Gewoon een zondag

Gisteravond kon ik al voelen dat het kouder zou worden. Door het raam komt de kou naar binnen, ook al is het gesloten. Het gordijn dat maar half dicht gaat omdat er een touwtje geknapt is, de tuin van de buurman. De herinneringen aan de zomer, onze eerste zomer in dit huis. Ik zie het zwembadje nog staan daar, op het grasveld. Ik zie nog voor me hoe Jula en ik genoten van onze eerste zomer met een tuin, hoe we ons allebei eindelijk vrij voelden. Ik sla de deken over het dekbed heen, duw het extra goed aan want hé, misschien wordt het dan allemaal wat warmer. Onderweg naar beneden realiseer ik me hoe fijn het is te weten dat hij straks weer thuis komt en ik heb iemand heb om tegen aan te kruipen vannacht.

’s Ochtends – het is al bijna middag, dat wel – worden we wakker en het eerste wat hij doet is door het raam kijken naar de sneeuw. Er is veel gevallen, net zoveel als ze voorspeld hadden (en wat ik natuurlijk niet geloofde). De grote struik is bedolven onder een dik pak sneeuw, op het pad is een spoor van Fendi te volgen. Het ziet er koud uit, heel koud en terwijl ik dat denk, dwarrelt de sneeuw naar beneden. Het liefst wil ik onder de dekens kruipen, het nog warmer maken. De koude buitenwereld buiten laten en genieten van de warmte hier binnen. Ik hoor dat hij onder de douche staat en ik sluit mijn ogen nog even, heel eventjes maar.

Of ik eitjes wil. Er staat een kop koffie voor me klaar. Ik smeer een broodje met mijn favoriete combinatie en we eten bijna in stilte. Soms gebeurt dat gewoon, dan zijn we allebei in onze eigen wereld of is er niets om over te praten. Dat vind ik fijn: er hoeft niet altijd een gesprek te zijn. Soms wil ik gewoon even zijn. Achter hem, door het raam, zie ik dat de sneeuwvlokken steeds groter worden. We gaan zo naar buiten, hebben we afgesproken. Ik twijfel over welke schoenen goed zijn, hij vergeet zijn handschoenen te pakken. Ik trek mijn warmste jas aan, sla een sjaal om mijn nek heen en besluit dat ik mijn handschoenen niet nodig heb.

Het valt mee met de kou. De wind slaat in mijn gezicht en de vlokjes blijven vastzitten in mijn haar, worden ijs. Maar van het wandelen word ik warm. Het kost me al mijn energie om rechtop te blijven staan, mijn buikspieren spannen zich aan. We lopen eventjes en ik wen er aan, kom in een ritme. Gelukkig. We zien een vrouw die tekeningen met sneeuw maakt op de bomen. We verwonderen ons. Soms slaak ik een kreetje omdat ik bijna omval of uitglijd. Hij blijft stug doorlopen, een paar meter voor me. Ik kijk om me heen en bedenk me dat ik nog niet vaak iets heb gezien dat mooier is dan wat ik nu zie. Er ligt een dikke laag sneeuw over de paden, op de bomen en de hei. Ik denk aan alle keren dat ik hier heb hard gelopen: in de nazomer, toen ik net weer begon. In de herfst, toen we af en toe een regenbui moesten trotseren. Alle keren dat ik die heuvels vervloekte, mijn eigen conditie (of het gebrek daaraan) vervloekte.

We lopen verder langs de hei. Ik besluit de trappen over te slaan: die zijn vast glad. We slaan linksaf, zien inmiddels geen enkele andere wandelaar meer en ik hoop dat ik de weg terug nog kan vinden. We zijn niet ver van huis, dat weet ik wel. Ik doe mijn best om te blijven staan, zet steeds kleinere stappen. De koude lucht slaat een beetje op mijn longen, mijn ademhaling wordt steeds oppervlakkiger. Mijn benen beginnen moe te worden van het zoeken naar de juiste ondergrond. Ondertussen praten we een beetje, over de toekomst en over ons en over wat we zouden willen en wat niet en hoe dat dan gaat. De hei is misschien nog wel mooier dan in augustus, zo. Kleuren van bruin en grijs vermengd met wit, af en toe een paar takjes die er bovenuit steken. En hij, daar middenin. Op z’n allerknapst.

Ik herken weer waar we zijn. Godzijdank. We hebben een rondje gelopen, staan weer bij de grote weg en nu weet ik de weg naar huis. Onderweg komen we weer wat mensen tegen: een chagrijnig kijkende moeder met haar kind op de slee, een groep jongeren (of niet jong, maar wel jonger dan wij in ieder geval) en een man en vrouw die foto’s van elkaar maken in de sneeuw. Ik ben er inmiddels achter gekomen dat mijn schoenen niet waterdicht zijn. Mijn voeten beginnen koud te worden, ik verlang naar warme sloffen en een kop thee.

Thuis wacht een chai latte en een spelletje op ons. Hij wint, zoals – bijna – altijd. Ik kan gelukkig goed tegen mijn verlies. We maken soep en blijven na de soep nog anderhalf uur aan tafel zitten om te praten over de dingen die ineens naar boven komen als je daar de tijd voor hebt. Het is fijn, fijn om zo te praten. Soms kijken we heel anders naar dingen, ook belangrijke dingen, maar altijd vinden we daarin een middenweg. We laten de toekomst open, dat is wat we doen. We zien wel. Alles is goed.

In de avond kruip ik tegen hem aan op de bank. We kijken Lang Leve de Liefde, ik wil eigenlijk nog niet slapen maar zou dat wel moeten doen en zeg steeds: ‘oké, nog één aflevering dan?’. Ondertussen is het bijna half één en kan ik mijn ogen niet meer open houden van vermoeidheid. Ik neem mijn medicijnen in, draai de deur op slot, zet de verwarming omlaag en kleed me uit om in bed te gaan liggen. Het is koud, nog kouder dan ik had verwacht. Morgen ga ik écht de elektrische deken van mijn vader onder het hoeslaken leggen, denk ik voordat ik in slaap val. Echt.


  1. Zalig! Zoals een zondag hoort te zijn: niks moet, alles mag. Gewoon genieten van die sneeuw! Mooie omgeving daar ook wel 🙂

    (off-topic: nu ben ik hier wel met werkende URL 🙈 bedankt nog eens!)

    • Anne

      10 februari

      Woehoe, hoera voor je werkende URL! En ja, precies. Zo hoort een zondag te zijn, heerlijk.

  2. Audrey

    10 februari

    Mooi artikel! Ik vind het ook fijn, samen zijn in stilte.

    • Anne

      10 februari

      Dankjewel Audrey! En ja, fijn dat iemand dat herkent 😉

  3. Saskia

    10 februari

    Wat een fijn geschreven artikel <3

  4. Wat leuk om te lezen!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.