READING

Het verhaal achter mijn tatoeages

Het verhaal achter mijn tatoeages

Ik had vroeger nooit het idee dat ik een tatoeage zou nemen. Ik dacht dat je daar sowieso spijt van zou krijgen, dat er niets zou zijn wat je ‘voor altijd’ mooi zou vinden en dan zat je daar, met zo’n plakplaatje op je lichaam. Nee, niets voor mij. Tot ik een paar tatoeages voorbij zag komen die ik heel erg mooi vond. Ik begon me er een beetje in te verdiepen, leerde dat een tatoeage met je mee groeit en dat het juist een mooie herinnering kan zijn aan een bepaalde periode of – zoals mijn tatoeages voor mij zijn – bepaalde uitdagingen waar je mee te maken krijgt in je leven.

Langzaam maar zeker begon ik te wennen aan het idee. Zo rond mijn achttiende kreeg ik de eerste ideeën voor wat ik dan zou willen, maar ik vond dat ik er goed over na moest denken en geen overhaaste beslissingen moest nemen. Ik praatte er niet zoveel over, wilde het idee vooral in mijn hoofd laten ontstaan. Uiteindelijk besloot ik dan toch dat ik het ging doen en op mijn eenentwintigste liet ik mijn eerste tatoeage zetten.

Ik had een afspraak gemaakt bij een tattooshop in Nijmegen en ging daar, een beetje zenuwachtig, samen met een vriendin naartoe. Toen we daar aan kwamen, bleek dat de tattooshop wegens onvoorziene omstandigheden was gesloten en kon het feestje dus niet doorgaan. Ik baalde ontzettend. Ik was zo vastbesloten dat ik me die week zou laten tatoeëren, was bang dat ik anders niet meer zou durven, en dus maakte ik een afspraak bij een andere tattooshop, dicht bij het huis van mijn ouders. Samen met mijn moeder ging ik er dit keer naartoe en liet ik vijf vogeltjes op mijn borst zetten. Precies zoals ik wilde.

De vijf vogeltjes (op de foto zie je er maar drie, de andere twee zitten onder mijn shirt) staan voor mij voor het overwinnen van je angst. Ik ben al mijn hele leven bang voor vogels en ik heb al mijn hele leven last van angsten – grote en kleine – en vond het tijd om mezelf een klein duwtje in de rug te geven. Die tatoeage herinnert me er aan dat ik niet bang hoef te zijn voor alles, dat ik dingen mag en kan proberen. En natuurlijk, die angsten verdwenen niet op magische wijze met het zetten van die tatoeage, maar het zorgde er wel voor dat ik op een andere manier naar mezelf ging kijken. Iedere dag keek ik in de spiegel en iedere dag weer werd ik herinnerd aan mijn eigen woorden: je hoeft niet bang te zijn.

De tijd verstreek, ik voelde niet per se de behoefte om iets nieuws te laten zetten en was tevreden met de tatoeage die ik had. Totdat er een heftige periode in mijn leven aanbrak. Het ging niet goed met me, ik had veel last van depressies en was gestart met therapie om daar aan te werken. Tijdens die sessies leerde ik dat ik veel te kritisch naar mezelf kijk. Vind dat alles perfect moet zijn, dat ik geen fouten mag maken, dat ik moet voldoen aan de verwachtingen die anderen van me hebben. Tegelijkertijd luisterde ik veel naar het lied ‘Anthem’ van Leonard Cohen, waarin hij zingt ’there is a crack in everything, that’s how the light gets in’. Dat raakte me. Het omschreef precies de les die ik aan het leren was: dat de imperfecties je juist mooi maken, dat ze iets zijn om trots op te zijn en te koesteren. Dat mijn (over)gevoeligheid ook een kracht kan zijn in plaats van – zoals ik altijd leerde – iets wat ik moest verbergen of moest veranderen.

Ik besloot het te laten vereeuwigen op mijn lijf. Ik wilde een landschap met daarin zonnestralen. Plukte een paar ideetjes van het internet, maakte een afspraak bij een geweldige tattoo-artist en zij begon met schetsen. Al vanaf het eerste moment voelde dat goed, alsof het de bedoeling was dat ik daar zou zijn. Ze tekende precies wat ik wilde: een berglandschap, bomen, een zon. De stralen. Een paar maanden later, inmiddels gescheiden en nog steeds ongelukkig, was het tijd voor de tatoeage. Ik ging in m’n eentje naar Utrecht, was doodsbenauwd en tegelijkertijd enthousiast, en voelde alsof ik ineens een beetje dichterbij mezelf was gekomen.

In datzelfde jaar besloot ik redelijk impulsief om nog een tatoeage te nemen. Het was ook een erg bewogen jaar voor me: ik ging scheiden, startte het co-ouderschap, verhuisde naar een nieuwe stad, begon aan een nieuwe baan én kreeg mijn diagnose. In dat jaar waren er maanden waarin ik het gevoel had dat ik mezelf kwijt was geraakt. Ik kan je vertellen dat dat één van de naarste gevoelens is die er bestaan, in mijn optiek. Ik luisterde in dat jaar veel naar Spinvis en hoorde, na mijn diagnose, het lied ‘kom terug’ ineens op een andere manier. Voor mij stond het symbool voor de periodes waarin ik mezelf verloor, maar gaf het me ook de zekerheid dat het altijd wel weer goed kwam.

