      Geplaatst op 19:24h, 07 april Beantwoorden

      Ah ja, ik ben mijn nieuws-inname al aan het minderen want dat was een beetje teveel aan het worden en daardoor liep mijn hoofd ook een beetje over. :-) Fijn dat het jou ook lukt om goed voor jezelf te blijven zorgen! Zet ‘m op <3

  • Saskia
    Geplaatst op 11:12h, 03 april Beantwoorden

    Fijn te horen dat het ondanks alles toch zo fijn aanvoelt <3
    Ik probeer ook de positieve puntjes hiervan te zien, hoewel het soms zeker wel lastig is.

    • Anne
      Geplaatst op 19:24h, 07 april Beantwoorden

      Ja hè? Dat laatste herken ik ook, hoor. Maar voor nu kom ik het grootste gedeelte van mijn dagen prima door en dat is al heel fijn.

  • Irene
    Geplaatst op 19:20h, 04 april Beantwoorden

    “Alles klinkt ineens zo oppervlakkig en lijkt zo onnodig om te delen”
    Dat had ik dus een tijd terug ook, vooral toen ik nog heel slecht in m’n vel zat. Alles leek zo onbenullig en ik dacht de hele tijd: “Wie interesseert zich hier nu voor??” Maar inderdaad, zo lang je het leuk vindt om te schrijven, blijven gaan en dat gevoel gaat vanzelf weer weg.
    Voor de rest leest het inderdaad wel alsof je super goed bezig bent met voor jezelf te zorgen! En het kan niet alle dagen 100% even goed gaan hé, dat is helemaal niet erg.

    • Anne
      Geplaatst op 19:25h, 07 april Beantwoorden

      Ah nee, bij mij fluctueert dat ook steeds en dat is zo’n vervelend gevoel. Dat je denkt: wat ik schrijf doet er helemaal niet toe en er zit niemand op te wachten. Maar ach, ik vind het zelf vooral leuk om te doen dus ik blijf het vooral ook gewoon maar doen. ;-) En ja! Sommige dagen zijn fijner dan de ander, maar over het algemeen zijn ze helemaal oké en dat is het belangrijkst.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.