Gewoon een paar leuke dingen

Wat een ontzettend inspirerende titel deze hè? Ik wist er geen betere voor te bedenken. Soms heb ik het gevoel dat ik mijn blog alleen maar gebruik als afvoerputje voor al mijn angsten en sombere gevoelens en dat het hier een negatief hol wordt, dus om dat tegen te gaan, leek het me goed om een paar leuke dingen van de afgelopen tijd te delen. Die zijn er namelijk wél.

  • Samen met Jorn ging ik naar een strandje in de buurt van het huis van zijn ouders. Ik ben niet zo gelukkig met mijn lijf op het moment (dankjewel medicatie) en dus vond ik het best een uitdaging om m’n kleren uit te trekken, maar hé, tien punten voor mij: ik deed het gewoon en het voelde helemaal oké. Of nouja, misschien is helemaal oké iets te optimistisch, maar het voelde veel beter dan ik had verwacht. Ik wil, naast dat ik weer fitter wil worden, ook werken aan het leren accepteren van mijn lichaam zoals het is. En niet, zoals ik voorheen deed, helemaal strak gaan lijnen en niets meer eten zodat ik in de kleren paste waar ik in wilde passen. Nu wil ik graag gezonder worden (en ja, daar zal afvallen ook een beetje bij horen), maar is afvallen niet meer het doel.
  • Ik kreeg een verslagje van mijn vioolleraar met hoe de afgelopen vijf maanden zijn gegaan. Normaal gesproken organiseert hij een uitvoering – waar ik echt totaal nog niet klaar voor ben, dus godzijdank ging dat niet door – maar dat ging niet door vanwege Corona. In plaats daarvan kreeg ik dus een verslagje, waarin hij schreef dat het geweldig gaat. En tijdens de les vertelde hij ook nog eens dat ik binnen een half jaar al dingen geleerd heb waar leerlingen vaak normaal een jaar over doen. Dat vond ik écht leuk om te horen, want voor mijn gevoel gaat het nog steeds niet supergoed (al merk ik wel verbetering, maar ik wil altijd maar meer meer meer ;-)).
  • Fendi en ik leren elkaar steeds beter kennen! En dat is fijn. Ik kocht een boek voor Poezenbazen (die hieronder) en snap mijn kat daadwerkelijk een beetje beter. Zo weet ik nu dat hij niet overal geaaid wil worden, dat je ‘m met rust moet laten als hij eet (dat is vooral voor Jula handig om te weten) en worden de verschillende houdingen uitgelegd en wat ze betekenen. Ik vind het nog steeds heel fijn dat Fendi er is, het is gezellig om hem steeds om me heen te hebben. Als ik er niet ben, leeft hij duidelijk zijn eigen leven en doet hij allemaal dingen die niet mogen, maar dat vergeef ik ‘m, want als ik er wel ben gaat het steeds beter. Met mijn planten iets minder, overigens.

  • Jula hoeft nog maar een weekje met haar arm in het gips, gelukkig! De breuk bleek goed te helen met het gips en dus was er geen operatie nodig, godzijdank. Ze is inmiddels heel flexibel met haar ene armpje zonder gips en gedraagt zich alsof er vrijwel niets aan de hand is. Dat is heel fijn, want de eerste dagen was het toch wel erg onhandig en moesten we allemaal heel erg wennen. Ik ook. ;-) En, ook knap van ons: we hebben de douche overleefd zonder dat het gips nat werd! Dat vond ik ook nog wel een uitdaging, maar het lukte. Trots op ons!
  • Ik had een tamelijk spannend gesprek op mijn nieuwe werk en dat ging heel erg goed. Ik vond het spannend omdat ik best wel een eisenpakketje had (of vond ik dat had, uiteindelijk viel het nog wel mee) en gelukkig konden ze al mijn verzoekjes honoreren. Superfijn! Ik heb heel erg veel zin om te beginnen aan mijn nieuwe baan. Ik ga werken als muziekcoach – ik weet niet of ik dat al ergens had gedeeld – waarbij ik begeleiders ga coachen om meer muziek te gebruiken in de zorg. Sluit best wel aan bij mijn opleiding (muziektherapie) en bij mijn interesses en visie. Dus ik kan bijna niet meer wachten tot het september is!
  • Er is een nieuw Spinvis-liedje! Je luistert ‘m hier. Ik word altijd heel vrolijk van nieuwe muziek, maar ik luisterde de afgelopen dagen ook weer veel oude muziek. Zo was ik vroeger nogal gek op the Polyphonic Spree en ik denk dat ik daar al tien jaar niet meer naar geluisterd had, dus zette ik ’t laatst op in de auto en was ik weer helemaal terug in mijn studententijd.
2 Reacties
  • Irene
    Geplaatst op 18:12h, 10 juli Beantwoorden

    Kleren moeten jou passen, niet omgekeerd :) Dat las ik laatst en dat vond ik wel een goeie. Ik denk zelf altijd dat ik best wel ver ben op gebied van het accepteren van mijn lijf maar dan maak ik soms opmerkingen waaruit blijkt dat dat toch nog niet altijd het geval is. Het is een proces hé.
    Super tof dat je zo’n talent hebt voor viool spelen. Lijkt me heel leuk om een compliment als dat van je leraar te krijgen ^^

    • Anne
      Geplaatst op 09:37h, 11 juli Beantwoorden

      Dat is een mooie gedachte! Die ga ik onthouden :-) En ja, ik denk soms dat ik minder ver ben dan ik eigenlijk al ben en soms verbaas ik mezelf door hele oude ‘strenge’ gedachten die ineens opploppen. Het blijft een reis, inderdaad.

      En ja! Ik vind het ook heel gaaf!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.