Ik trok de stoute schoenen aan en maakte een afspraak bij een tatoeëerder in de stad, op loopafstand van mijn huis. Ik legde mijn idee uit, ze maakten een ontwerp (maar dat was niet zo ingewikkeld) en een paar dagen later was het tijd om die tatoeage te laten zetten. Ik had niemand verteld dat ik het zou doen, ik bedoel, het idee was ook nog maar net in mijn eigen hoofd gekomen. En toen stonden er ineens de woorden ‘kom terug’ op mijn linkerarm. Om me eraan te herinneren dat het altijd weer goed komt, hoe moeilijk de situatie ook is.

Aan het einde van vorig jaar had ik een nieuw idee voor een tatoeage: ik wilde bloemen laten tatoeëren aan de achterkant van mijn linkerarm. In dat jaar leerde ik om milder naar mezelf te kijken, om mijn lichaam te zien als iets dat mooi was, sterk was, gezond was en ervoor zorgde dat ik kan doen wat ik wil doen. Er leek me weinig mooier dan dat te eren met een versiering, iets wat ik zelf mooi vind. Voor iemand die al haar hele leven negatief over haar lichaam denkt, geleerd heeft dat het altijd anders moet zijn, en het als verre van mooi zou bestempelen een hele grote stap. Helaas ging het niet door omdat ik simpelweg even niet genoeg geld opzij kon zetten. Jammer! Het idee zit nog altijd in mijn hoofd en ga ik – als het moment daar is – zeker laten vereeuwigen.


  1. Angélica

    12 februari

    Leuk om te lezen! 😀 En mooie gedachtes zitten er achter zeg, die met die bergen is echt prachtig, wat een gaaf ontwerp!

    • Anne

      13 februari

      Thanks! Ja, daar ben ik ook heel erg blij mee. Hij is zo gedetailleerd!

  2. Je mag trots zijn op waar je nu staat hoor 💪 Mooie tattoos! Fijn om te lezen dat je ze met trots draagt 🙂

    • Anne

      13 februari

      Dankjewel Robin, leuk om te horen! 🙂

  3. Irene

    13 februari

    Ah dit vind ik tof om te lezen! Die ‘Kom terug’ vind ik super tof en mooi. Ik zou ook graag iets gelijkaardigs willen maar dan ‘komtgoed’ ofzo. Omdat dat mijn mantra is. Ik ga binnen een paar maanden mijn 2e, 3e en 4e tattoo laten zetten (ik hoooooop heel erg dat de afspraak nu doorgaat want ging het normaal in 2020 al laten doen maar nja..). Kijk er enorm naar uit. Ik heb dat nooit zo gehad, die angst dat ik het misschien ooit lelijk zou vinden of er spijt van zou hebben. Ik dacht altijd dat ik dat dan wel weer zou zien als het zover was. Ik zat meer in met dat het pijn zou doen, haha. Daarom dat ik ook super lang gewacht heb om er een te laten zetten.

    • Anne

      14 februari

      Oh grappig, daar heb ik dan weer helemáál niet bij stilgestaan, dat het pijn zou doen. Haha! Ik ging er gewoon van uit dat dat wel mee zou vallen ofzo. En wauw, je hebt gewoon al afspraken voor drie nieuwe tattoos? Ik ben heel benieuwd naar wat je dan gaat laten zetten!

  4. Kelly

    13 februari

    Prachtige tatoeages! Ik heb er zelf ook 2, beide met een betekenis erachter. En er staan er nog een hoop op mijn lijstje. Ik hoop dat je snel genoeg je volgende tattoo kan laten zetten 🙂

    • Anne

      14 februari

      Dankjewel Kelly! En leuk, ik hoop het dus ook. Nog een paar maandjes of een jaartje wachten, maar dat geduld heb ik wel 😉

  5. marije

    13 februari

    Wat een mooie verhalen achter je tattoos! Ik heb er nooit aan gedacht of de wens tot gehad maar als je dit zo schrijft zou ik het bijna overwegen 😉
    Heeft vriend ze ook?

    • Anne

      14 februari

      Dankjewel Marije! Haha! Nee, mijn vriend heeft er geen. Denk ook niet dat hij er ooit eentje gaat nemen 🙂

  6. Tamara

    15 februari

    Leuke tattoo’s! Eens je eraan begint, is er geen weg meer terug, haha. Niet al mijn tattoo’s hebben betekenis, maar degene die betekenis hebben, zijn eigenlijk wel m’n favoriete. Ik zou graag iets willen laten zetten dat me subtiel ergens verbindt aan de kids, maar ik ben er nog niet aan uit wat en waar en wanneer. 🙂

    • Anne

      16 februari

      Oeh ja, dat laatste heb ik ook. Iets om Jula te vereeuwigen op mijn lichaam, maar dan niet haar naam. Maar een mooi symbool, of iets dat me aan haar doet denken. Daar zit ik te laatste tijd ook over na te denken 🙂

  7. Wat tof om de verhalen erachter de lezen. prachtig!

Leave a reply to marije Click here to cancel the reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.