Faalangst (en waarom de ene angst steeds de ander vervangt)

Ik schreef er al eens eerder over, over die angsten van mij. Niet omdat ik dat nou zo leuk vind om te doen, wel omdat het mij helpt om erover te schrijven. Als het ergens staat dan is het er ook, maar tegelijkertijd helpt het me altijd om mijn gedachten over het onderwerp een beetje te ordenen. En op die manier vind ik er dan wat meer rust in, geloof ik. Angsten, dus.

Ik vertelde al eerder dat ik al mijn hele leven angsten heb gekend. Was het niet voor het één, dan wel voor het ander en op een bepaald punt ontwikkelde zich dat in een rij-angst. Bibberend zat ik in de auto, reed ik parkeergarages binnen en met zweethandjes hield ik het stuur vast. Echt vervelend. Ik ontweek het liefst de situatie, pakte de trein of zorgde dat ik met iemand mee kon rijden. Vorig jaar resulteerde het zelfs in één keer dat ik letterlijk niet kon en mijn moeder moest vragen me ergens naartoe te brengen omdat de angst zo groot was. Dat voelde niet goed, dat voelde alsof ik er aan toegaf.

Inmiddels gaat het met die rij-angst een heel stuk beter. Waarom? Nou, dat komt door meerdere dingen denk ik. Naast dat ik er in mijn therapie heel hard aan heb gewerkt om de angst te overwinnen, heb ik het ook gewoon veel meer gedaan de laatste tijd. Ik moest voor mijn werk naar plekken rijden die ik nog niet ken (vind ik eng!), parkeerplekken zoeken in situaties die ik nog niet ken (vind ik ook spannend) en het lukte steeds. En die succeservaringen neem je dan mee naar de volgende keer en zo wen je er weer aan. Door te leren visualiseren maakte ik mezelf rustig en zorgde ik ervoor dat het me wél lukte, ook al vond ik het spannend.

Hoe fijn het ook is dat die angst nu bijna weg is, des te vervelender is het dat er nu een andere voor in de plaats lijkt te zijn gekomen: faalangst. Ik heb daar in het verleden ook wel eens last van gehad, ik heb zelfs eens een faalangsttraining gehad toen ik op de middelbare school zat, maar nu is het anders. Nu voel ik dat het er is omdat ik ergens bang voor moet zijn. En het uit zich helaas in twee dingen die ik juist graag doe: muziektheater en mijn werk. Bij muziektheater merk ik dat ik bijna niet meer durf te zingen voor anderen omdat ik continu in mijn hoofd een stem hoor die zegt dat het niet goed is. Héél irritant als je gewoon graag wil zingen en in het liedje wil zitten. Bij mijn werk merk ik dat ik niet in het openbaar durf te spreken en als ik dat wel doe, dat ik bijna blokkeer. Mijn hart gaat sneller kloppen, mijn gedachten gaan alle kanten uit en ik weet gewoon niet meer wat ik wil zeggen. Paniek, dus.

Ik weet nu hoe ik met die angst om moet gaan, maar toch ben ik bang voor een vicieuze cirkel. Voor een patroon waar ik niet aan kan ontsnappen. Dat ik iedere keer bevestigd word in dat het toch niet lukt en de angst daarom steeds groter wordt. Het lastige is dat ik het niet zomaar kan oefenen, ik moet wachten tot er weer een mogelijkheid zich aandient om het te kunnen oefenen en dat vind ik moeilijk.

En ik zie een patroon. Ik zie dat mijn angsten zich steeds weer vervangen voor een andere. Als ik de één heb overwonnen, komt er een nieuwe voor in de plaats. Waarom is dat? Ik denk omdat mijn angst niet gaat over het onderwerp zelf (ik vind het namelijk eigenlijk helemaal niet zo spannend om voor een groep mensen te zingen of te spreken), maar dat het gaat om dat angstige gevoel. Dat geklop in mijn borstkas, die panikerende gedachten die alle kanten op gaan en voorál mijn adem die ineens omhoog schiet en geen kant meer op kan. Ik ben dan bang dat ik er in blijf, geloof ik, dat ik uiteindelijk geen lucht meer kan krijgen. En wat is dan het ergste wat er kan gebeuren? Dat weet ik niet. Ik weet niet waarom ik daar zo bang voor ben.

Ik weet wel dat er een heleboel is dat er tegen helpt en dat is een fijne gedachte. Ik hoef dit niet alleen te doen, maar ik kan hulp inroepen en het zo opschrijven maakt dat ik er nog beter van een afstandje naar kan kijken. Ik wéét gelukkig dat de angst ongegrond is en ik ga mijn dagen er niet door laten bepalen. Ik heb maandag een online bijeenkomst die ik heel spannend vind, maar ik ga me goed voorbereiden en dan komt het goed. Dat weet ik zeker!

4 Reacties
  • Angélica
    Geplaatst op 19:32h, 05 november Beantwoorden

    Mooi, open stuk weer :) Angst is gek genoeg verslavend eigenlijk he…

    • Anne
      Geplaatst op 16:56h, 09 november Beantwoorden

      Dankjewel! Ja, dat lijkt het wel te zijn, ja..

  • Siroon
    Geplaatst op 09:56h, 06 november Beantwoorden

    Heel mooi geschreven Anne.. En herkenbaar! Ook wat Angelica zegt, angst lijkt soms wel verslavend.. En ken je ook angst voor de angst?

    • Anne
      Geplaatst op 16:57h, 09 november Beantwoorden

      Dankjewel! En ergens wel fijn dat het herkenbaar is, maar dan niet voor jou ;-). Ja, die angst voor de angst heb ik heel sterk en die vind ik dus nog het meest frustrerend want dat is zó’n onzin!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.